Dostarlimab

Dostarlimab jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG4 wytwarzanym metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego. Działa na receptor PD-1, immunologiczny punkt kontrolny na limfocytach T, który nowotwory mogą wykorzystywać do osłabiania ataku układu odpornościowego; jego zablokowanie pozwala limfocytom T ponownie działać przeciwko rakowi. W UE stosuje się go w raku endometrium, razem z chemioterapią w pierwotnie zaawansowanej lub nawrotowej chorobie oraz samodzielnie w nowotworach z niedoborem mechanizmów naprawy błędnie sparowanych zasad (dMMR) lub z wysoką niestabilnością mikrosatelitarną (MSI-H).

Mechanizm działania

• Blokada PD-1: dostarlimab wiąże się z receptorem PD-1 i zapobiega jego oddziaływaniu z dwoma ligandami, PD-L1 i PD-L2.
• Reaktywacja limfocytów T: związanie PD-1 przez te ligandy hamuje proliferację limfocytów T i wytwarzanie cytokin. Zablokowanie tego szlaku przywraca funkcje limfocytów T, takie jak proliferacja, wytwarzanie cytokin i aktywność cytotoksyczna, oraz wzmacnia przeciwnowotworowe odpowiedzi immunologiczne. W mysich modelach nowotworów z nienaruszonym układem odpornościowym zablokowanie PD-1 zmniejszało wzrost nowotworu.
• Niedobór mechanizmów naprawy błędnie sparowanych zasad: nowotwory z dMMR lub MSI-H mogą zwiększać ekspresję ligandów PD-1, dlatego ten szlak jest w tych nowotworach szczególnym celem. W przypadku wskazania w monoterapii status nowotworu musi zostać ustalony za pomocą zwalidowanego testu.
• Działania o podłożu immunologicznym: szlak PD-1 pomaga również utrzymywać pod kontrolą odpowiedzi immunologiczne przeciwko zdrowym tkankom, dlatego jego zablokowanie może powodować działania niepożądane o podłożu immunologicznym w każdym narządzie (patrz Specjalne ostrzeżenia).

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: nie dotyczy, ponieważ dostarlimab jest podawany we wlewie do żyły. Stężenie maksymalne i całkowita ekspozycja rosną w przybliżeniu proporcjonalnie do dawki. Przy zalecanych schematach stężenie minimalne kumuluje się około dwukrotnie, co odpowiada końcowemu okresowi półtrwania, a ekspozycja jest podobna niezależnie od tego, czy dostarlimab podaje się samodzielnie, czy z karboplatyną i paklitakselem.
• Dystrybucja: średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 5,8 l.
• Metabolizm: jako przeciwciało IgG4 dostarlimab ulega prawdopodobnie rozkładowi w lizosomach do małych peptydów, aminokwasów i małych węglowodanów, które są wydalane przez nerki albo wracają do puli składników odżywczych organizmu. Nie jest substratem enzymów cytochromu P450 ani aktywnych transporterów.
• Eliminacja: średni klirens w stanie stacjonarnym wynosi około 0,007 l/h, a okres półtrwania około 23,2 dnia. Klirens był o około 7,8% mniejszy przy podawaniu z karboplatyną i paklitakselem, bez istotnego wpływu na ekspozycję.
• Ekspozycja i odpowiedź: dwukrotne zwiększenie ekspozycji nie powodowało klinicznie istotnych różnic w skuteczności ani bezpieczeństwie, a pełne zajęcie receptora PD-1 utrzymywało się przez cały odstęp między dawkami przy zalecanych schematach.
• Szczególne grupy pacjentów: nie zaleca się dostosowania dawki ze względu na wiek (65 lat lub więcej), łagodne lub umiarkowane zaburzenia czynności nerek ani łagodne zaburzenia czynności wątroby. Dane są ograniczone u pacjentów w wieku 75 lat lub starszych, w ciężkich zaburzeniach czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek leczonej dializami oraz w umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby, a nie ma ich w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby.

