Durvalumab

Durvalumab is een volledig humaan monoklonaal immunoglobuline G1 kappa (IgG1κ)-antilichaam dat selectief geprogrammeerde-celdoodligand 1 (PD-L1) blokkeert. Veel tumoren gebruiken PD-L1 om aan het immuunsysteem te ontsnappen; door het te blokkeren herstelt durvalumab de activiteit van T-cellen tegen de tumor.

Werkingsmechanisme

• Immuunontsnapping via PD-L1: PD-L1-expressie is een adaptieve immuunrespons. Ontstekingssignalen zoals interferon gamma induceren deze op tumorcellen en op tumorgeassocieerde immuuncellen.
• Checkpointsignalering: PD-L1 bindt aan PD-1 en CD80 (B7.1) op T-cellen, wat de cytotoxische T-celactiviteit, de proliferatie en de cytokineproductie verlaagt.
• Blokkade: durvalumab blokkeert de interactie van PD-L1 met PD-1 en met CD80, waardoor de antitumorimmuunreacties worden versterkt en de T-celactivatie toeneemt. Het werkt selectief op PD-L1 en is niet gericht op PD-L2.
• Geen celdoding door het antilichaam: durvalumab induceert geen antilichaamafhankelijke cellulaire cytotoxiciteit.
• Met tremelimumab: tremelimumab, een CTLA-4-remmer, versterkt het effect in een ander stadium van de immuunrespons; dubbele blokkade van PD-L1 en CTLA-4 versterkte de antitumoractiviteit in tumormodellen bij muizen.
• Doseringsschema’s: modellering van blootstelling, veiligheid en werkzaamheid liet geen verwacht klinisch significant verschil zien tussen 10 mg/kg om de 2 weken, 1.120 mg om de 3 weken en 1.500 mg om de 4 weken.

Farmacokinetiek

• Absorptie en blootstelling: intraveneus toegediend. Over het bereik van 0,1–20 mg/kg stijgt de blootstelling meer dan evenredig met de dosis onder 3 mg/kg en evenredig met de dosis vanaf 3 mg/kg. Steady state wordt na ongeveer 16 weken bereikt.
• Distributie: distributievolume bij steady state ongeveer 5,64 l.
• Metabolisme en eliminatie: wordt hoofdzakelijk verwijderd door eiwitafbraak in het reticulo-endotheliale systeem en door doelwitgemedieerde dispositie. De klaring daalt in de loop van de tijd tot ongeveer 8,16 ml/u op dag 365, een verandering die klinisch niet relevant is. De terminale halfwaardetijd bedraagt ongeveer 18 dagen.
• Combinaties: de farmacokinetiek was klinisch niet verschillend wanneer durvalumab alleen of met chemotherapie, tremelimumab of olaparib werd gegeven.
• Speciale populaties: leeftijd (19–96 jaar), lichaamsgewicht (31–149 kg), geslacht, anti-geneesmiddelantilichamen, albumine, LDH, creatinine, oplosbaar PD-L1, tumortype, ras en ECOG-status hadden geen klinisch significant effect. Lichte en matige nierfunctiestoornis veranderde de blootstelling niet; ernstige nierfunctiestoornis is niet onderzocht, maar een verandering in de nierfunctie zal naar verwachting de blootstelling niet beïnvloeden, omdat IgG-antilichamen niet hoofdzakelijk door de nier worden geklaard.

