Tarlatamab

Tarlatamab jest bispecyficzną cząsteczką angażującą limfocyty T: rekombinowanym przeciwciałem wytwarzanym w komórkach jajnika chomika chińskiego, które ma dwa ramiona wiążące. Jedno ramię wiąże ligand delta-podobny 3 (DLL3), białko na powierzchni komórek drobnokomórkowego raka płuca, które w prawidłowych tkankach ulega ekspresji w minimalnym stopniu; drugie wiąże CD3 na limfocytach T. Łącząc limfocyt T z komórką nowotworową, tarlatamab kieruje własne komórki odpornościowe pacjenta przeciwko nowotworowi.

Mechanizm działania

• Podwójne wiązanie: tarlatamab wiąże jednocześnie DLL3 na komórkach nowotworowych i CD3 na limfocytach T. Powoduje to aktywację limfocytów T, uwalnianie cytokin prozapalnych i uwalnianie białek cytotoksycznych, co prowadzi do przekierowanej lizy (zniszczenia) komórek nowotworowych.
• Cel: DLL3 jest ligandem hamującym szlak sygnałowy Notch i występuje na powierzchni nawet 85% komórek drobnokomórkowego raka płuca.
• Odpowiedź farmakodynamiczna: po pojedynczym wlewie dochodzi do redystrybucji i aktywacji limfocytów T oraz przejściowego wzrostu stężenia cytokin. Liczba limfocytów T zmniejszała się w ciągu 6 godzin od pierwszej dawki 1 mg i u większości pacjentów wracała do wartości początkowej przed wlewem w dniu 8. Stężenia IL-2, IL-6, IL-8, IL-10, interferonu gamma i TNF-alfa w surowicy krótkotrwale wzrastały, osiągały szczyt w ciągu pierwszych 2 dni i zwykle wracały do wartości początkowych przed dniem 8. Po kolejnych dawkach u mniejszej liczby pacjentów obserwowano wzrost stężenia cytokin, a był on słabiej nasilony. Rozpoczęcie od małej dawki 1 mg jest elementem zmniejszania ryzyka CRS.
• Ekspozycja i bezpieczeństwo: w badanym zakresie dawek wyższa ekspozycja nie wiązała się z lepszą skutecznością, ale wiązała się z większą toksycznością neurologiczną (w tym ICANS) i neutropenią.
• Immunogenność: przeciwciała przeciwlekowe wykrywano często; nie zaobserwowano wpływu na farmakokinetykę, skuteczność ani bezpieczeństwo, ale dane są nadal ograniczone.

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: tarlatamab podaje się do żyły, więc ma pełną biodostępność. Stężenie maksymalne, stężenie minimalne i AUC w stanie stacjonarnym rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie od 1 mg do 100 mg co 2 tygodnie (10-krotność zalecanej dawki). Przybliżoną ekspozycję w stanie stacjonarnym osiąga się do cyklu 2, dnia 15.
• Dystrybucja: analiza populacyjna szacuje centralną objętość dystrybucji na 3,23 l, a objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym na 8,19 l.
• Metabolizm: szlak metaboliczny nie został scharakteryzowany. Podobnie jak inne leki białkowe, tarlatamab powinien ulegać rozkładowi do małych peptydów i aminokwasów w prawidłowych szlakach katabolicznych.
• Eliminacja: klirens ogólnoustrojowy wynosi 0,728 l/dobę, a końcowy okres półtrwania około 10,6 doby.
• Specjalne populacje: klirens nie różnił się w klinicznie istotny sposób w zależności od wieku (20–86 lat), masy ciała (35–149 kg), płci, rasy, łagodnego lub umiarkowanego zaburzenia czynności nerek (eGFR 30 ml/min lub więcej) ani łagodnego zaburzenia czynności wątroby. Dane są ograniczone w umiarkowanym zaburzeniu czynności wątroby i nie ma ich w ciężkim zaburzeniu czynności wątroby ani ciężkim zaburzeniu czynności nerek.

• Drobnokomórkowy rak płuca w stadium rozległym (ES-SCLC): jako monoterapia u dorosłych, którzy wymagają leczenia ogólnoustrojowego po progresji choroby w trakcie lub po leczeniu pierwszej linii chemioterapią opartą na platynie.

