Odronextamab

Odronextamab jest rekombinowanym ludzkim przeciwciałem dwuswoistym opartym na immunoglobulinie G4 (IgG4), wytwarzanym w komórkach jajnika chomika chińskiego. Jedno ramię wiąże CD20, antygen powierzchniowy obecny na prawidłowych i złośliwych limfocytach B, a drugie wiąże CD3, część kompleksu receptora limfocytów T. W ten sposób kieruje własne limfocyty T pacjenta przeciwko chłoniakowi z komórek B.

Mechanizm działania

• Zaangażowanie limfocytów T: jednoczesne związanie obu celów tworzy synapsę między limfocytem T a komórką z ekspresją CD20. Limfocyt T zostaje aktywowany i następuje poliklonalna cytotoksyczna odpowiedź limfocytów T, która powoduje ukierunkowaną lizę komórek docelowych, w tym złośliwych limfocytów B.
• Deplecja limfocytów B: po zalecanych dawkach mediana krążących limfocytów B u pacjentów z wykrywalnymi limfocytami B na początku badania zmniejszyła się do niewykrywalnych poziomów (poniżej 1 komórki/mikrolitr) do tygodnia 4, po pierwszej dawce 80 mg (chłoniak grudkowy) lub 160 mg (DLBCL), i pozostała zmniejszona w trakcie leczenia.
• Uwalnianie cytokin: przemijające zwiększenie stężenia IL-2, IL-6, IL-10, TNF-alfa i interferonu gamma obserwowano od dawki 0,2 mg. Przy zalecanym schemacie stopniowego zwiększania dawki stężenia osiągały szczyt w ciągu 24 godzin po każdej infuzji w cyklu 1, zwykle w ciągu pierwszych dwóch tygodni, i wracały do wartości wyjściowych przed następną infuzją; kolejne dawki uwalniały niewiele cytokin.
• Immunogenność: przeciwciała przeciw odronextamabowi stwierdzono u 1,5% (6 z 400) pacjentów; nie obserwowano przeciwciał neutralizujących.

Farmakokinetyka

• Ekspozycja: badana w chłoniaku nieziarniczym z komórek B w zakresie od 0,03 mg do 320 mg. Podczas stopniowego zwiększania dawki dyspozycja zależy od stężenia i czasu; od dawki 80 mg profil jest liniowy i proporcjonalny do dawki w stanie stacjonarnym. Przewidywane mediany stężeń maksymalnych (Cmax) wynoszą 44,7 mg/l w chłoniaku grudkowym przy dawce 80 mg co tydzień i 67,9 mg/l przy dawce 160 mg co 2 tygodnie oraz 98,2 mg/l w DLBCL przy dawce 160 mg co tydzień i 147 mg/l przy dawce 320 mg co 2 tygodnie.
• Dystrybucja: objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym około 9,34 l (współczynnik zmienności 48,5%).
• Metabolizm: przewiduje się rozkład do małych peptydów szlakami katabolicznymi.
• Eliminacja: dwa równoległe procesy, liniowy, niewysycalny proces kataboliczny oraz nieliniowy, wysycalny proces zależny od celu, z większym klirensem przy mniejszych dawkach. Po ostatniej dawce w stanie stacjonarnym 160 mg co 2 tygodnie stężenia osiągnęły dolną granicę oznaczalności po 19 tygodniach (12 tygodni do 1% mediany Cmax); po 320 mg co 2 tygodnie po 24 tygodniach (16 tygodni do 1% mediany Cmax).
• Szczególne grupy pacjentów: nie ma potrzeby dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek ani z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby; ciężkich zaburzeń czynności wątroby nie badano.

Ordspono w monoterapii jest wskazany u dorosłych pacjentów z:

• Chłoniak grudkowy: nawrotowy lub oporny na leczenie chłoniak grudkowy (r/r FL) po dwóch lub więcej liniach leczenia ogólnoustrojowego.
• Chłoniak rozlany z dużych komórek B: nawrotowy lub oporny na leczenie chłoniak rozlany z dużych komórek B (r/r DLBCL) po dwóch lub więcej liniach leczenia ogólnoustrojowego.