Durvalumab is geïndiceerd bij volwassenen:

• Niet-kleincellige longkanker (NSCLC):
  • in combinatie met op platina gebaseerde chemotherapie als neoadjuvante behandeling, gevolgd door durvalumab als monotherapie als adjuvante behandeling, bij operabele NSCLC met een hoog risico op recidief zonder EGFR-mutaties of ALK-herschikkingen;
  • als monotherapie bij lokaal gevorderde, inoperabele NSCLC waarvan de tumoren PD-L1 tot expressie brengen op ten minste 1% van de tumorcellen en waarvan de ziekte niet is voortgeschreden na chemoradiotherapie op basis van platina;
  • in combinatie met tremelimumab en op platina gebaseerde chemotherapie als eerstelijnsbehandeling van gemetastaseerde NSCLC zonder sensibiliserende EGFR-mutaties of ALK-positieve mutaties.
• Kleincellige longkanker (SCLC):
  • als monotherapie bij SCLC in een beperkt stadium (LS-SCLC) waarvan de ziekte niet is voortgeschreden na chemoradiotherapie op basis van platina;
  • in combinatie met etoposide en carboplatine of cisplatine als eerstelijnsbehandeling van SCLC in een uitgebreid stadium (ES-SCLC).
• Galwegkanker (BTC): in combinatie met gemcitabine en cisplatine als eerstelijnsbehandeling van inoperabele of gemetastaseerde ziekte.
• Hepatocellulair carcinoom (HCC): als eerstelijnsbehandeling van gevorderd of inoperabel HCC, hetzij als monotherapie, hetzij in combinatie met tremelimumab.
• Endometriumkanker: in combinatie met carboplatine en paclitaxel als eerstelijnsbehandeling van primair gevorderde of recidiverende endometriumkanker bij patiënten die in aanmerking komen voor systemische therapie, gevolgd door onderhoudsbehandeling met durvalumab alleen bij mismatch repair-deficiënte (dMMR) ziekte, of met durvalumab plus olaparib bij mismatch repair-proficiënte (pMMR) ziekte.
• Spierinvasieve blaaskanker (MIBC): in combinatie met gemcitabine en cisplatine als neoadjuvante behandeling, gevolgd door durvalumab alleen als adjuvante behandeling na radicale cystectomie, bij operabele MIBC.
• Adenocarcinoom van de maag of de gastro-oesofageale overgang (GC/GEJC): in combinatie met FLOT-chemotherapie als neoadjuvante en adjuvante behandeling, gevolgd door adjuvant durvalumab alleen, bij operabele ziekte.

• Overgevoeligheid voor durvalumab of voor een van de hulpstoffen.

Met durvalumab alleen (4.642 patiënten met verschillende tumortypen) waren de meest voorkomende reacties (meer dan 10%) hoest of productieve hoest (18,1%), diarree (15,1%), uitslag (15,0%), pyrexie (12,5%), artralgie (12,4%), buikpijn (11,8%), infecties van de bovenste luchtwegen (11,8%), hypothyreoïdie (11,6%) en pruritus (11,1%). De meest voorkomende reacties van graad 3 of hoger (meer dan 2%) waren pneumonie (3,4%) en verhoogd ASAT of ALAT (2,5%). De behandeling werd bij 3,9% van de patiënten gestaakt wegens bijwerkingen, meestal wegens pneumonitis (1,1%) en pneumonie (0,8%). Bij hepatocellulair carcinoom waren verhoogd ASAT of ALAT (20,3%) en buikpijn (17,9%) het meest voorkomend.

Met chemotherapie (2.244 patiënten) waren de meest voorkomende reacties neutropenie (44,6%), misselijkheid (42,4%), vermoeidheid (41,2%) en anemie (37,4%), en werd de behandeling bij 6,2% gestaakt. Met tremelimumab en op platina gebaseerde chemotherapie (330 patiënten) waren dat anemie (49,7%), misselijkheid (41,5%), neutropenie (41,2%) en vermoeidheid (36,1%). Met een enkelvoudige dosis tremelimumab 300 mg bij leverkanker (462 patiënten) waren dat uitslag (32,5%), pruritus (25,5%), diarree (25,3%) en buikpijn (19,7%). Met olaparib-onderhoudsbehandeling bij endometriumkanker waren dat anemie (61,8%), misselijkheid (54,6%), vermoeidheid (54,2%) en perifere neuropathie (51,7%).