• Leczenie pierwszego rzutu pierwotnie zaawansowanego lub nawrotowego raka endometrium (EC): w skojarzeniu z karboplatyną i paklitakselem u dorosłych kwalifikujących się do leczenia ogólnoustrojowego.
• Rak endometrium z dMMR/MSI-H po leczeniu platyną: w monoterapii u dorosłych z nawrotowym lub zaawansowanym EC z niedoborem mechanizmów naprawy błędnie sparowanych zasad (dMMR) lub z wysoką niestabilnością mikrosatelitarną (MSI-H), który uległ progresji w trakcie lub po wcześniejszym leczeniu zawierającym platynę.

Status dMMR/MSI-H nowotworu określa się zwalidowaną metodą, taką jak immunohistochemia (IHC), reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) lub sekwencjonowanie nowej generacji (NGS).

• Nadwrażliwość na dostarlimab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą (cytrynian trisodu dwuwodny, kwas cytrynowy jednowodny, L-argininy chlorowodorek, sodu chlorek, polisorbat 80).

Dostarlimab najczęściej wiąże się z działaniami niepożądanymi o podłożu immunologicznym. Większość z nich, w tym ciężkie, ustąpiła po rozpoczęciu odpowiedniego leczenia lub odstawieniu dostarlimabu. Podane poniżej częstości pochodzą z dwóch grup: 605 pacjentów z rakiem endometrium lub innymi zaawansowanymi guzami litymi, którzy otrzymywali dostarlimab samodzielnie w badaniu GARNET (mediana leczenia 24 tygodnie), oraz 241 pacjentów z pierwotnie zaawansowanym lub nawrotowym rakiem endometrium, którzy otrzymywali go z karboplatyną i paklitakselem w badaniu RUBY (mediana leczenia 43 tygodnie). Uwzględniono wszystkie zdarzenia niepożądane, niezależnie od ich przyczyny.

W monoterapii najczęstszymi reakcjami (ponad 10%) były niedokrwistość (28,6%), biegunka (26,0%), nudności (25,8%), wymioty (19,0%), bóle stawów (17,0%), świąd (14,2%), wysypka (13,2%), gorączka (12,4%), zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej (11,2%) i niedoczynność tarczycy (11,2%). Leczenie przerwano trwale z powodu działań niepożądanych u 6,3% pacjentów, a ciężkie reakcje wystąpiły u 11,2%, w większości o podłożu immunologicznym. Z karboplatyną i paklitakselem najczęstszymi reakcjami (10% lub więcej) były wysypka (23,2%), wysypka plamisto-grudkowa (14,5%), niedoczynność tarczycy (14,5%), gorączka (12,9%), zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej (12,9%), zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej (12,0%) i suchość skóry (10,0%); 5,0% przerwało leczenie trwale, 5,8% miało ciężkie reakcje, a najczęstszą ciężką reakcją (ponad 1%) była gorączka (2,9%).

Bardzo częste (≥1/10): z dostarlimabem samodzielnie niedokrwistość (w tym autoimmunohemolityczna niedokrwistość), niedoczynność tarczycy, biegunka, nudności, wymioty, wysypka, świąd, bóle stawów, gorączka i zwiększona aktywność aminotransferaz; z karboplatyną i paklitakselem niedoczynność tarczycy, wysypka (w tym wysypka plamisto-grudkowa), suchość skóry, gorączka oraz zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej i asparaginianowej.

Częste (≥1/100 do <1/10): z dostarlimabem samodzielnie nadczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy, zapalenie płuc (w tym śródmiąższowa choroba płuc), zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zapalenie wątroby, bóle mięśni, dreszcze i reakcje związane z wlewem (w tym nadwrażliwość); z karboplatyną i paklitakselem nadczynność tarczycy, zapalenie płuc, zapalenie jelita grubego i zapalenie trzustki.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): z dostarlimabem samodzielnie zapalenie tarczycy, zapalenie przysadki, cukrzyca typu 1, kwasica ketonowa cukrzycowa, zapalenie mózgu, miastenia, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie przełyku, zespół Stevensa-Johnsona, zapalenie stawów o podłożu immunologicznym, polimialgia reumatyczna, zapalenie mięśni o podłożu immunologicznym i zapalenie nerek; z karboplatyną i paklitakselem zapalenie tarczycy, niewydolność nadnerczy, cukrzyca typu 1, zespół miasteniczny, zespół Guillaina-Barrégo, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie żołądka o podłożu immunologicznym, zapalenie naczyń przewodu pokarmowego, zapalenie stawów o podłożu immunologicznym, zapalenie mięśni i zespół ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej.