• Nadwrażliwość na odronextamab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Najczęstszymi reakcjami były zespół uwalniania cytokin (CRS, 54%), neutropenia (41%), gorączka (39%), niedokrwistość (38%), małopłytkowość (27%), biegunka (24%) i COVID-19 (22%). Najczęstszymi ciężkimi reakcjami (stopnia 3 lub wyższego) były neutropenia (34%), niedokrwistość (19%), małopłytkowość (13%), limfopenia (12%), zapalenie płuc (10%), leukopenia (9%), COVID-19 (8%), hipokaliemia (6%) i hiperglikemia (5%). Najczęstszymi poważnymi reakcjami były CRS (14%), zapalenie płuc (9%), COVID-19 (9%) i gorączka (6%). Infuzje przerwano z powodu reakcji u 16% pacjentów, a leczenie zakończono u 14% (najczęściej z powodu COVID-19 2,4%, zapalenia płuc 1,3% i encefalopatii 0,8%). Częstości pochodzą od 372 pacjentów (153 z FL, 219 z DLBCL) otrzymujących odronextamab w monoterapii; dane dotyczące CRS i reakcji związanych z wlewem pochodzą od 197 pacjentów otrzymujących zalecany schemat stopniowego zwiększania dawki.

Bardzo częste (≥1/10): COVID-19, zapalenie płuc, zakażenie wirusem cytomegalii, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie dróg moczowych, zakażenie wirusem opryszczki, niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość, leukopenia, limfopenia, zespół uwalniania cytokin, hipokaliemia, zmniejszone łaknienie, hiperglikemia, hiponatremia, hipofosfatemia, bezsenność, ból głowy, niedociśnienie, kaszel, duszność, biegunka, nudności, ból brzucha, zaparcie, wymioty, wysypka, ból mięśniowo-szkieletowy, gorączka, zmęczenie, obrzęk, zwiększona aktywność AlAT, zwiększona aktywność AspAT, reakcja związana z wlewem.

Częste (≥1/100 do <1/10): zakażenie dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zapalenie zatok, posocznica, bakteriemia, reakcja nasilenia objawów nowotworowych, neutropenia z gorączką, hipomagnezemia, hipoalbuminemia, zmiany stanu psychicznego, neuropatia obwodowa, tachykardia, śródmiąższowa choroba płuc, zwiększona aktywność gamma-glutamylotransferazy, zwiększone stężenie bilirubiny we krwi.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): zespół rozpadu guza, afazja, neurotoksyczność, zespół neurotoksyczności związany z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS).

Ważne poważne reakcje:

• CRS: przy zalecanym schemacie stopniowego zwiększania dawki wystąpił u 58% pacjentów z FL (stopień 1 47%, stopień 2 10%, stopień 3 1,3%) i u 52% z DLBCL (stopień 1 35%, stopień 2 16%, stopień 3 0,8%). Mediana czasu do wystąpienia wynosiła około 20 godzin po zakończeniu infuzji, a mediana czasu trwania 2 dni; u 96% pacjentów z CRS pierwsze zdarzenie wystąpiło podczas stopniowego zwiększania dawki lub przy pierwszej pełnej dawce. Częstość i nasilenie zmniejszały się w miarę kontynuowania podawania.
• Poważne zakażenia: 44% w FL i 33% w DLBCL; zakażenia zakończone zgonem w ciągu 90 dni od ostatniej dawki wystąpiły u 8% i 9%, wiele z nich z powodu COVID-19.
• Toksyczność neurologiczna: najczęstsze były ból głowy (13%), zawroty głowy (8%), lęk (4,3%), stan splątania (3,5%) i encefalopatia (3%); neurologiczne reakcje stopnia 3 lub 4 wystąpiły u 7%, a u jednego pacjenta (0,3%) wystąpił ICANS stopnia 2.
• Zespół rozpadu guza u 0,5% (2 pacjentów, obaj stopnia 3) i reakcja nasilenia objawów nowotworowych u 3,5%.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

