Toripalimab

Toripalimab jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG4 skierowanym przeciwko receptorowi PD-1, wytwarzanym w komórkach jajnika chomika chińskiego metodą rekombinacji DNA. Szlak PD-1 ogranicza aktywność limfocytów T i utrzymuje tolerancję własną, a niektóre nowotwory wykorzystują go do ucieczki przed nadzorem immunologicznym. Blokując go, toripalimab przywraca aktywność limfocytów T przeciwko nowotworowi.

Mechanizm działania

• Wiązanie z celem: wiąże się z receptorem PD-1 i blokuje jego interakcję z ligandami PD-L1 i PD-L2.
• Działanie immunologiczne: wiązanie tych ligandów z PD-1 na limfocytach T hamuje proliferację limfocytów T, wytwarzanie cytokin i aktywność cytotoksyczną. Zablokowanie tej interakcji znosi to hamowanie odpowiedzi immunologicznej, w tym odpowiedzi przeciwnowotworowej.
• Dane przedkliniczne: w mysich modelach nowotworów zablokowanie PD-1 zmniejszało wzrost guza.
• Ekspozycja i odpowiedź: zależności między ekspozycją a odpowiedzią dla skuteczności są zasadniczo płaskie w zakresie ekspozycji osiąganych w badaniach dotyczących raka nosogardła i raka przełyku.

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: podawany dożylnie, a zatem jest w pełni biodostępny.
• Dystrybucja: głównie w osoczu; objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 3,8 l.
• Metabolizm: nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących metabolizmu. Oczekuje się, że jako przeciwciało monoklonalne toripalimab jest rozkładany szlakami katabolicznymi lub w procesie endocytozy za pośrednictwem receptorów do małych peptydów, aminokwasów i węglowodanów; nie jest substratem enzymów cytochromu P450 ani transporterów.
• Eliminacja: farmakokinetyka odpowiada modelowi dwukompartmentowemu z klirensem zmiennym w czasie, średnio 12,01 ml/h po pierwszej dawce i 8,49 ml/h w stanie stacjonarnym. Końcowy okres półtrwania w stanie stacjonarnym przy dawce 240 mg co 3 tygodnie wynosi około 14 dni.
• Liniowość: stężenia maksymalne rosły proporcjonalnie do dawki w zakresie od 80 do 480 mg co 2 tygodnie. Przy dawce 240 mg co 3 tygodnie stężenie minimalne w stanie stacjonarnym wynosi około 26,3 µg/ml, co oznacza 2,7-krotną kumulację w porównaniu z pierwszą dawką.
• Szczególne grupy pacjentów: nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w wieku 65 lat lub starszych, przy łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniu czynności nerek ani przy łagodnym zaburzeniu czynności wątroby. Dane są niewystarczające w ciężkim zaburzeniu czynności nerek oraz w umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniu czynności wątroby.

• Rak nosogardła: w skojarzeniu z cisplatyną i gemcytabiną, leczenie pierwszego rzutu u dorosłych z nawrotowym rakiem nosogardła, niekwalifikującym się do leczenia operacyjnego ani radioterapii, lub z chorobą z przerzutami.
• Rak płaskonabłonkowy przełyku: w skojarzeniu z cisplatyną i paklitakselem, leczenie pierwszego rzutu u dorosłych z nieoperacyjnym, zaawansowanym, nawrotowym lub z przerzutami rakiem płaskonabłonkowym przełyku.

• Nadwrażliwość na toripalimab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

U 403 pacjentów otrzymujących toripalimab w dawce 240 mg co 3 tygodnie z chemioterapią opartą na platynie najczęstszymi reakcjami były niedokrwistość (44,9%), leukopenia (41,7%), neutropenia (39,0%), małopłytkowość (30,3%), nudności (29,8%), wymioty (27,3%), zmniejszenie apetytu i wysypka (po 23,8%), zmęczenie (23,6%), nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby (22,3%) i niedoczynność tarczycy (18,4%). Reakcje stopnia 3–5 wystąpiły u 81,5% pacjentów z rakiem nosogardła leczonych toripalimabem z chemioterapią (83,9% przy samej chemioterapii) oraz u 24,9% pacjentów z rakiem przełyku (13,6% przy samej chemioterapii). Poniższe częstości pochodzą od 1514 pacjentów (1100 w monoterapii, 514 z chemioterapią) w 15 badaniach.

