Retifanlimab

Retifanlimab jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym z klasy immunoglobuliny G4 (IgG4), skierowanym przeciwko receptorowi immunologicznego punktu kontrolnego PD-1, wytwarzanym w komórkach jajnika chomika chińskiego metodą rekombinacji DNA. Zalicza się go do inhibitorów PD-1/PD-L1 wśród leków przeciwnowotworowych. W raku płaskonabłonkowym kanału odbytu dowodem skuteczności jest randomizowane, podwójnie zaślepione badanie III fazy POD1UM-303/InterAACT-2, w którym retifanlimab stosowano z karboplatyną i paklitakselem u pacjentów, którzy nie otrzymywali wcześniej chemioterapii.

Mechanizm działania

• Cel: PD-1 jest receptorem na limfocytach T. Jego ligandy PD-L1 i PD-L2 są eksprymowane przez komórki prezentujące antygen i mogą być także eksprymowane przez komórki nowotworowe oraz inne komórki w mikrośrodowisku guza.
• Blokada: retifanlimab wiąże się z PD-1 i blokuje jego interakcję z PD-L1 i PD-L2. Interakcja ta w normalnych warunkach hamuje proliferację limfocytów T, wydzielanie cytokin i aktywność cytotoksyczną.
• Działanie: zniesienie tego sygnału hamującego nasila aktywność limfocytów T przeciwko nowotworowi.
• Reakcje o podłożu immunologicznym: oddziaływanie na szlak PD-1 może też wywoływać reakcje o podłożu immunologicznym w wielu narządach, takie jak zapalenie płuc, zapalenie jelita grubego, zapalenie wątroby, endokrynopatie, zapalenie nerek i reakcje skórne (patrz Specjalne ostrzeżenia).
• Immunogenność: przeciwciała przeciwko lekowi wykrywano rzadko, bez dowodów na wpływ na farmakokinetykę, skuteczność lub bezpieczeństwo.

Farmakokinetyka

• Ekspozycja: w analizie populacyjnej obejmującej 788 pacjentów z różnymi nowotworami ekspozycja (AUC) rosła proporcjonalnie do dawki. Przy zalecanej dawce 500 mg co 4 tygodnie średnia geometryczna Cmax w stanie stacjonarnym wynosiła 197 mg/l, a AUC 2270 dzień·mg/l.
• Dystrybucja: objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 6 l.
• Metabolizm: szlak metaboliczny nie został scharakteryzowany. Oczekuje się, że jako przeciwciało retifanlimab ulega rozpadowi w drodze ogólnej degradacji białek.
• Eliminacja: klirens wynosił 0,301 l/dobę po pierwszej dawce i z czasem zmniejszył się o 22,9% do 0,232 l/dobę w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania wynosił 15,6 doby po pierwszej dawce i 19,8 doby w stanie stacjonarnym.
• Szczególne populacje: wiek (18–94 lata), masa ciała (33–133 kg), płeć, rasa i obciążenie nowotworem nie mają klinicznie istotnego wpływu. Łagodne lub umiarkowane zaburzenia czynności nerek i łagodne zaburzenia czynności wątroby nie zmieniały klirensu w sposób istotny klinicznie. Dane są ograniczone w przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek (4 pacjentów) i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby (1 pacjent), a retifanlimab nie był badany w schyłkowej niewydolności nerek.

• Rak płaskonabłonkowy kanału odbytu (SCAC): w skojarzeniu z karboplatyną i paklitakselem w leczeniu pierwszej linii u dorosłych pacjentów z przerzutowym lub nieoperacyjnym, miejscowo nawrotowym SCAC.
• Rak z komórek Merkela (MCC): w monoterapii w leczeniu pierwszej linii u dorosłych pacjentów z przerzutowym lub nawrotowym, miejscowo zaawansowanym MCC, który nie kwalifikuje się do radykalnego leczenia chirurgicznego ani radioterapii.

• Nadwrażliwość na retifanlimab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą (sodu octan trójwodny, kwas octowy lodowaty, sacharoza, polisorbat 80).