Zeer vaak (≥1/10): infecties van de bovenste luchtwegen, hypothyreoïdie, hoest of productieve hoest, diarree, buikpijn, uitslag, pruritus, artralgie, pyrexie. Bij combinatieschema’s ook anemie, neutropenie, trombocytopenie, leukopenie, verminderde eetlust, perifere neuropathie, misselijkheid, braken, constipatie, verhoogd ASAT of ALAT, alopecia, vermoeidheid en perifeer oedeem.

Vaak (≥1/100 tot <1/10): pneumonie, influenza, orale candidiasis, infecties van tanden en zachte weefsels in de mond, hyperthyreoïdie, pneumonitis, dysfonie, hepatitis, verhoogd ASAT of ALAT (alleen), nachtelijk zweten, myalgie, verhoogd creatinine in het bloed, dysurie, perifeer oedeem, infusiegerelateerde reactie. Bij combinatieschema’s ook febriele neutropenie, stomatitis, colitis, dermatitis, bijnierinsufficiëntie, thyreoïditis, verhoogd amylase en lipase en pancreatitis.

Soms (≥1/1.000 tot <1/100): immuun trombocytopenie, thyreoïditis, bijnierinsufficiëntie, hypofysitis of hypopituïtarisme, diabetes mellitus type 1, myasthenia gravis, encefalitis, myocarditis, interstitiële longziekte, colitis, pancreatitis, dermatitis, psoriasis, pemfigoïd, myositis, immuungemedieerde artritis, nefritis, niet-infectieuze cystitis. Bij combinaties ook pancytopenie, acuut myocardinfarct en longembolie.

Zelden (≥1/10.000 tot <1/1.000): diabetes insipidus, uveïtis, meningitis, coeliakie, exocriene pancreasinsufficiëntie, polymyositis, polymyalgia rheumatica; met chemotherapie ook diepveneuze trombose en Guillain-Barré-syndroom.

Niet bekend: Guillain-Barré-syndroom en myelitis transversa (post-marketing); met tremelimumab ook perforatie van de darm en de dikke darm.

Immuungemedieerde reacties met durvalumab alleen (gepoolde gegevens): pneumonitis 3,2% (graad 3 bij 0,8%, fataal bij 0,2%), hepatitis 2,6%, colitis of diarree 1,7%, hypothyreoïdie 8,3%, hyperthyreoïdie 1,6%, thyreoïditis 0,5%, bijnierinsufficiëntie 0,5%, nefritis 0,4%, uitslag of dermatitis 1,6%, diabetes mellitus type 1 0,1% en infusiegerelateerde reacties 1,5%. De meeste worden behandeld met corticosteroïden en aanpassing van de behandeling. Met tremelimumab kwamen colitis of diarree (7,3%) en hepatitis (3,5%) vaker voor, en in de groep met leverkanker trad hepatitis op bij 7,4%. Immuungemedieerde pneumonitis kwam vaker voor bij patiënten die net chemoradiotherapie hadden afgerond: 9,9% in het PACIFIC-onderzoek (lokaal gevorderde NSCLC) en 11,8% in het ADRIATIC-onderzoek (SCLC in een beperkt stadium), tegenover 6,0% en 3,0% met placebo.

• Systemische corticosteroïden en immunosuppressiva vóór aanvang: niet aanbevolen, behalve in een fysiologische dosis (10 mg/dag prednison of equivalent, of minder), omdat ze de activiteit en werkzaamheid van durvalumab kunnen verstoren. Nadat de behandeling is gestart, kunnen corticosteroïden en andere immunosuppressiva worden gebruikt om immuungemedieerde reacties te behandelen.
• Farmacokinetische interacties: geen formele onderzoeken. Omdat durvalumab door eiwitafbraak wordt geklaard, worden geen metabole interacties verwacht, en in combinatieonderzoeken werden geen klinisch betekenisvolle interacties gevonden.
• Levende verzwakte vaccins: patiënten die er binnen 30 dagen vóór of na aanvang van de behandeling een kregen, werden uitgesloten van de onderzoeken; met voorzichtigheid gebruiken na afweging van voordeel en risico.