• Nadwrażliwość na tarlatamab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Bezpieczeństwo oceniano u 473 pacjentów z drobnokomórkowym rakiem płuca, którzy otrzymywali dawkę docelową 10 mg w monoterapii (mediana ekspozycji 18,0 tygodnia). Najczęstszymi reakcjami były zespół uwalniania cytokin (56,7%), zmniejszony apetyt (36,4%), gorączka (31,9%), zaburzenia smaku (31,3%), zaparcia (30,4%), niedokrwistość (30,0%), zmęczenie (29,8%), nudności (24,9%), astenia (19,0%), neutropenia (16,9%), hiponatremia (16,7%), ból głowy (16,3%) i limfopenia (15,6%). Najczęstszymi ciężkimi reakcjami były CRS (19,7%) i gorączka (4,7%).

Bardzo częste (≥1/10): zespół uwalniania cytokin, niedokrwistość, neutropenia, limfopenia, zaparcia, nudności, wymioty, biegunka, gorączka, zmęczenie, astenia, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, zmniejszony apetyt, hiponatremia, hipokaliemia, zaburzenia smaku, ból głowy, duszność, świąd.

Częste (≥1/100 do <1/10): małopłytkowość, leukopenia, dreszcze, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej, zmniejszenie liczby białych krwinek, hipomagnezemia, ból mięśni, zawroty głowy, zespół neurotoksyczności związany z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS), drżenie, stan splątania, majaczenie, wysypka, niedociśnienie, nadciśnienie.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): neurotoksyczność, napad drgawek, ataksja, encefalopatia.

Limfopenia stopnia 3 lub wyższego była bardzo częsta; CRS, neutropenia i niedokrwistość stopnia 3 lub wyższego były częste.

Ważne ciężkie reakcje

• Zespół uwalniania cytokin: wystąpił u 56,7% pacjentów (stopień 1 u 39,3%, stopień 2 u 15,4%, stopień 3 u 1,7%, stopień 4 u 0,2%) i był ciężki u 19,7%. Po pierwszej dawce CRS dowolnego stopnia miało 41,4%, a po drugiej dawce 34,0%; 8,5% miało CRS po trzeciej dawce lub późniejszych. CRS stopnia 2 lub wyższego wystąpił po wlewie w dniu 1 u 13,7% pacjentów, a po wlewie w dniu 8 u 4,4%. Mediana czasu od ostatniej dawki do pierwszego wystąpienia CRS wynosiła 15,9 godziny (zakres 9,0 do 26,5 godziny). CRS spowodował przerwanie leczenia lub modyfikację dawki u 2,1% i odstawienie leku u 0,6%. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki śmiertelne.
• ICANS: zgłaszany u 4,7% pacjentów przyjmujących dawkę 10 mg. Mediana czasu od pierwszej dawki do pierwszego wystąpienia wynosiła 9,0 doby (zakres międzykwartylowy 2 do 13 dni), a mediana czasu do ustąpienia 4 dni (zakres międzykwartylowy 2 do 8 dni). ICANS może zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem.
• Neutropenia: wystąpiła u 16,9% pacjentów, stopnia 3 lub 4 u 8,2%. Mediana czasu do wystąpienia wynosiła 43 dni (zakres 29 do 109 dni). Spowodowała przerwanie podawania dawki u 3,2% i nie doprowadziła do żadnego odstawienia leku; czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) był potrzebny u 6%.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

• Substraty CYP450: przejściowe uwalnianie cytokin na początku stosowania tarlatamabu może hamować enzymy CYP450 i zwiększać stężenia innych leków, które od nich zależą. U pacjentów przyjmujących substraty CYP450, zwłaszcza o wąskim indeksie terapeutycznym, należy monitorować znane działania niepożądane tych leków oraz w razie potrzeby dostosować dawkę innego leku.
• Planowana premedykacja: deksametazon i płyny dożylne są częścią schematu dawkowania w dniu 1 i dniu 8 (patrz Podawanie i dawkowanie).

