Pazopanib

Pazopanib jest podawanym doustnie, silnym wielocelowym inhibitorem kinaz tyrozynowych. Działa na receptory szlaku angiogenezy, za pośrednictwem którego guzy tworzą nowe naczynia krwionośne, oraz na receptor czynnika wzrostu komórek macierzystych c-KIT.

Mechanizm działania

• Cele: pazopanib hamuje VEGFR-1, -2 i -3, PDGFR-α i -β oraz c-KIT, odpowiednio z wartościami IC50 wynoszącymi 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM.
• Hamowanie receptorów: w komórkach zależnie od dawki blokował indukowaną przez ligand autofosforylację VEGFR-2, c-Kit i PDGFR. U myszy hamował indukowaną przez VEGF fosforylację VEGFR-2 w płucach, angiogenezę w kilku modelach zwierzęcych oraz wzrost wielu ksenoprzeszczepów ludzkich guzów.
• Działanie u pacjentów: przy stężeniach osiąganych podczas leczenia obserwowano zmniejszenie przepływu krwi w guzie, nasilenie apoptozy komórek nowotworowych, spowolnienie wzrostu guza i zmniejszenie ciśnienia płynu śródmiąższowego.
• Farmakogenomika: w metaanalizie 31 badań klinicznych aktywność AlAT powyżej 5-krotności górnej granicy normy (stopień 3) wystąpiła u 19% nosicieli allelu HLA-B*57:01 i u 10% osób niebędących nosicielami; 133 z 2235 pacjentów (6%) było nosicielami.

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: powolne i niecałkowite; bezwzględna biodostępność tabletki 800 mg wynosi około 21% u chorych na nowotwory. Po jednorazowej dawce 800 mg stężenie maksymalne (około 19 ± 13 µg/ml) osiągnięto po medianie 3,5 godziny (zakres 1,0–11,9), a AUC0–∞ wynosiło około 650 ± 500 µg·h/ml. Codzienne dawkowanie zwiększa AUC 1,23- do 4-krotnie, a dawki powyżej 800 mg nie dawały stałego dalszego zwiększenia. Posiłek bogatotłuszczowy lub niskotłuszczowy w przybliżeniu podwaja AUC i stężenie maksymalne, dlatego pazopanib przyjmuje się co najmniej 2 godziny po lub 1 godzinę przed jedzeniem. Pokruszona tabletka 400 mg zwiększyła AUC(0–72) o 46%, a stężenie maksymalne około 2-krotnie.
• Dystrybucja: ponad 99% wiąże się z białkami osocza, niezależnie od stężenia w zakresie 10–100 µg/ml. Pazopanib jest substratem glikoproteiny P i białka oporności raka piersi (BCRP).
• Metabolizm: głównie przez CYP3A4, z niewielkim udziałem CYP1A2 i CYP2C8. Cztery główne metabolity stanowią tylko 6% ekspozycji w osoczu; jeden jest in vitro mniej więcej tak samo silny jak pazopanib, a pozostałe są 10- do 20-krotnie mniej aktywne, więc aktywność zależy głównie od związku macierzystego.
• Eliminacja: powolna, ze średnim okresem półtrwania 30,9 godziny po dawce 800 mg. Wydalanie odbywa się głównie z kałem; mniej niż 4% dawki jest wydalane z moczem w postaci pazopanibu i metabolitów.
• Szczególne populacje: zaburzenia czynności nerek raczej nie mają klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję. W ciężkich zaburzeniach czynności wątroby ekspozycja po dawce 200 mg jest wyraźnie zmniejszona i bardzo zmienna.

• Rak nerkowokomórkowy (RCC): u dorosłych w leczeniu pierwszego rzutu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego oraz u pacjentów, którzy otrzymywali wcześniej cytokiny z powodu zaawansowanej choroby.
• Mięsak tkanek miękkich (STS): u dorosłych pacjentów z wybranymi podtypami zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich, którzy otrzymali wcześniej chemioterapię z powodu choroby z przerzutami lub u których nastąpiła progresja w ciągu 12 miesięcy od leczenia (neo)adiuwantowego. Skuteczność i bezpieczeństwo ustalono tylko w niektórych podtypach histologicznych mięsaka tkanek miękkich (patrz punkt 5.1 SmPC).