De behandeling moet worden gestart en begeleid door een arts met ervaring in de behandeling van kanker. Bij lokaal gevorderde NSCLC moet de PD-L1-expressie worden bevestigd met een gevalideerde test; bij endometriumkanker moet de mismatch repair-status worden bevestigd met een gevalideerde test. Durvalumab wordt gegeven als intraveneuze infusie gedurende 1 uur, vóór gebruik verdund (zie de SmPC), met aparte zakken en filters voor elke infusie. Met chemotherapie wordt durvalumab op dezelfde dag vóór de chemotherapie gegeven; met tremelimumab wordt eerst tremelimumab gegeven, dan durvalumab en daarna eventueel chemotherapie. Raadpleeg voor de dosering van elk combinatiegeneesmiddel de SmPC daarvan.

Aanbevolen dosis per indicatie

• Lokaal gevorderde NSCLC (monotherapie): 10 mg/kg om de 2 weken of 1.500 mg om de 4 weken, tot maximaal 12 maanden.
• SCLC in een beperkt stadium (monotherapie): 1.500 mg om de 4 weken, tot maximaal 24 maanden.
• HCC (monotherapie): 1.500 mg om de 4 weken tot ziekteprogressie of onaanvaardbare toxiciteit.
• HCC met tremelimumab: 1.500 mg samen met een enkelvoudige dosis tremelimumab 300 mg in cyclus 1, dag 1, daarna durvalumab alleen om de 4 weken.
• Operabele NSCLC: 1.500 mg met op platina gebaseerde chemotherapie om de 3 weken gedurende maximaal 4 cycli vóór de operatie, daarna 1.500 mg alleen om de 4 weken gedurende maximaal 12 cycli na de operatie.
• Gemetastaseerde NSCLC: 1.500 mg met tremelimumab 75 mg en op platina gebaseerde chemotherapie om de 3 weken gedurende 4 cycli (12 weken), daarna 1.500 mg om de 4 weken met op histologie gebaseerde pemetrexed-onderhoudsbehandeling om de 4 weken; een vijfde dosis tremelimumab 75 mg wordt in week 16 samen met durvalumab gegeven.
• SCLC in een uitgebreid stadium: 1.500 mg met etoposide en carboplatine of cisplatine om de 3 weken gedurende 4 cycli, daarna 1.500 mg alleen om de 4 weken.
• Galwegkanker: 1.500 mg met gemcitabine en cisplatine om de 3 weken gedurende maximaal 8 cycli, daarna 1.500 mg alleen om de 4 weken.
• Endometriumkanker: 1.120 mg met carboplatine en paclitaxel om de 3 weken gedurende ten minste 4 en maximaal 6 cycli, daarna 1.500 mg om de 4 weken, alleen bij dMMR-patiënten of met olaparib 300 mg tweemaal daags bij pMMR-patiënten.
• Spierinvasieve blaaskanker: 1.500 mg met gemcitabine en cisplatine om de 3 weken gedurende 4 cycli vóór de operatie, daarna 1.500 mg alleen om de 4 weken gedurende maximaal 8 cycli na de operatie.
• Adenocarcinoom van de maag of de gastro-oesofageale overgang: 1.500 mg met FLOT-chemotherapie om de 4 weken gedurende maximaal 2 cycli vóór de operatie, daarna 1.500 mg met FLOT om de 4 weken gedurende 2 cycli en 1.500 mg alleen om de 4 weken gedurende maximaal 10 cycli, in totaal maximaal 12 cycli na de operatie.
• Duur: tot ziekteprogressie (of recidief in de adjuvante fase) of onaanvaardbare toxiciteit, binnen de hierboven genoemde maximale perioden. Bij lokaal gevorderde NSCLC wordt klinisch stabiele patiënten met aanvankelijke tekenen van progressie geadviseerd door te gaan tot de progressie is bevestigd.
• Laag lichaamsgewicht: patiënten die 30 kg of minder wegen, krijgen een op gewicht gebaseerde dosering (10 mg/kg om de 2 weken of 20 mg/kg om de 4 weken alleen; 20 mg/kg bij combinatieschema’s) totdat hun gewicht boven 30 kg komt. De SmPC geeft andere gewichtsdrempels voor galwegkanker en voor de doses tremelimumab.