Niektóre z pozycji dotyczących skojarzenia, takie jak zapalenie mięśnia sercowego, zespół Guillaina-Barrégo, zespół miasteniczny i zespół ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej, obejmują zdarzenia stwierdzone w innych badaniach klinicznych dostarlimabu u pacjentów z guzami litymi.

Reakcje o podłożu immunologicznym. W połączonych danych dotyczących monoterapii (605 pacjentów) reakcje o podłożu immunologicznym uwzględniano, gdy osiągały stopień 2 lub wyższy. Należały do nich niedoczynność tarczycy u 7,6% (wszystkie stopnia 2), bóle stawów u 5,6%, wysypka u 5,1% (stopnia 3 u 1,5%), zapalenie płuc u 2,3% (stopnia 3 u 0,8%, stopnia 4 u 0,2%; trwałe odstawienie u 1,3%), nadczynność tarczycy u 2,3%, zapalenie jelita grubego u 1,3%, niewydolność nadnerczy u 1,2%, reakcje związane z wlewem, w tym nadwrażliwość, u 1,0%, zapalenie wątroby u 0,5% (wszystkie stopnia 3), zapalenie tarczycy u 0,5% i zapalenie nerek u 0,5%. Przeciwciała przeciwlekowe pojawiły się w trakcie leczenia u 2,5% z 315 pacjentów ocenianych w badaniu GARNET (przeciwciała neutralizujące u 1,3%) i u żadnego z 225 pacjentów ocenianych w badaniu RUBY, bez dowodów wpływu na skuteczność lub bezpieczeństwo.

Bezpieczeństwo nie różniło się ogółem między pacjentami w wieku 65 lat lub starszymi a młodszymi. Inne inhibitory immunologicznych punktów kontrolnych wiązano z celiakią i zewnątrzwydzielniczą niewydolnością trzustki, które mogłyby wystąpić również w przypadku dostarlimabu.

Nie przeprowadzono badań interakcji z dostarlimabem, a SmPC nie wymienia żadnego konkretnego leku wchodzącego w interakcje.

• Cytochrom P450 i transportery: przeciwciała monoklonalne, takie jak dostarlimab, nie są substratami enzymów cytochromu P450 ani transporterów substancji czynnych, dlatego nie oczekuje się interakcji farmakokinetycznej z lekami drobnocząsteczkowymi.
• Cytokiny: dostarlimab nie jest cytokiną i jest mało prawdopodobne, by modulował cytokiny.
• Klirens przeciwciał: brak dowodów na interakcję pośredniczoną przez niespecyficzny, lizosomalny klirens przeciwciał.
• Karboplatyna i paklitaksel: przy jednoczesnym podawaniu klirens dostarlimabu był o około 7,8% mniejszy, bez istotnego wpływu na ekspozycję.

Leczenie musi być rozpoczęte i nadzorowane przez lekarzy specjalistów doświadczonych w leczeniu nowotworów. Dostarlimab jest przeznaczony wyłącznie do wlewu dożylnego: przed użyciem jest rozcieńczany i podawany za pomocą pompy infuzyjnej w ciągu 30 minut. Nie wolno go podawać w szybkim wstrzyknięciu dożylnym ani w bolusie. Gdy ma zastosowanie wskazanie w monoterapii, status dMMR/MSI-H nowotworu jest wcześniej ustalany zwalidowanym testem.

Dawka z karboplatyną i paklitakselem

• 500 mg co 3 tygodnie razem z karboplatyną i paklitakselem co 3 tygodnie przez 6 cykli, a następnie 1000 mg co 6 tygodni w monoterapii we wszystkich kolejnych cyklach. Pierwsza dawka 1000 mg następuje 3 tygodnie po szóstym cyklu.
• Dostarlimab podaje się przed karboplatyną i paklitakselem w tym samym dniu. Do dawkowania karboplatyny i paklitakselu stosuje się ich własne SmPC.
• Leczenie trwa do progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności albo do 3 lat.