Leczenie należy rozpoczynać pod kierunkiem i nadzorem lekarzy doświadczonych w leczeniu nowotworów oraz prowadzić w odpowiedniej placówce opieki zdrowotnej, która może monitorować i leczyć CRS. Proszek jest rekonstytuowany, a następnie rozcieńczany przed podaniem w postaci wlewu dożylnego (instrukcje przygotowania znajdują się w punkcie 6.6 SmPC).

Zalecany schemat dawkowania

• Dzień 1: 1 mg.
• Dzień 8: 10 mg.
• Dzień 15 i następnie co 2 tygodnie: 10 mg.
• Leczenie trwa do progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności.
• Rozpoczęcie od dawki 1 mg jest ważne dla zmniejszenia ryzyka CRS, a pacjenci powinni być euwolemiczni (mieć prawidłową objętość krążącego płynu) przed rozpoczęciem wlewów.

Leki jednocześnie stosowane w dniu 1 i dniu 8

• Deksametazon 8 mg dożylnie (lub odpowiednik), w ciągu 1 godziny przed wlewem.
• 1 litr roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) dożylnie, bezpośrednio po zakończeniu wlewu (zalecane zgodnie ze standardowymi wytycznymi postępowania).

Monitorowanie i wypis

• Pacjentów obserwuje się od początku wlewu przez 6 do 8 godzin w dniu 1 i dniu 8. Dalsze monitorowanie oraz monitorowanie po kolejnych wlewach pozostaje w gestii lekarza.
• W dniu 1 i dniu 8 pacjenci muszą przez 24 godziny od początku każdego wlewu pozostawać w zasięgu odpowiedniej placówki opieki zdrowotnej, w towarzystwie opiekuna. Przed wypisem pacjenci i opiekunowie są informowani o objawach przedmiotowych i podmiotowych CRS i ICANS.

Sposób podawania

• Wlew dożylny całej zawartości w ciągu 1 godziny ze stałą szybkością za pomocą pompy infuzyjnej, która jest programowalna, blokowana, nieelastomerowa i wyposażona w alarm; dla preparatu o objętości 250 ml szybkość wynosi 250 ml/godzinę.
• Linię użytą do premedykacji można wykorzystać do podania tarlatamabu, z przepłukaniem pomiędzy innymi lekami a tarlatamabem. Linię napełnia się chlorkiem sodu 0,9% lub końcowym przygotowanym tarlatamabem i na końcu przepłukuje przez 3–5 minut chlorkiem sodu 0,9%.

Wznowienie po opóźnieniu dawki

Zwykłe leki jednocześnie stosowane podaje się ponownie jak w dniu 1 i dniu 8, a następnie wznawia się schemat.

• Po dawce 1 mg w dniu 1: jeśli minęło 14 dni lub mniej, podać 10 mg; jeśli minęło więcej niż 14 dni, podać 1 mg i, jeśli jest tolerowana, 10 mg tydzień później.
• Po dawce 10 mg w dniu 8: jeśli minęło 21 dni lub mniej, podać 10 mg; jeśli minęło więcej niż 21 dni, podać 1 mg i, jeśli jest tolerowana, 10 mg tydzień później.
• Po dawce 10 mg w dniu 15 lub później: jeśli minęło 28 dni lub mniej, podać 10 mg; jeśli minęło więcej niż 28 dni, podać 1 mg i, jeśli jest tolerowana, 10 mg tydzień później.

Modyfikacje dawki w razie działań niepożądanych

Nie zaleca się zmniejszania dawki; działania niepożądane leczy się przez wstrzymanie lub trwałe przerwanie leczenia. Nasilenie ocenia się według NCI CTCAE w wersji 5.0, a CRS i ICANS według kryteriów konsensusu ASTCT (2019). Steroidy są stopniowo odstawiane zgodnie ze standardową praktyką.

Zespół uwalniania cytokin (CRS): rozpoznawany na podstawie obrazu klinicznego, po poszukiwaniu i leczeniu innych przyczyn gorączki, niskiego stężenia tlenu i niskiego ciśnienia krwi. W ciężkim lub zagrażającym życiu CRS zaleca się leczenie anty-IL-6 (na przykład tocilizumabem) i przyjęcie na oddział intensywnej terapii.