Bardzo częste (≥1/10): zakażenie górnych dróg oddechowych; niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość; niedoczynność tarczycy; zmniejszenie apetytu, hiponatremia, zmniejszenie masy ciała, hipoproteinemia, hiperglikemia, hipokaliemia, hiperurykemia lub dna moczanowa; neuropatia; arytmia; kaszel; nudności, dyspepsja, odbijanie, wymioty, zaparcia, dyschezja, zapalenie jelita grubego lub biegunka, ból brzucha; hiperbilirubinemia lub żółtaczka; wysypka, świąd; ból mięśniowo-szkieletowy; białkomocz, krwiomocz; zmęczenie, gorączka, ból; nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby i tarczycy, zwiększenie lub zmniejszenie stężenia lipidów, nieprawidłowe wyniki badania moczu.

Częste (≥1/100 do <1/10), wybrane: zapalenie płuc, zakażenie układu moczowego, zakażenia ucha, zakażenia zębów i tkanek miękkich jamy ustnej, zakażenie wirusem opryszczki pospolitej lub półpaśca; ból guza; leukocytoza, neutrofilia, limfopenia; nadczynność tarczycy; hipochloremia, hipomagnezemia, hipokalcemia, hipofosfatemia, hiperkaliemia, hiperkalcemia, hipoglikemia, odwodnienie; nadmierna senność lub bezsenność; zawroty głowy, ból głowy, neurotoksyczność, zaburzenia smaku; niewyraźne widzenie; zaburzenia ucha; nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, zatorowość i zakrzepica; duszność, pneumonitis (w tym o podłożu immunologicznym i śródmiąższowa choroba płuc), krwioplucie, krwawienie z nosa, wysięk w opłucnej, czkawka, dysfonia, alergiczny nieżyt nosa; zapalenie jamy ustnej, wzdęcie brzucha, suchość w jamie ustnej, dysfagia, ból zęba, krwawienie z przewodu pokarmowego, choroba refluksowa przełyku; zapalenie wątroby (w tym o podłożu immunologicznym), zwiększenie stężenia całkowitych kwasów żółciowych; łysienie, bielactwo, zaburzenia pigmentacji; osłabienie mięśni, zapalenie stawów; uszkodzenie nerek lub nefropatia; obrzęk, zespół grypopodobny, obrzęk twarzy, dreszcze, zaburzenia oka; zmniejszenie klirensu nerkowego kreatyniny, zmiany aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej, amylazy, lipazy, fosfatazy zasadowej, zwiększenie stężenia mocznika i białka C-reaktywnego, zwiększenie masy ciała, nieprawidłowy zapis EKG.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100), wybrane: nadwrażliwość lub choroba posurowicza; zapalenie tarczycy, niewydolność nadnerczy, zapalenie przysadki; cukrzyca; zapalenie mięśnia sercowego, niewydolność serca, wysięk w worku osierdziowym; encefalopatia, padaczka; zapalenie oka (zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki, zapalenie błony naczyniowej oka); skurcz oskrzeli, niewydolność oddechowa, przetoka tchawiczo-przełykowa; zapalenie trzustki, wrzód żołądka, niedrożność jelit; stłuszczenie wątroby, zapalenie pęcherzyka żółciowego; zapalenie mięśni; koagulopatia, niewydolność szpiku kostnego, mielosupresja; krwotok z guza, pęknięcie guza; bakteriemia, zapalenie kości i szpiku, gruźlica płuc; złuszczanie skóry, reakcja nadwrażliwości na światło; reakcja związana z wlewem.

Rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000), wybrane: reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B, zapalenie uchyłków, urosepsa; zespół mielodysplastyczny, pancytopenia; nadczynność przytarczyc, niedoczynność przysadki; krwotok śródczaszkowy, paraplegia; krwotok do siatkówki; tętniak aorty, choroba zastawki aortalnej; zapalenie skórno-mięśniowe, pęcherzyca; zaburzenia nerek o podłożu immunologicznym, niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego.