Dosisaanpassingen bij bijwerkingen

Dosisverhoging of -verlaging wordt niet aanbevolen; in plaats daarvan wordt de behandeling uitgesteld of gestaakt, afhankelijk van het type en de graad van de reactie.

• Pneumonitis of interstitiële longziekte: graad 2, uitstellen; graad 3 of 4, definitief staken.
• Hepatitis: ASAT of ALAT boven 3 en tot 5 maal de bovengrens van de normaalwaarde (ULN), of bilirubine boven 1,5 en tot 3 maal de ULN, uitstellen. ASAT of ALAT boven 5 en tot 10 maal de ULN, durvalumab uitstellen en tremelimumab definitief staken. ASAT of ALAT boven 10 maal de ULN, bilirubine boven 3 maal de ULN, of ASAT of ALAT boven 3 maal met bilirubine boven 2 maal de ULN, definitief staken. Bij leverkanker gelden andere drempels.
• Colitis of diarree: graad 2, uitstellen; graad 3 bij durvalumab alleen, uitstellen; graad 3 met tremelimumab, tremelimumab definitief staken (durvalumab kan worden hervat zodra de reactie is verdwenen); graad 4, definitief staken. Darmperforatie van elke graad: definitief staken.
• Endocriene reacties (graad 2 tot 4): hyperthyreoïdie of thyreoïditis, en bijnierinsufficiëntie of hypofysitis/hypopituïtarisme, vereisen uitstel tot de patiënt klinisch stabiel is; hypothyreoïdie vereist geen wijziging van de behandeling. Hormoonsubstitutie wordt gegeven zoals geïndiceerd.
• Nefritis, uitslag of dermatitis en andere immuungemedieerde reacties: uitstellen bij matige reacties (bijvoorbeeld graad 2 nefritis met creatinine boven 1,5 en tot 3 maal de ULN, graad 2 uitslag die langer dan 1 week duurt, of graad 3 uitslag); definitief staken bij graad 4 reacties en bij ernstige nefritis.
• Myocarditis, myasthenia gravis, encefalitis, Guillain-Barré-syndroom en myelitis transversa: definitief staken.
• Infusiegerelateerde reacties: graad 1 of 2, de infusie onderbreken of vertragen; graad 3 of 4, definitief staken.
• Hervatting van de behandeling: na uitstel kan de behandeling binnen 12 weken worden hervat als de reactie is verbeterd tot graad 1 of lager en de corticosteroïddosis 10 mg prednison of equivalent per dag of lager is. Een terugkerende immuungemedieerde reactie van graad 3 en elke immuungemedieerde reactie van graad 4 vereisen definitieve stopzetting, behalve endocriene reacties die onder controle zijn met substitutiehormonen.

Speciale populaties

• Ouderen (65 jaar en ouder): geen dosisaanpassing.
• Nierfunctiestoornis: geen aanpassing bij lichte of matige stoornis; de gegevens bij ernstige stoornis zijn te beperkt om conclusies te trekken.
• Leverfunctiestoornis: geen aanpassing bij lichte of matige stoornis; de gegevens bij ernstige stoornis zijn te beperkt om conclusies te trekken.
• Kinderen en adolescenten: de veiligheid en werkzaamheid bij personen jonger dan 18 jaar zijn voor de goedgekeurde indicaties niet vastgesteld; er zijn geen gegevens beschikbaar.