Podczas stosowania retifanlimabu występują działania niepożądane o podłożu immunologicznym; większość z nich, w tym ciężkie, ustąpiła po odpowiednim leczeniu lub po odstawieniu retifanlimabu. Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą od 452 pacjentów otrzymujących retifanlimab w monoterapii (107 z nich z rakiem z komórek Merkela) oraz od 154 pacjentów otrzymujących go z karboplatyną i paklitakselem z powodu raka kanału odbytu. W monoterapii najczęstszymi reakcjami były zmęczenie (35,4%), wysypka (18,8%), biegunka (18,6%), niedokrwistość (16,2%), świąd (15,9%), bóle stawów, zaparcia i nudności (po 13,3%), gorączka (13,1%) i zmniejszenie apetytu (12,6%). Z chemioterapią były to neutropenia (70,1%), świąd (24%), wysypka (23,4%), limfopenia (14,3%), niedoczynność tarczycy (14,3%) i zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (10,4%). Reakcje były ciężkie u 11,7% (monoterapia) i 13,6% (skojarzenie) pacjentów, w większości o podłożu immunologicznym, i prowadziły do trwałego odstawienia leczenia u 8% i 5,8%.

Bardzo częste (≥1/10): w monoterapii niedokrwistość, zmniejszenie apetytu, biegunka, nudności, zaparcia, wysypka, świąd, ból stawów, zmęczenie i gorączka; z karboplatyną i paklitakselem neutropenia, limfopenia, niedoczynność tarczycy, obwodowa neuropatia czuciowa, zapalenie jelita grubego, wysypka, świąd, osłabienie i zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej.

Częste (≥1/100 do <1/10): w monoterapii niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, parestezje, zapalenie płuc, zapalenie jelita grubego, zapalenie wątroby, uszkodzenie komórek wątroby, ostre uszkodzenie nerek, niewydolność nerek, reakcja związana z wlewem oraz zwiększenie aktywności aminotransferaz, amylazy i lipazy oraz stężenia kreatyniny, bilirubiny i hormonu tyreotropowego; z karboplatyną i paklitakselem niewydolność nadnerczy, nadczynność tarczycy, zapalenie przysadki, hiperglikemia, hiponatremia, obwodowa neuropatia ruchowa i czuciowo-ruchowa, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie wątroby, zapalenie stawów, reakcja związana z wlewem oraz zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej, lipazy i amylazy oraz stężenia kreatyniny.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): w monoterapii niewydolność nadnerczy, zapalenie tarczycy (w tym autoimmunologiczne zapalenie tarczycy), zapalenie przysadki, cukrzyca typu 1 (w tym cukrzycowa kwasica ketonowa), polineuropatia, radikulopatia, porażenie strun głosowych, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie rogówki, zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, hiperbilirubinemia, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie stawów, zapalenie mięśni, eozynofilowe zapalenie powięzi, polimialgia reumatyczna, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek i zmniejszenie stężenia hormonu tyreotropowego; z karboplatyną i paklitakselem autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, wtórna niewydolność kory nadnerczy i zapalenie dróg żółciowych o podłożu immunologicznym.

Tabela w SmPC nie wymienia żadnych reakcji jako rzadkich ani o nieznanej częstości.

Reakcje o podłożu immunologicznym bardziej szczegółowo, jako odsetki pacjentów w monoterapii (z karboplatyną i paklitakselem w nawiasach tam, gdzie SmPC je podaje):

• Płuca, jelita, wątroba i nerki: zapalenie płuc 3,1% (w tym 0,2% zakończone zgonem, stopień 5); zapalenie jelita grubego 2,7% (10,4%); zapalenie wątroby 3,5% (1,3%); zapalenie nerek 2%.
• Układ wewnątrzwydzielniczy: niedoczynność tarczycy 10,2% (14,3%); nadczynność tarczycy 5,8% (8,4%); zapalenie przysadki 0,7% (1,3%); niewydolność nadnerczy 0,9% (5,8%); cukrzyca typu 1 ujawniająca się jako cukrzycowa kwasica ketonowa 0,2%.
• Skóra: reakcje skórne o podłożu immunologicznym 9,5% (11,7%).
• Reakcje związane z wlewem: 6,2% (9,7%); doprowadziły do odstawienia leczenia u 0,4% pacjentów w monoterapii i u żadnego w skojarzeniu.