Reakcje o podłożu immunologicznym u 403 pacjentów otrzymujących toripalimab z chemioterapią opartą na platynie obejmowały niedoczynność tarczycy (17,1%), reakcje skórne o podłożu immunologicznym (9,4%), pneumonitis (3,2%), zapalenie wątroby (2,0%), zapalenie tarczycy (2,0%), nadczynność tarczycy (2,0%), zapalenie jelita grubego (0,7%), zapalenie mięśnia sercowego (0,7%), zapalenie mięśni (0,5%) oraz, po 0,2%, niewydolność nadnerczy, zapalenie przysadki, cukrzycę i zapalenie nerek. Reakcje związane z wlewem wystąpiły u 2,7% tych pacjentów (1,8% wszystkich 1514). Przeciwciała przeciwko toripalimabowi pojawiły się w trakcie leczenia u 8,7% pacjentów możliwych do oceny, bez klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę. Nie obserwowano ogólnych różnic w bezpieczeństwie między pacjentami w wieku 65 lat lub starszymi a młodszymi pacjentami.

• Interakcje farmakokinetyczne: nie przeprowadzono formalnych badań interakcji. Toripalimab jest eliminowany w procesie katabolizmu i nie jest substratem enzymów cytochromu P450 ani transporterów, dlatego nie oczekuje się interakcji metabolicznych ani interakcji farmakokinetycznych z lekami drobnocząsteczkowymi. Nie jest cytokiną i jest mało prawdopodobne, aby modulował cytokiny.
• Ogólnoustrojowe kortykosteroidy i leki immunosupresyjne przed leczeniem: należy ich unikać przed rozpoczęciem leczenia, ponieważ mogą zaburzać aktywność i skuteczność toripalimabu. Po rozpoczęciu leczenia można je stosować w leczeniu działań niepożądanych o podłożu immunologicznym.
• Kortykosteroidy jako premedykacja: mogą być stosowane w skojarzeniach z chemioterapią jako profilaktyka przeciwwymiotna lub w celu łagodzenia działań niepożądanych związanych z chemioterapią.
• Leki stosowane w skojarzeniu: informacje o ich własnych interakcjach znajdują się w SmPC cisplatyny, gemcytabiny i paklitakselu.

Leczenie musi być rozpoczynane i nadzorowane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu nowotworów. Toripalimab jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego i podaje się go we wlewie razem z chemioterapią opartą na platynie.

Zalecana dawka

• 240 mg co 3 tygodnie, we wlewie dożylnym trwającym 60 minut w przypadku pierwszego wlewu. Jeśli nie wystąpiły istotne reakcje związane z wlewem, kolejne wlewy można podawać przez 30 minut.
• Czas trwania: do progresji choroby, wystąpienia niedopuszczalnej toksyczności lub maksymalnie 24 miesiące.
• Skojarzenie: z cisplatyną i gemcytabiną w raku nosogardła lub z cisplatyną i paklitakselem w raku płaskonabłonkowym przełyku. Dawki tych leków podano w ich SmPC. Gdy toripalimab jest podawany tego samego dnia co chemioterapia, podaje się go jako pierwszy.

Sposób podawania

• Pierwszy wlew podaje się za pomocą pompy infuzyjnej przez filtr liniowy o wielkości porów 0,2 lub 0,22 mikrona.
• Nie podawać innych produktów leczniczych jednocześnie tym samym drenem do wlewu.
• Informacje o rozcieńczaniu przed podaniem znajdują się w punkcie 6.6 SmPC.

Modyfikacje leczenia w przypadku działań niepożądanych

Zgodnie z SmPC postępowanie w przypadku działań niepożądanych (stopniowanych według NCI CTCAE, wersja 5.0) polega na wstrzymaniu, przerwaniu lub spowolnieniu wlewu albo trwałym odstawieniu leczenia; nie przewidziano zmniejszania dawki.