• Stopień 1 (gorączka 38 °C lub wyższa bez niskiego ciśnienia krwi ani hipoksji): wstrzymać do ustąpienia, następnie wznowić przy następnej planowanej dawce. Podać lek przeciwgorączkowy, taki jak paracetamol; rozważyć deksametazon 4–10 mg doustnie lub dożylnie.
• Stopień 2 (gorączka, niskie ciśnienie krwi odpowiadające na płyny bez wazopresorów i/lub hipoksja wymagająca tlenu o niskim przepływie przez kaniulę donosową lub metodą blow-by): wstrzymać do ustąpienia, następnie wznowić przy następnej planowanej dawce. Zaleca się przyjęcie do szpitala z monitorowaniem gorączki, ciśnienia krwi i stężenia tlenu (pulsoksymetria lub telemetria kardiologiczna), z lekiem przeciwgorączkowym, tlenem i płynami dożylnymi według wskazań; rozważyć deksametazon 8 mg i tocilizumab (lub odpowiednik).
• Stopień 3 (gorączka z niestabilnym krążeniem wymagająca wazopresora i/lub pogarszająca się hipoksja lub zaburzenia oddychania wymagające kaniuli donosowej o wysokim przepływie powyżej 6 l/min lub maski twarzowej): wstrzymać do ustąpienia, następnie wznowić przy następnej planowanej dawce; trwale przerwać, jeśli CRS stopnia 3 nawróci. Oprócz działań dla stopnia 2: intensywne monitorowanie (zaleca się oddział intensywnej terapii), deksametazon 8 mg dożylnie co 8 godzin do 3 dawek, wsparcie wazopresorami i tlenem o wysokim przepływie w razie potrzeby oraz tocilizumab (lub odpowiednik). Przed następną dawką leki jednocześnie stosowane z dnia 1 i dnia 8 podaje się ponownie.
• Stopień 4 (zagrażające życiu: kilka wazopresorów i/lub wspomaganie oddychania dodatnim ciśnieniem): trwale przerwać; intensywna terapia i leczenie jak w stopniu 3.
• Po CRS stopnia 2 lub 3 pacjentów obserwuje się w placówce opieki zdrowotnej według uznania lekarza po wznowieniu leczenia.

ICANS: wyklucza się inne przyczyny objawów neurologicznych, a w ciężkiej lub zagrażającej życiu toksyczności neurologicznej stosuje się intensywną opiekę. Nasilenie ocenia się częściowo za pomocą skali ICE (ocena encefalopatii związanej z komórkami efektorowymi układu odpornościowego).

• Stopień 1 (wynik ICE 7–9 bez zaburzeń poziomu świadomości): wstrzymać do ustąpienia, następnie wznowić przy następnej planowanej dawce; leczenie wspomagające.
• Stopień 2 (wynik ICE 3–6 i/lub łagodna senność z wybudzaniem na głos): wstrzymać do ustąpienia, następnie wznowić przy następnej planowanej dawce. Leczenie wspomagające i deksametazon 8–10 mg doustnie lub dożylnie; w razie nasilenia objawów powtarzać deksametazon co 12 godzin lub podać metyloprednizolon 1 mg/kg dożylnie co 12 godzin. Monitorować objawy neurologiczne i rozważyć konsultację z neurologiem.
• Stopień 3 (wynik ICE 0–2 i/lub zaburzenia świadomości z wybudzaniem tylko na dotyk, i/lub napad drgawek klinicznie jawny, który szybko ustępuje, napady niedrgawkowe w EEG, które ustępują pod wpływem leczenia, i/lub ogniskowy lub miejscowy obrzęk w badaniu neuroobrazowym): wstrzymać do ustąpienia, następnie wznowić przy następnej planowanej dawce; trwale przerwać, jeśli w ciągu 7 dni nie nastąpi poprawa do stopnia 1 lub niższego albo jeśli stopień 3 nawróci. Zaleca się intensywną terapię, z rozważeniem wentylacji mechanicznej w celu ochrony dróg oddechowych, deksametazon 10 mg dożylnie co 6 godzin lub metyloprednizolon 1 mg/kg dożylnie co 12 godzin oraz powtarzanie TK lub MRI co 2–3 dni, jeśli toksyczność neurologiczna stopnia 3 lub wyższego się utrzymuje.
• Stopień 4 (na przykład wynik ICE 0, osłupienie lub śpiączka, zagrażające życiu lub powtarzające się napady drgawek, rozlany obrzęk mózgu): trwale przerwać; intensywna terapia, rozważenie wentylacji mechanicznej, kortykosteroidy w dużych dawkach, takie jak metyloprednizolon 1000 mg/dobę w dawkach podzielonych dożylnie przez 3 dni, powtórzenie badania neuroobrazowego jak wyżej oraz leczenie drgawkowego stanu padaczkowego zgodnie z wytycznymi placówki.