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą z połączonych badań w raku nerkowokomórkowym (1149 pacjentów) i mięsaku tkanek miękkich (382 pacjentów) oraz z doniesień po wprowadzeniu produktu do obrotu. Najczęstszymi reakcjami (co najmniej 10% pacjentów, dowolnego stopnia) były biegunka, zmiana koloru włosów, hipopigmentacja skóry, wysypka złuszczająca, nadciśnienie tętnicze, nudności, ból głowy, zmęczenie, jadłowstręt, wymioty, zaburzenia smaku, zapalenie jamy ustnej, zmniejszenie masy ciała, ból oraz zwiększenie aktywności AlAT i AspAT. Poniższe grupy odpowiadają tabeli dla raka nerkowokomórkowego; różnice w tabeli dla mięsaka zaznaczono na końcu.

Bardzo częste (≥1/10): zmniejszenie apetytu; zaburzenia smaku, ból głowy; nadciśnienie tętnicze; biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha; zmiana koloru włosów, zespół erytrodysestezji dłoniowo-podeszwowej, łysienie, wysypka; białkomocz; zmęczenie; zwiększenie aktywności AlAT i AspAT.

Częste (≥1/100 do <1/10): zakażenia (z neutropenią lub bez niej); małopłytkowość, neutropenia, leukopenia; niedoczynność tarczycy; hipofosfatemia, odwodnienie; bezsenność; zawroty głowy, letarg, parestezje, obwodowa neuropatia czuciowa; niewyraźne widzenie; uderzenia gorąca, nagłe zaczerwienienie twarzy, żylne zdarzenia zakrzepowo-zatorowe; krwawienie z nosa, dysfonia, duszność, krwioplucie; zapalenie jamy ustnej, dyspepsja, wzdęcia, rozdęcie brzucha, owrzodzenie jamy ustnej, suchość błony śluzowej jamy ustnej; hiperbilirubinemia, nieprawidłowa czynność wątroby, hepatotoksyczność; hipopigmentacja skóry, sucha skóra, świąd, rumień, depigmentacja skóry, nadmierne pocenie się; ból stawów, ból mięśni, skurcze mięśni; zapalenie błon śluzowych, osłabienie, obrzęk, ból w klatce piersiowej; zmniejszenie masy ciała oraz zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, kreatyniny, lipazy, amylazy, gamma-glutamylotransferazy, hormonu tyreotropowego, ciśnienia tętniczego i mocznika we krwi, ze zmniejszeniem liczby białych krwinek i nieprawidłowymi wynikami badań czynności wątroby.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): zakażenie dziąseł, zakaźne zapalenie otrzewnej; ból w miejscu guza; czerwienica; hipomagnezemia; niedoczulica, przemijający napad niedokrwienny, senność, incydent naczyniowo-mózgowy, udar niedokrwienny mózgu; odwarstwienie siatkówki, rozerwanie siatkówki, odbarwienie rzęs; bradykardia, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia czynności serca, niedokrwienie mięśnia sercowego; przełom nadciśnieniowy, krwotok; wodnisty wyciek z nosa, krwotok płucny, odma opłucnowa; zapalenie trzustki, krwawienie z odbytnicy, odbytu, jamy ustnej, górnego odcinka przewodu pokarmowego, przełyku, krwawienie z żylaków odbytu i krwawienie zaotrzewnowe, krew w stolcu, smoliste stolce, krwawe wymioty, perforacja jelita grubego i jelita krętego, przetoka jelitowo-skórna, częste wypróżnienia; żółtaczka, polekowe uszkodzenie wątroby, niewydolność wątroby; zaburzenia dotyczące paznokci, złuszczanie się skóry, reakcja nadwrażliwości na światło i kilka innych rodzajów wysypki; ból mięśniowo-szkieletowy; krwawienie z dróg moczowych; krwotok miesiączkowy, krwawienie z pochwy, krwawienie maciczne; dreszcze, zaburzenia dotyczące błon śluzowych; zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i aminotransferaz, zmniejszenie stężenia glukozy we krwi, wydłużenie odstępu QT w EKG, nieprawidłowe wyniki badań czynności tarczycy, zwiększenie skurczowego lub rozkurczowego ciśnienia tętniczego.

Rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000): mikroangiopatia zakrzepowa (w tym plamica zakrzepowa małopłytkowa i zespół hemolityczno-mocznicowy); zespół odwracalnej tylnej encefalopatii / zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii; tętniaki i rozwarstwienia tętnic; śródmiąższowa choroba płuc / zapalenie płuc.

Częstość nieznana: zespół rozpadu guza.

Badania w mięsaku tkanek miękkich: niektóre kategorie różnią się. Ból w miejscu guza, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, hipoalbuminemia, zapalenie jamy ustnej, hipopigmentacja skóry, wysypka złuszczająca i zmniejszenie masy ciała występowały bardzo często, a zaburzenia czynności serca, dysfunkcja lewej komory, bradykardia, odma opłucnowa, krwotok płucny i kaszel — często. Neutropenię, małopłytkowość i zespół erytrodysestezji dłoniowo-podeszwowej obserwowano częściej u pacjentów pochodzenia wschodnioazjatyckiego. Profil bezpieczeństwa u 101 badanych pacjentów pediatrycznych był podobny do profilu u dorosłych.

Ważne ciężkie reakcje: najważniejszymi ciężkimi reakcjami w badaniach, każda u mniej niż 1% pacjentów, były przemijający napad niedokrwienny, udar niedokrwienny mózgu, niedokrwienie i zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zaburzenia czynności serca, perforacja i przetoka przewodu pokarmowego, wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes oraz krwotok płucny, żołądkowo-jelitowy i mózgowy. W badaniach w mięsaku ważne były także żylne zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, dysfunkcja lewej komory i odma opłucnowa. Zdarzenia śmiertelne uznane za prawdopodobnie związane z pazopanibem obejmowały krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok płucny lub krwioplucie, nieprawidłową czynność wątroby, perforację jelita i udar niedokrwienny mózgu.

Pazopanib jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i jest substratem glikoproteiny P oraz BCRP, dlatego inhibitory i induktory tych szlaków zmieniają ekspozycję na niego.

• Silne inhibitory CYP3A4, P-gp lub BCRP (na przykład ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna, atazanawir, indynawir, nefazodon, nelfinawir, rytonawir, sakwinawir, telitromycyna, worykonazol): ketokonazol zwiększył AUC(0–24) pazopanibu o 66%, a stężenie maksymalne o 45%. SmPC zaleca unikanie tych połączeń i wybór alternatywnych leków bez potencjału hamującego lub o minimalnym potencjale hamującym. W badaniu interakcji 400 mg raz na dobę z ketokonazolem dawało u większości pacjentów ekspozycję podobną do 800 mg samego pazopanibu, choć u niektórych pacjentów ekspozycja była większa. Podczas jednoczesnego stosowania ketokonazolu obserwowano hiperglikemię.
• Induktory CYP3A4: należy ich unikać, ponieważ ekspozycja na pazopanib może się zmniejszyć. Ziele dziurawca obniża stężenia pazopanibu.
• Sok grejpfrutowy: zawiera inhibitor CYP3A4 i może zwiększać stężenia w osoczu; należy go unikać podczas leczenia.
• Symwastatyna: zwiększa ryzyko zwiększenia aktywności AlAT; stosować ostrożnie i pod ścisłą kontrolą.
• Substraty UGT1A1 (na przykład irynotekan): stosować ostrożnie, ponieważ pazopanib hamuje UGT1A1.
• Leki przeciwarytmiczne i inne leki wydłużające odstęp QT: pazopanib stosować ostrożnie; patrz Specjalne ostrzeżenia.
• Inne terapie przeciwnowotworowe: badania łączące pazopanib z pemetreksedem, lapatynibem lub pembrolizumabem zostały przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonej toksyczności i/lub śmiertelności i nie ustalono bezpiecznej i skutecznej dawki w skojarzeniu.
• Jedzenie i leki zobojętniające: jedzenie w przybliżeniu podwaja ekspozycję, dlatego pazopanib przyjmuje się bez jedzenia. Leki zobojętniające należy przyjmować w odstępie kilku godzin od pazopanibu.