• Substraty CYP450: rozpoczęcie leczenia produktem Ordspono powoduje przemijające zwiększenie stężenia cytokin, które może hamować aktywność enzymów CYP450. Ryzyko jest największe w cyklu 1 u pacjentów przyjmujących substraty CYP450, zwłaszcza o wąskim indeksie terapeutycznym (na przykład warfaryna, cyklosporyna lub teofilina). Należy rozważyć monitorowanie terapeutyczne przy rozpoczynaniu leczenia produktem Ordspono.
• Żywe szczepionki: żywe i żywe atenuowane szczepionki nie powinny być podawane jednocześnie z produktem Ordspono.

Ordspono może być podawany wyłącznie pod nadzorem pracownika opieki zdrowotnej doświadczonego w rozpoznawaniu i leczeniu nowotworów, mającego dostęp do odpowiedniego wsparcia medycznego w leczeniu ciężkiego CRS. Przed podaniem w cyklu 1 musi być dostępna co najmniej jedna dawka tocilizumabu przeznaczona do leczenia CRS, z dostępem do kolejnej dawki w ciągu 8 godzin od zastosowania poprzedniej. Pacjenci powinni być dobrze nawodnieni.

Premedykacja i leki wspomagające

• Premedykacja jest wymagana przy każdej dawce w cyklu 1 oraz w dniach 1 i 8 cyklu 2, a postmedykacja w dniach 3, 10 i 17 cyklu 1 oraz w dniu 2 cyklu 2. Może być kontynuowana po dniu 8 cyklu 2, aż dawka będzie tolerowana bez CRS lub reakcji związanych z wlewem.
• Tabela 1 w SmPC określa dawki. W cyklu 1, przed każdą infuzją: deksametazon 10 mg doustnie na 12 do 24 godzin przed (pomijany w dniach 2, 9 i 16, jeśli infuzje podaje się w kolejnych dniach) oraz 20 mg dożylnie na 1 do 3 godzin przed, a także difenhydramina 25 mg (lub równoważny lek przeciwhistaminowy) i paracetamol 650 do 1000 mg, oba na 30 do 60 minut przed; w dniach 3, 10 i 17 deksametazon 10 mg doustnie 24 godziny po infuzji. W cyklu 2: deksametazon 20 mg dożylnie na 1 do 3 godzin przed dawką w dniu 1 i 10 mg dożylnie przed dawką w dniu 8 (20 mg, jeśli po dawce w dniu 1 wystąpił CRS lub reakcja związana z wlewem), z tym samym lekiem przeciwhistaminowym i paracetamolem, oraz deksametazon 10 mg doustnie 24 godziny po infuzji w dniu 1. Tabela w SmPC zawiera pełny harmonogram dzień po dniu.
• Zaleca się również profilaktykę zakażeń, zespołu rozpadu guza i wywołanych przez kortykosteroidy reakcji ze strony przewodu pokarmowego.

Zalecana dawka

Cykle od 1 do 4 trwają 21 dni. Każdą dawkę podaje się tylko wtedy, gdy poprzednia dawka była tolerowana, a leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub niedopuszczalnej toksyczności.