• Brak formalnych badań: nie przeprowadzono formalnych badań farmakokinetycznych interakcji. Retifanlimab jest usuwany w procesie katabolizmu, dlatego nie oczekuje się metabolicznych interakcji lekowych i nie oczekuje się, aby był ofiarą lub sprawcą interakcji z udziałem transporterów leków lub enzymów CYP.
• Kortykosteroidy i leki immunosupresyjne przed leczeniem: przed rozpoczęciem stosowania retifanlimabu należy unikać ogólnoustrojowych kortykosteroidów lub leków immunosupresyjnych, z wyjątkiem dawek fizjologicznych ogólnoustrojowych kortykosteroidów (do 10 mg/dobę prednizonu lub ekwiwalentu), ponieważ mogą zakłócać jego aktywność farmakodynamiczną i skuteczność.
• Kortykosteroidy i leki immunosupresyjne po rozpoczęciu: można je stosować po rozpoczęciu stosowania retifanlimabu w leczeniu działań niepożądanych o podłożu immunologicznym.
• Karboplatyna i paklitaksel: retifanlimab podawany z nimi zwiększał ryzyko i nasilenie neutropenii (patrz Specjalne ostrzeżenia). Ich własne dawkowanie i postępowanie z pacjentami są zgodne z ich SmPC.

Leczenie powinien rozpoczynać i nadzorować lekarz doświadczony w leczeniu nowotworów. Retifanlimab jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego; koncentrat należy rozcieńczyć przed wlewem.

Zalecana dawka

• Rak płaskonabłonkowy kanału odbytu: 500 mg co 4 tygodnie we wlewie dożylnym trwającym 30 minut, razem z karboplatyną i paklitakselem przez 6 cykli, następnie 500 mg w monoterapii co 4 tygodnie we wszystkich kolejnych cyklach. Leczenie trwa do progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności, nie dłużej niż 1 rok.
• Rak z komórek Merkela: 500 mg co 4 tygodnie we wlewie dożylnym trwającym 30 minut, do progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności, nie dłużej niż 2 lata.

Modyfikacje dawki

Zwiększanie ani zmniejszanie dawki nie jest wskazane. Reakcje o podłożu immunologicznym leczy się, wstrzymując lub trwale odstawiając dawkę, zależnie od stopnia nasilenia (tabela 1 w SmPC, NCI CTCAE v5):