Leczenie powinien rozpoczynać wyłącznie lekarz doświadczony w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Pazopanib przyjmuje się doustnie bez jedzenia, co najmniej godzinę przed lub dwie godziny po posiłku. Tabletki połyka się w całości, popijając wodą, i nie łamie ani nie kruszy.

Zalecana dawka

• 800 mg raz na dobę zarówno w raku nerkowokomórkowym, jak i w mięsaku tkanek miękkich.

Modyfikacje dawki

• Dawkę można zmniejszać lub zwiększać o 200 mg, zależnie od indywidualnej tolerancji, aby opanować działania niepożądane. Nie powinna przekraczać 800 mg.
• Zmiany dawki w polekowej hepatotoksyczności opisano w części Specjalne ostrzeżenia.

Szczególne populacje

• Osoby w podeszłym wieku: dane dotyczące pacjentów w wieku 65 lat i starszych są ograniczone. W badaniach w raku nerkowokomórkowym nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic w bezpieczeństwie między pacjentami w wieku 65 lat lub starszymi a młodszymi pacjentami, ale nie można wykluczyć większej wrażliwości u niektórych starszych pacjentów.
• Zaburzenia czynności nerek: nie jest konieczne dostosowanie dawki, jeśli klirens kreatyniny przekracza 30 ml/min. Poniżej 30 ml/min zaleca się ostrożność, ponieważ brak doświadczenia.
• Zaburzenia czynności wątroby: badania czynności wątroby wykonuje się u wszystkich pacjentów przed leczeniem i w trakcie leczenia. W łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach pazopanib stosuje się ostrożnie i przy ścisłej kontroli tolerancji. Dawka pozostaje 800 mg raz na dobę przy łagodnych nieprawidłowościach wyników badań wątrobowych w surowicy (prawidłowa bilirubina przy dowolnym stopniu zwiększenia AlAT lub bilirubina powyżej normy i do 1,5-krotności górnej granicy normy niezależnie od AlAT). W umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina powyżej 1,5- do 3-krotności górnej granicy normy, niezależnie od AlAT) zalecana dawka to 200 mg raz na dobę. Pazopanibu nie zaleca się w ciężkich zaburzeniach (bilirubina całkowita powyżej 3-krotności górnej granicy normy, niezależnie od AlAT).
• Dzieci i młodzież: pazopanibu nie wolno stosować u dzieci w wieku poniżej 2 lat ze względu na obawy dotyczące bezpieczeństwa w odniesieniu do wzrostu i dojrzewania narządów. Bezpieczeństwo i skuteczność w wieku od 2 do 18 lat nie zostały ustalone i nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania.