• Pneumonitis: wstrzymać w stopniu 2; trwale odstawić w stopniu 3 lub 4.
• Biegunka lub zapalenie jelita grubego: wstrzymać w stopniu 2 lub 3; trwale odstawić w stopniu 4.
• Zapalenie wątroby: wstrzymać, jeśli AspAT lub AlAT zwiększy się do wartości większej niż 3 i do 5 razy górna granica normy (GGN) lub stężenie bilirubiny całkowitej do wartości większej niż 1,5 i do 3 razy GGN; trwale odstawić, jeśli AspAT lub AlAT przekroczy 5 razy GGN lub stężenie bilirubiny przekroczy 3 razy GGN.
• Endokrynopatie: wstrzymać w przypadku niewydolności nadnerczy lub zapalenia przysadki stopnia 2–4 do czasu uzyskania stabilności klinicznej na hormonalnej terapii zastępczej; wstrzymać w przypadku nadczynności tarczycy lub zapalenia tarczycy stopnia 3 lub 4 oraz cukrzycy stopnia 3–4 do czasu uzyskania stabilności klinicznej na odpowiednim leczeniu (insulina w cukrzycy). Niedoczynność tarczycy stopnia 1–4 leczy się hormonalną terapią zastępczą bez przerywania toripalimabu.
• Zapalenie nerek z zaburzeniem czynności nerek: wstrzymać w przypadku zwiększenia stężenia kreatyniny stopnia 2–3; trwale odstawić w stopniu 4.
• Złuszczające choroby skóry: wstrzymać w przypadku podejrzenia zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznej martwicy rozpływnej naskórka lub zespołu DRESS; trwale odstawić w przypadku potwierdzenia.
• Zapalenie mięśnia sercowego: trwale odstawić w stopniu 2, 3 lub 4.
• Zapalenie mięśni: wstrzymać lub trwale odstawić w zależności od ciężkości w stopniu 2–3; trwale odstawić w stopniu 4.
• Inne reakcje o podłożu immunologicznym (w tym toksyczność neurologiczna, zapalenie trzustki, zapalenie tęczówki, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie pęcherza moczowego o podłożu immunologicznym i zapalenie stawów): stopień 2–3, wstrzymać lub trwale odstawić w zależności od rodzaju i ciężkości; stopień 4, trwale odstawić.
• Reakcje związane z wlewem: stopień 1 lub 2, przerwać lub spowolnić wlew; stopień 3 lub 4, przerwać wlew i trwale odstawić leczenie.
• Wznowienie leczenia: po wstrzymaniu leczenia z powodu reakcji o podłożu immunologicznym leczenie wznawia się, gdy reakcja ustąpi do stopnia 0–1 po stopniowym zmniejszeniu dawki kortykosteroidu. Leczenie odstawia się trwale, jeśli reakcja nie zmniejszy się poniżej stopnia 1 w ciągu 12 tygodni od rozpoczęcia stosowania steroidów, jeśli nie można zmniejszyć dawki prednizonu do 10 mg na dobę lub mniej (lub równoważnej) w ciągu 12 tygodni albo jeśli endokrynopatii nie można ustabilizować hormonalną terapią zastępczą.

Szczególne grupy pacjentów

• Osoby w podeszłym wieku (65 lat lub więcej): nie ma potrzeby dostosowania dawki.
• Zaburzenia czynności nerek: dostosowanie dawki nie jest potrzebne w zaburzeniu łagodnym lub umiarkowanym; dane są niewystarczające w zaburzeniu ciężkim.
• Zaburzenia czynności wątroby: dostosowanie dawki nie jest potrzebne w zaburzeniu łagodnym; dane są niewystarczające w zaburzeniu umiarkowanym lub ciężkim.
• Dzieci i młodzież: nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności u osób w wieku poniżej 18 lat, a dane nie są dostępne.

Karta ostrzeżeń dla pacjenta

Lekarze przepisujący lek muszą poinformować każdego pacjenta o karcie ostrzeżeń dla pacjenta, która wyjaśnia, co robić w razie wystąpienia jakiegokolwiek objawu działania niepożądanego o podłożu immunologicznym. Lekarz wręcza kartę każdemu pacjentowi.