Neutropenia: stopnie 1 i 2 nie wymagają przerwania. W stopniu 3 przerwać na co najmniej 3 dni i do poprawy do stopnia 2 lub niższego, następnie wznowić; rozważyć G-CSF. W stopniu 4 przerwać w taki sam sposób i rozważyć G-CSF; trwale przerwać, jeśli utrzymuje się dłużej niż 7 dni lub stopień 4 nawróci.

Hepatotoksyczność: przy zwiększeniu AlAT, AspAT lub bilirubiny stopnia 3 wstrzymać do poprawy do stopnia 1 lub niższego. W stopniu 4 albo gdy AspAT lub AlAT przekracza 3-krotnie górną granicę normy przy bilirubinie przekraczającej 2-krotnie górną granicę bez innej przyczyny, trwale przerwać. U pacjentów ze zwiększoną na początku aktywnością enzymów wątrobowych stosuje się wielokrotności wartości wyjściowej.

Inne działania niepożądane: w reakcjach stopnia 3 lub 4 wstrzymać do powrotu do stopnia 1 lub wartości wyjściowej; rozważyć trwałe przerwanie, jeśli reakcja nie ustąpi w ciągu 28 dni, oraz rozważyć trwałe odstawienie w przypadku zdarzeń stopnia 4.

Specjalne populacje

• Osoby w podeszłym wieku (65 lat i starsze): bez dostosowania dawki.
• Zaburzenia czynności wątroby: bez dostosowania w łagodnym zaburzeniu; dane są ograniczone w umiarkowanym zaburzeniu, a w ciężkim zaburzeniu nie badano leku, więc nie można podać zaleceń dotyczących dawki w umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniu.
• Zaburzenia czynności nerek: bez dostosowania w łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniu; nie badano w ciężkim zaburzeniu, więc nie można podać zaleceń dotyczących dawki od ciężkiego zaburzenia do schyłkowej niewydolności nerek.
• Dzieci i młodzież: brak istotnego zastosowania w drobnokomórkowym raku płuca.

Zespół uwalniania cytokin (CRS)

CRS może zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem. Objawy mogą obejmować gorączkę, niskie ciśnienie krwi, niskie stężenie tlenu, zmęczenie, przyspieszone bicie serca, ból głowy, dreszcze, nudności i wymioty. Tarlatamab musi być podawany w placówce opieki zdrowotnej wyposażonej do monitorowania i leczenia CRS, a pacjenci powinni być euwolemiczni przed wlewami. Pacjentów i opiekunów należy poinformować, że CRS może rozpocząć się po wypisie i że w razie pojawienia się jakiegokolwiek objawu muszą natychmiast zasięgnąć pomocy medycznej. Na początku leczenia konieczne jest ścisłe monitorowanie, a leczenie musi rozpocząć się od zalecanej dawki początkowej.

Zespół neurotoksyczności związany z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS)

ICANS może zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem i może wystąpić nawet do kilku tygodni po podaniu. Może objawiać się bólem głowy, encefalopatią, splątaniem, majaczeniem, napadem drgawek, ataksją, neurotoksycznością lub drżeniem. Pacjentów ściśle monitoruje się w trakcie leczenia pod kątem objawów ICANS, a pacjentów i opiekunów należy poinformować, że może on rozpocząć się po wypisie i że w razie pojawienia się jakiegokolwiek objawu muszą natychmiast zasięgnąć pomocy medycznej.

Neutropenia

Neutropenia jest częsta. Pacjentów monitoruje się w trakcie leczenia pod kątem jej objawów, a postępowanie jest takie, jak opisano w modyfikacjach dawki.