Czynność wątroby i hepatotoksyczność

• Niewydolność wątroby: zgłaszano przypadki niewydolności wątroby, w tym zakończone zgonem. W badaniach zwiększała się aktywność aminotransferaz w surowicy (AlAT, AspAT) i stężenie bilirubiny; w większości przypadków zwiększała się tylko aktywność AlAT i AspAT, bez zwiększenia aktywności fosfatazy zasadowej lub stężenia bilirubiny. Pacjenci w wieku powyżej 60 lat mogą być narażeni na większe ryzyko zwiększenia aktywności AlAT od łagodnego (powyżej 3-krotności górnej granicy normy) do ciężkiego (powyżej 8-krotności), a nosiciele allelu HLA-B*57:01 mają większe ryzyko zwiększenia aktywności AlAT związanego z pazopanibem. Czynność wątroby należy kontrolować u wszystkich pacjentów, niezależnie od genotypu lub wieku.
• Schemat kontroli: badania wątrobowe w surowicy przed rozpoczęciem leczenia, w tygodniach 3, 5, 7 i 9, następnie w miesiącach 3 i 4, z dodatkowymi badaniami według wskazań klinicznych. Po 4. miesiącu należy następnie kontynuować okresowe badania.
• Modyfikacja dawki w polekowej hepatotoksyczności (tabela 1 w SmPC, która dotyczy pacjentów z podanymi tam wyjściowymi wartościami bilirubiny i aminotransferaz):
  • Aminotransferazy między 3- a 8-krotnością górnej granicy normy: kontynuować pazopanib z cotygodniową kontrolą wątroby do czasu powrotu aminotransferaz do stopnia 1 lub wartości wyjściowej.
  • Aminotransferazy powyżej 8-krotności górnej granicy normy: przerwać pazopanib do czasu powrotu do stopnia 1 lub wartości wyjściowej. Jeśli potencjalna korzyść z wznowienia leczenia jest oceniana jako większa niż ryzyko hepatotoksyczności, wznowić w zmniejszonej dawce 400 mg na dobę z cotygodniowymi badaniami wątrobowymi w surowicy przez 8 tygodni. Jeśli aminotransferazy powyżej 3-krotności górnej granicy normy wystąpią ponownie, trwale odstawić pazopanib.
  • Aminotransferazy powyżej 3-krotności górnej granicy normy razem z bilirubiną powyżej 2-krotności: trwale odstawić pazopanib i obserwować pacjenta do czasu powrotu wartości do stopnia 1 lub wartości wyjściowej.
• Zespół Gilberta: pazopanib hamuje UGT1A1, dlatego u pacjentów z zespołem Gilberta może wystąpić łagodna pośrednia (niesprzężona) hiperbilirubinemia. Jeśli występuje tylko łagodna pośrednia hiperbilirubinemia, w znanym lub podejrzewanym zespole Gilberta, razem z AlAT powyżej 3-krotności górnej granicy normy, postępować tak jak w przypadku izolowanego zwiększenia aktywności AlAT.
• Symwastatyna: stosowanie jej z pazopanibem zwiększa ryzyko zwiększenia aktywności AlAT.

Ryzyko sercowo-naczyniowe i krwawień

• Nadciśnienie tętnicze: wystąpiło nadciśnienie tętnicze, w tym przełom nadciśnieniowy. Ciśnienie tętnicze powinno być dobrze kontrolowane przed rozpoczęciem leczenia, sprawdzane w ciągu tygodnia od rozpoczęcia i często później (około 40% przypadków wystąpiło do 9. dnia, a około 90% w pierwszych 18 tygodniach) oraz leczone terapią przeciwnadciśnieniową i modyfikacją dawki. Pazopanib odstawia się w przypadku przełomu nadciśnieniowego lub ciężkiego nadciśnienia utrzymującego się mimo leczenia i zmniejszenia dawki.
• Zaburzenia czynności serca i niewydolność serca: u pacjentów z istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności serca należy rozważyć korzyści i ryzyko; stosowanie w umiarkowanej do ciężkiej niewydolności serca lub przy niskiej frakcji wyrzutowej lewej komory nie było badane. U pacjentów zagrożonych zaleca się wyjściową i okresową ocenę LVEF. W przypadku istotnego zmniejszenia LVEF zaleca się przerwanie i/lub zmniejszenie dawki wraz z leczeniem nadciśnienia.
• Wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes: ostrożność u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie, przyjmujących leki przeciwarytmiczne lub inne leki wydłużające odstęp QT lub z istotną chorobą serca. Zaleca się wyjściowe i okresowe EKG, utrzymując stężenia wapnia, magnezu i potasu w zakresie normy.
• Tętnicze i żylne zdarzenia zakrzepowe: wystąpiły zawał mięśnia sercowego, niedokrwienie mięśnia sercowego, udar niedokrwienny mózgu i przemijający napad niedokrwienny, część z nich zakończona zgonem; ostrożność u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem lub z takimi zdarzeniami w wywiadzie, a pazopanib nie był badany po zdarzeniu w ciągu poprzednich 6 miesięcy. Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, w tym śmiertelna zatorowość płucna, występowała częściej w mięsaku tkanek miękkich (5%) niż w raku nerkowokomórkowym (2%).
• Mikroangiopatia zakrzepowa: pazopanib odstawia się trwale; objawy ustąpiły po odstawieniu.
• Krwotok: wystąpiły śmiertelne zdarzenia krwotoczne. Pazopanib nie był badany po krwiopluciu, krwotoku mózgowym lub klinicznie istotnym krwotoku z przewodu pokarmowego w ciągu ostatnich 6 miesięcy; stosować ostrożnie, gdy ryzyko krwawienia jest znaczne.
• Tętniaki i rozwarstwienia tętnic: inhibitory szlaku VEGF mogą im sprzyjać, dlatego przed rozpoczęciem leczenia ocenia się ryzyko, zwłaszcza w nadciśnieniu lub przy tętniakach w wywiadzie.