Działania niepożądane o podłożu immunologicznym

• Reakcje o podłożu immunologicznym, które mogą być ciężkie lub śmiertelne, mogą występować podczas stosowania przeciwciał blokujących szlak PD-1/PD-L1. Mogą dotyczyć każdego narządu lub tkanki oraz kilku układów organizmu jednocześnie i mogą pojawić się po zakończeniu leczenia. U pacjentów z istniejącą wcześniej chorobą autoimmunologiczną ryzyko może być większe; zaostrzenia choroby podstawowej były częste, ale w większości łagodne i możliwe do opanowania.
• Pacjentów należy uważnie monitorować. Aktywność enzymów wątrobowych, stężenie kreatyniny i czynność tarczycy należy kontrolować na początku leczenia i okresowo. W przypadku podejrzenia reakcji należy wykluczyć inne przyczyny, w tym zakażenie, i niezwłocznie rozpocząć postępowanie, w razie potrzeby po konsultacji ze specjalistą.
• Gdy leczenie jest wstrzymane lub trwale odstawione, podaje się ogólnoustrojowe kortykosteroidy (1 do 2 mg/kg mc./dobę prednizonu lub równoważnego leku) do czasu poprawy do stopnia 1 lub niższego, a następnie stopniowo zmniejsza ich dawkę. W przypadku podejrzenia zapalenia mięśnia sercowego niezwłocznie rozpoczyna się stosowanie steroidów w dużych dawkach (na przykład metyloprednizolon 1 g/dobę dożylnie przez 3–5 dni). Można rozważyć inne leki immunosupresyjne, jeśli kortykosteroidy nie opanowują reakcji, a w endokrynopatiach w razie potrzeby stosuje się hormonalną terapię zastępczą.
• Leczenie można wznowić w ciągu 12 tygodni od ostatniej dawki, jeśli reakcja ustąpiła do stopnia 1 lub niższego, a dawka kortykosteroidu wynosi 10 mg ekwiwalentu prednizonu na dobę lub mniej. Leczenie należy trwale odstawić w przypadku każdej nawracającej reakcji o podłożu immunologicznym stopnia 3 i każdej reakcji stopnia 4, z wyjątkiem endokrynopatii kontrolowanych hormonami zastępczymi.

Reakcje o podłożu immunologicznym dotyczące poszczególnych narządów

• Płuca, jelita i wątroba: pneumonitis (potwierdzać badaniami obrazowymi i wykluczać inne przyczyny), zapalenie jelita grubego (które może objawiać się biegunką; w zapaleniu jelita grubego opornym na kortykosteroidy należy powtórzyć diagnostykę zakażeń, ponieważ w przypadku innych przeciwciał anty-PD-1/PD-L1 zgłaszano zakażenie wirusem cytomegalii lub jego reaktywację) oraz zapalenie wątroby.
• Układ dokrewny: niewydolność nadnerczy, zapalenie przysadki, zaburzenia tarczycy i cukrzyca typu 1, która może objawiać się kwasicą ketonową cukrzycową. Należy monitorować te objawy przed leczeniem i w jego trakcie, w tym czynność tarczycy i stężenia hormonów.
• Nerki, skóra, serce i mięśnie: zapalenie nerek; wysypka lub zapalenie skóry, w tym złuszczające zapalenie skóry (zespół Stevensa-Johnsona, DRESS i toksyczna martwica rozpływna naskórka); zapalenie mięśnia sercowego, które wymaga niezwłocznej konsultacji kardiologicznej i, jeśli w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia stosowania kortykosteroidów nie ma poprawy, rozważenia leków immunosupresyjnych; oraz zapalenie mięśni (monitorować aldolazę i kinazę kreatynową).
• Inne: mogą wystąpić zapalenie mózgu, neuropatia demielinizacyjna (w tym zespół Guillaina-Barrégo), zespół miasteniczny, sarkoidoza, zapalenie naczyń i rabdomioliza. Zapalenie trzustki, zapalenie tęczówki, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie stawów o podłożu immunologicznym i zapalenie pęcherza moczowego o podłożu immunologicznym zgłaszano u mniej niż 1% pacjentów.

Reakcje związane z przeszczepieniem

Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano odrzucenie przeszczepu narządu litego u pacjentów leczonych inhibitorami PD-1, dlatego korzyść z leczenia należy rozważyć w stosunku do ryzyka odrzucenia. U pacjentów, którzy przed zastosowaniem przeciwciała blokującego PD-1/PD-L1 lub po nim przeszli allogeniczne przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, mogą wystąpić śmiertelne i inne ciężkie powikłania (choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, żylno-okluzyjna choroba wątroby po kondycjonowaniu o zredukowanej intensywności, zespół gorączkowy wymagający stosowania steroidów). Pacjentów tych należy uważnie obserwować.