• Zapalenie płuc: przy stopniu 2 wstrzymać do stopnia 0–1; przy stopniu 3 lub 4 trwale odstawić.
• Zapalenie jelita grubego: przy stopniu 2 lub 3 wstrzymać do stopnia 0–1; przy nawracającym stopniu 3 lub przy stopniu 4 trwale odstawić.
• Zapalenie wątroby: przy stopniu 3 wstrzymać do stopnia 0–1 (progi aktywności AspAT, AlAT i stężenia bilirubiny różnią się w zależności od tego, czy nowotwór obejmuje wątrobę); trwale odstawić przy stopniu 4 lub gdy stopień 3 nie ustępuje w ciągu 12 tygodni od rozpoczęcia stosowania steroidów albo nie można zmniejszyć dawki prednizonu poniżej 10 mg/dobę (lub ekwiwalentu) w ciągu 12 tygodni.
• Endokrynopatie: przy niewydolności nadnerczy stopnia 2 oraz przy niedoczynności tarczycy, nadczynności tarczycy i cukrzycy typu 1 (lub hiperglikemii) stopnia 3 lub 4 wstrzymać do stopnia 0–1 lub do uzyskania stabilizacji klinicznej w inny sposób. Przy zapaleniu przysadki stopnia 2 wstrzymać do stopnia 0–1 i wznowić, gdy jest kontrolowane hormonalną terapią zastępczą (a jeśli występują objawy – po zakończeniu stopniowego zmniejszania dawki steroidów). Przy niewydolności nadnerczy stopnia 3 lub 4 i objawowym zapaleniu przysadki stopnia 3 lub 4 wstrzymać do stopnia 0–1 i trwale odstawić, jeśli w ciągu 12 tygodni od rozpoczęcia stosowania steroidów nie nastąpi ustąpienie albo nie można zmniejszyć dawki prednizonu poniżej 10 mg/dobę (lub ekwiwalentu) w ciągu 12 tygodni.
• Zapalenie nerek z zaburzeniem czynności nerek: przy zwiększeniu stężenia kreatyniny stopnia 2 wstrzymać do stopnia 0–1; przy stopniu 3 lub 4 trwale odstawić, ale tylko jeśli retifanlimab jest bezpośrednio zaangażowany w toksyczność dla nerek.
• Reakcje skórne: przy stopniu 3, podejrzeniu zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznej nekrolizy naskórka albo utrzymującym się stopniu 2 (2 tygodnie lub dłużej) wstrzymać do stopnia 0–1; przy stopniu 4 lub potwierdzonym zespole Stevensa-Johnsona albo toksycznej nekrolizie naskórka trwale odstawić.
• Zapalenie mięśnia sercowego: przy potwierdzonym stopniu 2, 3 lub 4 trwale odstawić.
• Inne reakcje o podłożu immunologicznym (w tym zapalenie mięśni, zapalenie mózgu, neuropatia demielinizacyjna, zespół Guillaina-Barrégo, sarkoidoza, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, zapalenie trzustki, zapalenie błony naczyniowej oka, cukrzycowa kwasica ketonowa, ból stawów): przy stopniu 3 wstrzymać do stopnia 0–1; przy stopniu 4 trwale odstawić. Utrzymujące się reakcje stopnia 2 lub 3 (z wyłączeniem endokrynopatii) 12 tygodni lub dłużej po ostatniej dawce, nawracające reakcje stopnia 3 lub 4 oraz nawracające zapalenie płuc stopnia 2 również wymagają trwałego odstawienia.
• Reakcje związane z wlewem: przy stopniu 1 przerwać lub zwolnić wlew; przy stopniu 2 przerwać i, jeśli objawy ustąpią w ciągu 1 godziny, wznowić z szybkością 50% pierwotnej, a przy późniejszych wystąpieniach po zalecanej profilaktyce trwale odstawić; przy stopniu 3 lub 4 trwale odstawić (reakcja stopnia 3, która szybko reaguje na leczenie objawowe lub krótką przerwę, nie wymaga trwałego odstawienia).

Specjalne grupy pacjentów

• Osoby w podeszłym wieku: bez dostosowania dawki w wieku 65 lat lub więcej.
• Zaburzenia czynności nerek: bez dostosowania dawki przy zaburzeniach łagodnych lub umiarkowanych. Dane są niewystarczające przy zaburzeniach ciężkich (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) i nie ma ich w schyłkowej niewydolności nerek, więc nie można sformułować zaleceń dotyczących dawkowania.
• Zaburzenia czynności wątroby: bez dostosowania dawki przy zaburzeniach łagodnych. Dane są niewystarczające przy zaburzeniach umiarkowanych i nie ma ich przy zaburzeniach ciężkich, więc nie można sformułować zaleceń dotyczących dawkowania.
• Dzieci i młodzież: nie ma właściwego zastosowania retifanlimabu u osób w wieku poniżej 18 lat w raku płaskonabłonkowym kanału odbytu ani w raku z komórek Merkela.

Sposób podawania

• Rozcieńczony roztwór podaje się we wlewie trwającym 30 minut. Nie wolno go podawać w szybkim wstrzyknięciu dożylnym ani w bolusie.
• Można go podawać wyłącznie przez linię dożylną z jałowym, niepirogennym filtrem liniowym lub dodatkowym o niskim wiązaniu białek, wykonanym z polietersulfonu, polifluorku winylidenu lub octanu celulozy (0,2 do 5 mikronów), albo z filtrem siatkowym 15 mikronów. Innych produktów leczniczych nie wolno podawać tą samą linią infuzyjną.
• Instrukcje dotyczące rozcieńczania znajdują się w punkcie 6.6 SmPC.