Zakażenia

Zgłaszano ciężkie zakażenia, w tym zagrażające życiu i śmiertelne. Najczęstsze to zapalenie płuc, zakażenie dróg moczowych, COVID-19, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie Candida, kandydoza jamy ustnej i zapalenie nosogardła. Pacjentów monitoruje się pod kątem objawów zakażenia przed leczeniem i w jego trakcie.

Nadwrażliwość

Zgłaszano reakcje nadwrażliwości, w tym rzadkie ciężkie zdarzenia. Objawy mogą obejmować wysypkę i skurcz oskrzeli. Pacjentów monitoruje się w trakcie leczenia i postępuje się zgodnie ze wskazaniami klinicznymi; leczenie można wstrzymać lub trwale przerwać w zależności od nasilenia.

Hepatotoksyczność

Tarlatamab był związany ze zwiększoną aktywnością enzymów wątrobowych, z CRS lub bez niego. Enzymy wątrobowe i bilirubinę kontroluje się przed leczeniem i zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.

Identyfikowalność

Ponieważ jest to lek biologiczny, nazwa i numer serii podanego produktu muszą być wyraźnie zapisane.

Ciąża, antykoncepcja, karmienie piersią i płodność

• Stan ciąży: u kobiet w wieku rozrodczym stan ciąży musi zostać zweryfikowany przed rozpoczęciem leczenia.
• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez 2 miesiące po ostatniej dawce.
• Ciąża: brak danych dotyczących kobiet w ciąży. Badanie na myszach z mysią cząsteczką zastępczą wykazało, że przechodzi ona przez łożysko, a na podstawie mechanizmu działania i możliwości wystąpienia reakcji, takich jak CRS, tarlatamab może powodować uszkodzenie płodu. Nie zaleca się go w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują antykoncepcji.
• Karmienie piersią: nie wiadomo, czy tarlatamab przenika do mleka ludzkiego, i nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia. Karmienie piersią musi zostać przerwane na czas leczenia i przez co najmniej 2 miesiące po ostatniej dawce.
• Płodność: żadne badania kliniczne nie oceniały wpływu na płodność.

Polisorbat 80

Polisorbat 80 jest substancją pomocniczą o znanym działaniu: 0,04 mg w każdej fiolce 1 mg i 0,2 mg w każdej fiolce 10 mg.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Ze względu na możliwość wystąpienia zdarzeń neurologicznych związanych z ICANS tarlatamab może mieć duży wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W razie wystąpienia jakiegokolwiek objawu neurologicznego pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani wykonywać niebezpiecznych prac, takich jak obsługa ciężkich lub potencjalnie niebezpiecznych maszyn, do czasu jego ustąpienia.

Przechowywać i transportować w stanie schłodzonym w temperaturze 2–8 °C. Nie zamrażać. Fiolki przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Łańcuch chłodniczy musi być nieprzerwany od wysyłki do momentu przygotowania wlewu. Każde opakowanie zawiera 1 fiolkę z proszkiem i 2 fiolki z roztworem stabilizującym. Informacje o przechowywaniu po rekonstytucji i rozcieńczeniu, patrz Okres ważności.

• Nieotwarta fiolka: 4 lata.
• Rozcieńczony roztwór w worku infuzyjnym: stabilność chemiczną i fizyczną podczas stosowania wykazano przez 28 dni w temperaturze 2–8 °C oraz przez 8 godzin w temperaturze 20–25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli nie zostanie zużyty od razu, czas i warunki przechowywania w trakcie stosowania są odpowiedzialnością użytkownika i zwykle nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że rekonstytucja i rozcieńczenie odbyły się w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

Wyłącznie na receptę (Rx), podlega ograniczonej recepcie lekarskiej (aneks II B), na receptę lekarza doświadczonego w leczeniu nowotworów. Imdylltra jest podawany we wlewie w placówce opieki zdrowotnej wyposażonej do monitorowania i leczenia CRS, dlatego dostarcza się go do szpitala lub kliniki, które go podają. Jest dostarczany i transportowany w stanie schłodzonym w temperaturze 2–8 °C.