Reakcje związane z wlewem

Mogą wystąpić ciężkie i potencjalnie zagrażające życiu reakcje związane z wlewem. Należy postępować zgodnie z opisem w części dotyczącej modyfikacji leczenia; u pacjentów, u których taka reakcja wystąpiła, można rozważyć premedykację lekami przeciwgorączkowymi i przeciwhistaminowymi.

Pacjenci wyłączeni z badań klinicznych

Do badań nie włączano pacjentów z czynnymi zakażeniami (czynna gruźlica, wirusowe zapalenie wątroby typu B lub C, HIV), z upośledzeniem odporności (ogólnoustrojowe kortykosteroidy w dawce powyżej 10 mg na dobę w przeliczeniu na prednizon w ciągu 2 tygodni przed randomizacją), z czynną ogólnoustrojową chorobą autoimmunologiczną (z wyjątkiem kontrolowanej niedoczynności tarczycy lub cukrzycy), z czynnymi lub nieleczonymi przerzutami do ośrodkowego układu nerwowego, ze stanem sprawności według ECOG równym 2 lub wyższym albo ze śródmiąższową chorobą płuc w wywiadzie. Informacje są ograniczone w przypadku ciężkiego zaburzenia czynności nerek oraz umiarkowanego do ciężkiego zaburzenia czynności wątroby, dlatego toripalimab należy stosować w tych grupach ostrożnie, po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka.

Identyfikowalność

Aby poprawić identyfikowalność tego biologicznego produktu leczniczego, nazwa i numer serii podanego produktu muszą być wyraźnie zapisane.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 4 miesiące po ostatniej dawce.
• Ciąża: brak danych dotyczących kobiet w ciąży. Nie przeprowadzono badań na zwierzętach z toripalimabem, ale zahamowanie szlaku PD-1/PD-L1 może zwiększać ryzyko odrzucenia rozwijającego się płodu o podłożu immunologicznym i prowadzić do śmierci płodu, a ludzka IgG4 przenika przez łożysko. Toripalimabu nie należy stosować w okresie ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji, chyba że korzyść kliniczna przewyższa potencjalne ryzyko.
• Karmienie piersią: nie wiadomo, czy toripalimab przenika do mleka kobiecego, ale przeciwciała (w tym IgG4) do niego przenikają, dlatego nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego piersią niemowlęcia. Kobieta, która wybiera leczenie, nie powinna karmić piersią w trakcie leczenia i przez co najmniej 4 miesiące po ostatniej dawce.
• Płodność: nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na płodność.

Substancje pomocnicze

Każda fiolka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”, oraz 1,2 mg polisorbatu 80 (0,2 mg/ml). Polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Toripalimab wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. U niektórych pacjentów zgłaszano zawroty głowy i zmęczenie.

Fiolkę przechowywać w lodówce (2–8 °C) w oryginalnym kartonie w celu ochrony przed światłem i nie zamrażać. Łańcuch chłodniczy należy zachować nieprzerwany podczas transportu i przechowywania. Każdy karton zawiera jedną szklaną fiolkę typu 1 o objętości 6 ml z korkiem z gumy chlorobutylowej i aluminiowym kapslem typu flip-off. Informacje o przechowywaniu po rozcieńczeniu — patrz Okres ważności.

• Nieotwarta fiolka: 3 lata.
• Po rozcieńczeniu: wykazano chemiczną i fizyczną stabilność w trakcie używania przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C lub 20–25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli metoda rozcieńczania nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, produkt należy zużyć natychmiast; w przeciwnym razie za czas i warunki przechowywania w trakcie używania odpowiada użytkownik.

Wyłącznie na receptę (Rx), na receptę lekarską o ograniczonej dostępności. Leczenie musi być rozpoczynane i nadzorowane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu nowotworów. Loqtorzi podaje się we wlewie dożylnym, dlatego jest dostarczany do szpitala lub przychodni, które go podają, z zachowaniem łańcucha chłodniczego (2–8 °C).