Dawka w monoterapii

• 500 mg co 3 tygodnie przez 4 cykle, a następnie 1000 mg co 6 tygodni we wszystkich kolejnych cyklach. Pierwsza dawka 1000 mg następuje 3 tygodnie po czwartym cyklu.
• Leczenie trwa do progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności.

Modyfikacje dawki

• Zmniejszanie dawki nie jest zalecane. Podawanie można opóźnić lub przerwać zależnie od indywidualnego bezpieczeństwa i tolerancji; SmPC zawiera tabelę zalecanych działań w przypadku określonych reakcji o podłożu immunologicznym.
• Reakcje o podłożu immunologicznym leczy się, wstrzymując lub trwale odstawiając dostarlimab i podając kortykosteroidy (patrz Specjalne ostrzeżenia). Każda nawracająca reakcja o podłożu immunologicznym stopnia 3 i każda stopnia 4 prowadzi do trwałego odstawienia, z wyjątkiem endokrynopatii kontrolowanych hormonami zastępczymi i chyba że tabela w SmPC stanowi inaczej.
• W przypadku ciężkiej (stopnia 3) lub zagrażającej życiu (stopnia 4) reakcji związanej z wlewem wlew przerywa się, a leczenie odstawia się trwale.

Specjalne grupy pacjentów

• Osoby w podeszłym wieku: bez dostosowania dawki u pacjentów w wieku 65 lat lub starszych; dane kliniczne są ograniczone u pacjentów w wieku 75 lat lub starszych.
• Zaburzenia czynności nerek: bez dostosowania w zaburzeniach łagodnych lub umiarkowanych; dane ograniczone w zaburzeniach ciężkich lub schyłkowej niewydolności nerek leczonej dializami.
• Zaburzenia czynności wątroby: bez dostosowania w zaburzeniach łagodnych; dane ograniczone w umiarkowanych, a w ciężkich brak danych.
• Dzieci i młodzież: nie ustalono bezpieczeństwa ani skuteczności u osób poniżej 18 lat. Badanie dostarlimabu z niraparybem u dzieci w wieku od 5 do poniżej 18 lat z nawrotowymi lub opornymi na leczenie guzami litymi (poza zatwierdzonymi wskazaniami) było zbyt ograniczone, aby wykazać, że korzyści przewyższają ryzyko.

Identyfikowalność

Nazwę handlową i numer serii każdej podanej dawki należy czytelnie zapisać.

Działania niepożądane o podłożu immunologicznym

• Zakres: reakcje o podłożu immunologicznym mogą być ciężkie lub śmiertelne, mogą dotyczyć każdego narządu lub tkanki i kilku układów organizmu jednocześnie, zwykle występują w trakcie leczenia, ale mogą pojawić się także po jego zakończeniu.
• Monitorowanie: pacjentów monitoruje się pod kątem objawów podmiotowych i przedmiotowych. Morfologię krwi i parametry biochemiczne, w tym czynność wątroby, nerek i tarczycy, kontroluje się na początku i okresowo. Podejrzenie reakcji wymaga odpowiedniej oceny, w tym konsultacji specjalistycznej.
• Leczenie: zależnie od ciężkości dostarlimab wstrzymuje się lub odstawia trwale i podaje kortykosteroidy (1 do 2 mg/kg mc./dobę prednizonu lub równoważnego leku) albo inne odpowiednie leczenie. Gdy reakcja ustąpi do stopnia 1 lub niższego, kortykosteroid zmniejsza się stopniowo przez 1 miesiąc lub dłużej. Jeśli kortykosteroidy nie opanowują reakcji, można rozważyć inne ogólnoustrojowe leki immunosupresyjne. W endokrynopatiach w razie potrzeby stosuje się hormonalną terapię zastępczą.
• Trwałe odstawienie: każda nawracająca reakcja o podłożu immunologicznym stopnia 3 i każda stopnia 4, z wyjątkiem endokrynopatii kontrolowanych hormonami zastępczymi i chyba że tabela w SmPC stanowi inaczej.