Immuungemedieerde reacties

Durvalumab kan immuungemedieerde reacties veroorzaken in bijna elk orgaan. Bij een vermoede reactie moet de oorzaak worden bevestigd of moeten andere oorzaken worden uitgesloten. Afhankelijk van de ernst wordt durvalumab (en tremelimumab) uitgesteld of definitief gestaakt en worden corticosteroïden of endocriene therapie gestart; zodra de reactie verbetert tot graad 1 of lager, wordt het corticosteroïd gedurende ten minste 1 maand afgebouwd. Als de reactie verergert of niet verbetert, kan een hogere corticosteroïddosis of aanvullende immunosuppressiva worden overwogen.

Pneumonitis

Immuungemedieerde pneumonitis of interstitiële longziekte is opgetreden, en pneumonitis kan moeilijk te onderscheiden zijn van stralingspneumonitis. In het PACIFIC-onderzoek trad pneumonitis of stralingspneumonitis op bij 33,9% van de patiënten op durvalumab en 24,8% op placebo, en in ADRIATIC bij 38,2% en 30,2%. Vermoede pneumonitis moet worden bevestigd met beeldvorming en andere oorzaken moeten worden uitgesloten. Voor graad 2 zijn prednison 1–2 mg/kg/dag of equivalent nodig, en voor graad 3 of 4 methylprednisolon 2–4 mg/kg/dag of equivalent, telkens gevolgd door afbouw.

Hepatitis, colitis en darmperforatie

ALAT, ASAT, totaal bilirubine en alkalische fosfatase moeten vóór de behandeling en vóór elke infusie worden gecontroleerd. Hepatitis en colitis worden behandeld met prednison 1–2 mg/kg/dag of equivalent, gevolgd door afbouw. Darmperforatie is gemeld bij de combinatie met tremelimumab, en bij vermoeden van elke graad moet onmiddellijk een chirurg worden geraadpleegd.

Endocriene reacties

Hypothyreoïdie, hyperthyreoïdie en thyreoïditis, bijnierinsufficiëntie, diabetes mellitus type 1 (die zich voor het eerst kan presenteren als diabetische ketoacidose) en hypofysitis of hypopituïtarisme kunnen optreden. De schildklierfunctie moet vóór en tijdens de behandeling worden gecontroleerd, en patiënten moeten worden gevolgd op symptomen van de andere aandoeningen. De behandeling omvat hormoonsubstitutie, insuline of corticosteroïden zoals geïndiceerd.

Nefritis, huidreacties en myocarditis

De nierfunctie moet vóór en tijdens de behandeling worden gecontroleerd. Immuungemedieerde uitslag of dermatitis, waaronder pemfigoïd, is opgetreden; Stevens-Johnson-syndroom en toxische epidermale necrolyse zijn gemeld bij PD-1-remmers. Immuungemedieerde myocarditis kan fataal zijn; als er binnen 2 tot 3 dagen met corticosteroïden geen verbetering optreedt, moet onmiddellijk verdere immunosuppressie worden gestart.

Andere immuungemedieerde reacties

Gezien zijn myasthenia gravis, myelitis transversa, myositis, polymyositis, rabdomyolyse, meningitis, encefalitis, Guillain-Barré-syndroom, immuun trombocytopenie, immuungemedieerde artritis, pancreatitis, uveïtis, niet-infectieuze cystitis en polymyalgia rheumatica.

Infusiegerelateerde reacties

Ernstige infusiegerelateerde reacties zijn gemeld. Bij graad 1 of 2 kan premedicatie vóór latere infusies worden overwogen.

Bestaande auto-immuunziekte

Bij patiënten met een bestaande auto-immuunziekte suggereren observationele gegevens een hoger risico op immuungerelateerde reacties na checkpointremmers; opflakkeringen van de onderliggende ziekte waren frequent, maar meestal mild en beheersbaar.