Działania niepożądane o podłożu immunologicznym

Reakcje te mogą być ciężkie lub prowadzić do zgonu, mogą występować w każdym narządzie lub tkance oraz w kilku układach organizmu jednocześnie, a także mogą pojawić się po zakończeniu leczenia. Pacjentów monitoruje się pod kątem objawów podmiotowych i przedmiotowych, a badania czynności wątroby i tarczycy kontroluje się na początku leczenia i okresowo. Podejrzewana reakcja wymaga odpowiedniej oceny, w tym konsultacji specjalisty, aby potwierdzić przyczynę lub wykluczyć inne. W zależności od ciężkości retifanlimab wstrzymuje się lub trwale odstawia i podaje kortykosteroidy (od 1 do 2 mg/kg mc./dobę prednizonu lub ekwiwalentu) lub inne odpowiednie leczenie; gdy reakcja ustąpi do stopnia 1 lub niższego, rozpoczyna się stopniowe zmniejszanie dawki kortykosteroidów, które trwa co najmniej 1 miesiąc. U pacjentów z istniejącą wcześniej chorobą autoimmunologiczną dane obserwacyjne wskazują na większe ryzyko reakcji o podłożu immunologicznym podczas stosowania inhibitorów punktów kontrolnych, a zaostrzenia choroby podstawowej były częste, ale w większości łagodne i możliwe do opanowania; dane specyficzne dla retifanlimabu są ograniczone.

• Zapalenie płuc: monitorować pod kątem objawów podmiotowych i przedmiotowych; podejrzewane zapalenie płuc potwierdzić badaniem obrazowym rentgenowskim i wykluczyć inne przyczyny; postępować przez modyfikację leczenia i podanie kortykosteroidów.
• Zapalenie jelita grubego: monitorować pod kątem objawów podmiotowych i przedmiotowych; postępować przez modyfikację leczenia, leki przeciwbiegunkowe i kortykosteroidy.
• Zapalenie wątroby: kontrolować badania czynności wątroby przed leczeniem i okresowo w jego trakcie; przy zapaleniu wątroby stopnia 1 monitorować parametry biochemiczne wątroby dwa razy w tygodniu do powrotu do wartości wyjściowych.
• Endokrynopatie (niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy, zapalenie przysadki, cukrzyca typu 1 w tym cukrzycowa kwasica ketonowa): kontrolować czynność tarczycy przed leczeniem i okresowo w jego trakcie oraz kortyzol zależnie od objawów lub zmniejszania się stężenia hormonu tyreotropowego. Modyfikację leczenia, kortykosteroidy, hormonalną terapię zastępczą, doustne leki przeciwhiperglikemiczne lub insulinę stosuje się według wskazań klinicznych.
• Zapalenie nerek: monitorować czynność nerek; postępować przez modyfikację leczenia i podanie kortykosteroidów.
• Reakcje skórne: toksyczną nekrolizę naskórka zgłaszano podczas stosowania retifanlimabu, a zespół Stevensa-Johnsona podczas stosowania inhibitorów PD-1. Należy zachować ostrożność u pacjenta, który miał ciężką lub zagrażającą życiu reakcję skórną na inny inhibitor punktów kontrolnych.
• Inne reakcje: klinicznie istotne reakcje o podłożu immunologicznym w badaniach obejmowały zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie stawów, zapalenie mięśni, polineuropatię demielinizacyjną (na przykład zespół Guillaina-Barrégo), zapalenie trzustki, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie dróg żółciowych i zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Reakcje związane z wlewem

Podobnie jak w przypadku każdego białka terapeutycznego, retifanlimab może powodować reakcje związane z wlewem, niektóre z nich ciężkie. Pacjentów monitoruje się; w zależności od ciężkości wlew przerywa się lub zwalnia albo trwale przerywa leczenie. U pacjentów, u których wystąpiły klinicznie istotne reakcje na wlewy białek terapeutycznych, należy rozważyć premedykację lekiem przeciwgorączkowym i (lub) przeciwhistaminowym.

Neutropenia podczas stosowania z chemioterapią

Podawany z karboplatyną i paklitakselem retifanlimab zwiększał ryzyko i nasilenie neutropenii. Zaleca się częste monitorowanie hematologiczne i należy postępować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi leczenia neutropenii.