Reakcje o podłożu immunologicznym dotyczące poszczególnych narządów

• Zapalenie płuc: pacjentów monitoruje się pod kątem objawów podmiotowych i przedmiotowych; podejrzewane zapalenie płuc potwierdza się badaniami obrazowymi i wyklucza inne przyczyny.
• Zapalenie jelita grubego: pacjentów monitoruje się pod kątem objawów podmiotowych i przedmiotowych; postępowanie obejmuje modyfikację leczenia, leki przeciwbiegunkowe i kortykosteroidy.
• Zapalenie wątroby: czynność wątroby monitoruje się okresowo, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.
• Endokrynopatie: zgłaszano niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, zapalenie tarczycy, zapalenie przysadki, cukrzycę typu 1 (w tym kwasicę ketonową cukrzycową) i niewydolność nadnerczy. Czynność tarczycy kontroluje się przed leczeniem i okresowo w jego trakcie, niedoczynność tarczycy może następować po nadczynności, a pacjentów obserwuje się pod kątem objawów niewydolności nadnerczy.
• Zapalenie nerek: czynność nerek jest monitorowana.
• Reakcje skórne: zgłaszano wysypkę o podłożu immunologicznym, w tym pemfigoid. Zespół Stevensa-Johnsona, który może zagrażać życiu lub być śmiertelny, zgłaszano w przypadku dostarlimabu, a toksyczną martwicę rozpływną naskórka w przypadku inhibitorów PD-1. Pacjenci powinni znać objawy ciężkich reakcji skórnych i natychmiast zasięgnąć porady lekarskiej; podejrzane przypadki kieruje się do specjalisty. Zaleca się ostrożność u pacjentów, u których wystąpiła ciężka lub zagrażająca życiu reakcja skórna na inne immunostymulujące leki przeciwnowotworowe.
• Bóle stawów: pacjentów monitoruje się, a w razie podejrzenia bólów stawów o podłożu immunologicznym wyklucza się inne przyczyny.
• Inne reakcje: mogą wystąpić zapalenie mięśni, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mózgu, neuropatia demielinizacyjna (w tym zespół Guillaina-Barrégo) i sarkoidoza. Zapalenie mózgu, autoimmunohemolityczną niedokrwistość, zapalenie trzustki, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego oraz zapalenie błony naczyniowej oka zgłaszano u mniej niż 1% pacjentów w monoterapii.

Reakcje związane z wlewem

Mogą wystąpić reakcje związane z wlewem, które mogą być ciężkie. W przypadku ciężkiej (stopnia 3) lub zagrażającej życiu (stopnia 4) reakcji wlew przerywa się, a leczenie odstawia się trwale.

Biorcy przeszczepów i przeszczepienie komórek macierzystych

• Przeszczep narządu litego: po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano odrzucenie u pacjentów leczonych inhibitorami PD-1, a dostarlimab może zwiększać ryzyko. Korzyść zestawia się z ryzykiem odrzucenia narządu.
• Allogeniczne przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych: u pacjentów po przeszczepieniu przed lub po zastosowaniu przeciwciała blokującego PD-1/PD-L1 mogą wystąpić śmiertelne i inne ciężkie powikłania, w tym choroba „przeszczep przeciwko gospodarzowi” (nadostra, ostra i przewlekła), wątrobowa choroba zarostowa żył po kondycjonowaniu o zmniejszonej intensywności oraz zespół gorączkowy wymagający steroidów bez zidentyfikowanej przyczyny zakaźnej. Pacjentów ściśle obserwuje się, a korzyść i ryzyko stosowania przeciwciała zestawia się.