Inne ostrzeżenia

• PRES/RPLS: zespół odwracalnej tylnej encefalopatii może objawiać się bólem głowy, nadciśnieniem, drgawkami, letargiem, splątaniem, ślepotą oraz innymi zaburzeniami widzenia lub zaburzeniami neurologicznymi i może zakończyć się zgonem; trwale odstawić pazopanib.
• Śródmiąższowa choroba płuc i zapalenie płuc: mogą zakończyć się zgonem; pacjentów obserwuje się pod kątem objawów płucnych i odstawia się pazopanib.
• Perforacja i przetoka przewodu pokarmowego: wystąpiły perforacje zakończone zgonem; stosować ostrożnie u pacjentów zagrożonych.
• Gojenie ran: inhibitory VEGF mogą je upośledzać, dlatego pazopanib odstawia się co najmniej 7 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym, wznawia, gdy gojenie rany oceniono jako wystarczające, i odstawia w przypadku rozejścia się rany.
• Niedoczynność tarczycy i białkomocz: czynność tarczycy mierzy się na początku i okresowo; badanie ogólne moczu wykonuje się na początku i okresowo, a pazopanib odstawia się w zespole nerczycowym.
• Zespół rozpadu guza: w tym przypadki śmiertelne; ryzyko jest większe przy szybko rosnących guzach, dużej masie guza, zaburzeniach czynności nerek lub odwodnieniu, a przed rozpoczęciem leczenia należy rozważyć środki zapobiegawcze, takie jak leczenie wysokiego stężenia kwasu moczowego i nawadnianie dożylne.
• Odma opłucnowa i zakażenia: odma opłucnowa wystąpiła w badaniach w mięsaku. Zgłaszano ciężkie zakażenia, z neutropenią lub bez niej, czasami zakończone zgonem.
• Dzieci: nie podawać dzieciom w wieku poniżej 2 lat.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Ciąża: brak odpowiednich danych, a badania na zwierzętach wykazują toksyczny wpływ na reprodukcję. Pazopanibu nie należy stosować w ciąży, chyba że stan kobiety tego wymaga, a wtedy należy wyjaśnić potencjalne zagrożenie dla płodu.
• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować odpowiednią antykoncepcję podczas leczenia i co najmniej 2 tygodnie po przyjęciu ostatniej dawki. Pacjenci płci męskiej, także po wazektomii, powinni stosować prezerwatywy podczas leczenia i co najmniej 2 tygodnie po przyjęciu ostatniej dawki.
• Karmienie piersią: bezpieczne stosowanie nie zostało ustalone i nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka; karmienie piersią należy przerwać na czas leczenia.
• Płodność: badania na zwierzętach wskazują, że płodność mężczyzn i kobiet może ulec zaburzeniu.

Sód

Każda tabletka powlekana zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co oznacza, że lek jest zasadniczo wolny od sodu.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Pazopanib nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci powinni unikać prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, jeśli odczuwają zawroty głowy, zmęczenie lub osłabienie.

Votrient nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Tabletki są dostarczane w butelkach z HDPE z zamknięciami z polipropylenu zabezpieczającymi przed otwarciem przez dzieci: 200 mg w butelkach po 30 lub 90 tabletek, 400 mg w butelkach po 30 lub 60 tabletek (nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie).

3 lata.

Wyłącznie na receptę (Rx), z ograniczonym przepisywaniem lekarskim (aneks II B do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu). Leczenie musi rozpoczynać lekarz doświadczony w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Tabletki przyjmuje się w domu, dlatego są dostarczane pacjentowi lub prowadzącej leczenie klinice na receptę.