Reakcje związane z przeszczepem

• Odrzucenie przeszczepu narządu litego: po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano odrzucenie u pacjentów leczonych inhibitorami PD-1, a retifanlimab może zwiększać to ryzyko u biorców przeszczepów. Korzyść z leczenia porównuje się z ryzykiem odrzucenia narządu.
• Allogeniczne przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych: u pacjentów, którym wykonano przeszczepienie przed lub po zastosowaniu przeciwciała blokującego PD-1/PD-L1, mogą wystąpić powikłania prowadzące do zgonu i inne ciężkie powikłania. Należą do nich nadostra, ostra i przewlekła choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, wątrobowa choroba wenookluzyjna po kondycjonowaniu o zredukowanej intensywności oraz zespół gorączkowy wymagający steroidów. Pacjenci wymagają ścisłej obserwacji, a korzyść i ryzyko związane z przeciwciałem porównuje się przed przeszczepieniem lub po nim.

Pacjenci wyłączeni z badań klinicznych

Z programu klinicznego wyłączono pacjentów ze stanem sprawności według skali ECOG równym 2 lub wyższym, objawowymi przerzutami do ośrodkowego układu nerwowego, wcześniejszą immunoterapią lub chorobą autoimmunologiczną wymagającą ogólnoustrojowych leków immunosupresyjnych, innym nowotworem złośliwym w ciągu ostatnich 3 lat, przeszczepem narządu, czynnym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby lub niekontrolowanym zakażeniem HIV.

Identyfikowalność i karta pacjenta

Nazwę i numer serii podanego produktu należy wyraźnie odnotować. Osoby przepisujące lek powinny poinformować pacjentów o karcie pacjenta, która wyjaśnia, co robić po zauważeniu objawu reakcji o podłożu immunologicznym; każdy leczony pacjent otrzymuje taką kartę.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 4 miesiące po przyjęciu ostatniej dawki.
• Ciąża: brak danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży, a badań wpływu na reprodukcję u zwierząt nie przeprowadzono. Hamowanie szlaku PD-1/PD-L1 może zwiększać odrzucanie rozwijającego się płodu o podłożu immunologicznym i powodować jego obumarcie, a ludzkie przeciwciała IgG4 przenikają przez łożysko, dlatego retifanlimab może powodować uszkodzenie płodu. Nie zaleca się go stosować w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji.
• Karmienie piersią: nie wiadomo, czy retifanlimab przenika do mleka ludzkiego. Ludzkie IgG przenikają do mleka w pierwszych dniach po porodzie, a następnie ich stężenie spada do niskiego poziomu, dlatego w tym krótkim okresie nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia. W tym okresie należy podjąć decyzję, czy przerwać leczenie, czy się od niego powstrzymać, biorąc pod uwagę korzyść z karmienia piersią i korzyść z leczenia. Po tym okresie retifanlimab można stosować w czasie karmienia piersią, jeśli jest to klinicznie konieczne.
• Płodność: brak danych klinicznych.

Sód

Każda dawka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, to znaczy, że jest zasadniczo wolna od sodu.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Retifanlimab ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Z powodu możliwych reakcji, takich jak zmęczenie, pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, dopóki nie upewnią się, że nie ma to na nich wpływu.

Fiolki przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C, w oryginalnym kartonie, aby chronić je przed światłem. Nie zamrażać. Każdy karton zawiera jedną fiolkę o objętości 20 ml. Ponieważ produkt jest przechowywany w lodówce, łańcuch chłodniczy należy utrzymać nieprzerwany od wysyłki do użycia.

Po rozcieńczeniu wykazano chemiczną i fizyczną stabilność w trakcie stosowania przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C oraz przez 8 godzin w temperaturze pokojowej (20–25 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony produkt należy zużyć natychmiast. Jeżeli nie zostanie zużyty od razu, za czas i warunki przechowywania w trakcie stosowania odpowiada użytkownik, a zazwyczaj nie powinny one przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że rozcieńczenie przeprowadzono w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

2 lata w przypadku nieotwartej fiolki. Po rozcieńczeniu patrz Warunki przechowywania (24 godziny w temperaturze 2–8 °C lub 8 godzin w temperaturze pokojowej).

Wyłącznie na receptę (Rx), na ograniczoną receptę lekarską (załącznik II B do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu), przy czym leczenie rozpoczyna i nadzoruje lekarz doświadczony w leczeniu nowotworów. Retifanlimab podaje się we wlewie dożylnym, dlatego jest dostarczany do szpitala lub kliniki, które go podają, w łańcuchu chłodniczym w temperaturze 2–8 °C.