Pacjenci wyłączeni z badań

Z badania GARNET wykluczono m.in. pacjentów ze stanem sprawności według ECOG równym 2 lub wyższym, niekontrolowanymi przerzutami do ośrodkowego układu nerwowego lub rakowatym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, innymi nowotworami złośliwymi w ciągu 2 lat, niedoborem odporności lub leczeniem immunosupresyjnym w ciągu 7 dni, czynnym zakażeniem HIV, wirusem zapalenia wątroby typu B lub typu C, czynną chorobą autoimmunologiczną wymagającą leczenia ogólnoustrojowego w ostatnich 2 latach, chorobą śródmiąższową płuc w wywiadzie lub szczepionką żywą w ciągu 14 dni. Z badania RUBY wykluczono m.in. pacjentów z jednoczesnym lub niedawnym innym nowotworem złośliwym, niekontrolowanymi przerzutami do ośrodkowego układu nerwowego, znanym zakażeniem HIV lub czynnym zapaleniem wątroby typu B lub C, niedoborem odporności lub leczeniem immunosupresyjnym w ciągu 7 dni, ciężkim niekontrolowanym zaburzeniem medycznym lub czynnym zakażeniem wymagającym leczenia ogólnoustrojowego oraz szczepionką żywą od 30 dni przed pierwszą dawką do 180 dni po ostatniej. Po starannym rozważeniu możliwego dodatkowego ryzyka dostarlimab może być stosowany u takich pacjentów pod odpowiednim nadzorem medycznym.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i do 4 miesięcy po ostatniej dawce.
• Ciąża: brak danych lub są one ograniczone. Ze względu na mechanizm działania dostarlimab może powodować uszkodzenie płodu: hamowanie szlaku PD-1/PD-L1 może zwiększać ryzyko odrzucenia rozwijającego się płodu o podłożu immunologicznym, prowadzącego do obumarcia płodu, a przeciwciała IgG4 przenikają przez łożysko. Nie zaleca się go w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji. Badań reprodukcyjnych na zwierzętach nie przeprowadzono.
• Karmienie piersią: nie wiadomo, czy dostarlimab przenika do mleka ludzkiego, i nie można wykluczyć ryzyka dla noworodka. Nie należy go stosować w okresie karmienia piersią, którego należy unikać przez co najmniej 4 miesiące po ostatniej dawce.
• Płodność: badań płodności nie przeprowadzono.

Polisorbat 80 i sód

• Każda dawka zawiera polisorbat 80 (2 mg na fiolkę), który może powodować reakcje alergiczne.
• Każda dawka 500 mg zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, to znaczy jest zasadniczo wolna od sodu. Można ją rozcieńczać w roztworze sodu chlorku 9 mg/ml (0,9%), co ma znaczenie dla pacjentów na diecie z kontrolowaną zawartością sodu.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Dostarlimab nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Fiolki przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C. Nie zamrażać. Fiolkę przechowywać w oryginalnym kartoniku w celu ochrony przed światłem. Dostarlimab jest produktem łańcucha chłodniczego, dlatego temperaturę należy utrzymywać w tym zakresie podczas transportu i przechowywania. Każdy kartonik zawiera jedną szklaną fiolkę 10 ml. Informacje o przechowywaniu po rozcieńczeniu, patrz Okres ważności.

• Nieotwarta fiolka: 5 lat.
• Po rozcieńczeniu: wykazano chemiczną i fizyczną stabilność w trakcie stosowania przez 96 godzin w temperaturze 2–8 °C, a następnie 6 godzin w temperaturze pokojowej (do 25 °C), licząc od przygotowania do końca podawania.
• Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli to nie nastąpi, za czas i warunki przechowywania w trakcie stosowania odpowiada użytkownik; zwykle nie powinny one przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C ani 6 godzin w temperaturze pokojowej (do 25 °C), chyba że rozcieńczenie przeprowadzono w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.
• Rozcieńczonego roztworu nie wolno zamrażać. Jeśli był przechowywany w lodówce, przed użyciem musi osiągnąć temperaturę pokojową.

Wyłącznie na receptę (Rx), na ograniczoną receptę lekarską (Aneks II B): leczenie jest rozpoczynane i nadzorowane przez lekarza specjalistę doświadczonego w leczeniu nowotworów. Dostarlimab podaje się we wlewie dożylnym w szpitalu lub klinice, dlatego jest dostarczany do szpitala lub kliniki, które go podają, z dostawą w łańcuchu chłodniczym w temperaturze 2–8 °C.