Ziekte- en behandelingsspecifieke voorzorgen

• Galwegkanker: cholangitis en infecties van de galwegen komen niet zelden voor, meestal bij galwegstents (14,5% tegenover 8,2% bij placebo plus chemotherapie in TOPAZ-1). Nauwlettend controleren vóór en tijdens de behandeling.
• Endometriumkanker met olaparib: zuivere rodecelaplasie en auto-immuunhemolytische anemie zijn gemeld bij olaparib-onderhoudsbehandeling. Als een van beide wordt bevestigd, moeten durvalumab en olaparib worden gestaakt.
• Gemetastaseerde NSCLC bij patiënten van 75 jaar of ouder: de gegevens zijn beperkt voor het schema met tremelimumab en chemotherapie; voordeel en risico individueel afwegen.
• Patiënten uitgesloten van onderzoeken: ECOG-performance score van 2 of hoger, actieve of eerdere auto-immuunziekte binnen 2 jaar, immuundeficiëntie, een voorgeschiedenis van ernstige immuungemedieerde reacties, behoefte aan systemische immunosuppressie, ongecontroleerde ziekte, actieve tuberculose, hepatitis B- of C- of hiv-infectie. Met voorzichtigheid gebruiken na afweging van voordeel en risico. De veiligheid van gelijktijdig gegeven profylactische schedelbestraling bij SCLC in een uitgebreid stadium is onbekend.

Zwangerschap, borstvoeding en vruchtbaarheid

• Anticonceptie: vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten tijdens de behandeling en gedurende ten minste 3 maanden na de laatste dosis effectieve anticonceptie gebruiken.
• Zwangerschap: geen gegevens bij mensen. Verstoorde PD-L1-signalering verhoogde het verlies van foetussen in een zwangerschapsmodel bij muizen, en IgG1 passeert de placenta, zodat durvalumab foetale schade kan veroorzaken. Het wordt niet aanbevolen tijdens de zwangerschap of bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen effectieve anticonceptie gebruiken.
• Borstvoeding: het is niet bekend of het in de moedermelk terechtkomt; in apenmelk werden lage concentraties gevonden. Een risico voor het borstgevoede kind kan niet worden uitgesloten, zodat een beslissing moet worden genomen tussen het staken van de borstvoeding en het staken van of afzien van de behandeling.
• Vruchtbaarheid: geen gegevens bij mensen of dieren.

Traceerbaarheid

Om de traceerbaarheid van biologische geneesmiddelen te verbeteren, moeten de handelsnaam en het batchnummer van het toegediende product duidelijk worden vastgelegd.

Effect op rijvaardigheid

Durvalumab heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.

Bewaar de injectieflacons in de koelkast bij 2–8 °C. Niet bevriezen. Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen licht. Houd de koudeketen tijdens transport en hantering ononderbroken. Zie Houdbaarheid voor bewaring na verdunning.

• Ongeopende injectieflacon: 3 jaar.
• Verdunde oplossing: chemische en fysische stabiliteit tijdens gebruik is aangetoond gedurende maximaal 30 dagen bij 2–8 °C en maximaal 24 uur bij kamertemperatuur (tot 25 °C) vanaf de bereiding. Vanuit microbiologisch oogpunt moet de bereide oplossing onmiddellijk worden gebruikt. Als dat niet gebeurt, is de gebruiker verantwoordelijk voor de bewaring, die normaal gesproken niet langer zou zijn dan 24 uur bij 2–8 °C of 12 uur bij kamertemperatuur (tot 25 °C), tenzij de verdunning onder gecontroleerde en gevalideerde aseptische omstandigheden is uitgevoerd.

Alleen op recept (Rx); de behandeling wordt gestart en begeleid door een arts met ervaring in de behandeling van kanker. Durvalumab wordt als intraveneuze infusie in het ziekenhuis of de kliniek gegeven en wordt daarom onder koudeketenomstandigheden bij 2–8 °C geleverd aan het ziekenhuis of de kliniek die het toedient.