• Cykl 1, stopniowe zwiększanie dawki (infuzje 4-godzinne, obie wskazania): 0,2 mg w dniu 1, 0,5 mg w dniu 2, 2 mg w dniach 8 i 9 oraz 10 mg w dniach 15 i 16.
• Cykle od 2 do 4 (dni 1, 8 i 15): 80 mg w r/r FL lub 160 mg w r/r DLBCL. Infuzja w dniu 1 cyklu 2 trwa 4 godziny; jeśli jest tolerowana, infuzje od dnia 8 cyklu 2 można skrócić do 1 godziny.
• Leczenie podtrzymujące co 2 tygodnie: począwszy od 1 tygodnia po zakończeniu cyklu 4, 160 mg (r/r FL) lub 320 mg (r/r DLBCL) w infuzji 1-godzinnej.
• Leczenie podtrzymujące co 4 tygodnie: pacjenci z całkowitą odpowiedzią utrzymującą się przez 9 miesięcy przechodzą na tę samą dawkę podtrzymującą co 4 tygodnie.

Wznowienie leczenia po opóźnieniu dawki

Tabela 3 w SmPC określa zasady wznowienia leczenia w zależności od cyklu i długości opóźnienia. Zasadniczo przy krótkim opóźnieniu podaje się następną zaplanowaną dawkę; przy dłuższych opóźnieniach powtarza się wcześniejszy etap; a leczenie rozpoczyna się ponownie od 0,2 mg, jeśli po dawce 0,2 mg upłynęło więcej niż 3 dni, po dawce 0,5 mg 2 tygodnie lub więcej, po dawkach 2 mg więcej niż 4 tygodnie, po dawkach 10 mg więcej niż 5 tygodni, lub więcej niż 10 tygodni od cyklu 2 (w tym w leczeniu podtrzymującym). Premedykację podaje się ponownie, jak w tabeli 1 w SmPC.

Postępowanie w przypadku zespołu uwalniania cytokin

CRS rozpoznaje się na podstawie obrazu klinicznego, a inne przyczyny gorączki, hipoksji i niedociśnienia ocenia się i leczy. W razie podejrzenia CRS produkt Ordspono wstrzymuje się do ustąpienia objawów, stosując leczenie wspomagające (intensywną terapię w ciężkim lub zagrażającym życiu CRS). Po CRS stopnia 1, 2 lub 3 przed następną dawką podaje się premedykację, a pacjenta monitoruje się częściej.

• Stopień 1 (gorączka ≥38 °C): wstrzymać infuzję i postępować zgodnie z aktualnymi wytycznymi praktyki klinicznej; w podeszłym wieku, przy chorobach współistniejących lub gorączce niereagującej na leki przeciwgorączkowe rozważyć deksametazon i/lub tocilizumab. Wznowić po ustąpieniu objawów.
• Stopień 2 (gorączka z niedociśnieniem niewymagającym leków obkurczających naczynia i/lub hipoksja wymagająca tlenu o niskim przepływie): wstrzymać i podać deksametazon i/lub tocilizumab. Wznowić po ustąpieniu objawów; przy następnej dawce monitorować częściej i rozważyć hospitalizację. Nawracający CRS stopnia 2 leczy się jak stopień 3.
• Stopień 3 (gorączka z niedociśnieniem wymagającym leku obkurczającego naczynia i/lub hipoksja wymagająca tlenu o wysokim przepływie): wstrzymać, podać deksametazon i/lub tocilizumab oraz leczenie wspomagające, które może obejmować intensywną terapię. Po ustąpieniu objawów podać następną dawkę co najmniej 5 dni po poprzedniej, w szpitalu. Jeśli CRS wystąpił w dniu 1 lub 2 cyklu 1, powtórzyć odpowiednio dawkę 0,2 mg lub 0,5 mg; jeśli w dniu 8 cyklu 1 lub później, zmniejszyć do 50% ostatnio otrzymanej dawki. Jeśli nie nawróci, dokończyć stopniowe zwiększanie dawki i kontynuować zgodnie z harmonogramem. W przypadku opornego CRS rozważyć alternatywne leczenie przeciwcytokinowe lub immunosupresyjne.
• Stopień 4 (gorączka z niedociśnieniem wymagającym kilku leków obkurczających naczynia i/lub hipoksja wymagająca tlenu pod dodatnim ciśnieniem): odstawić na stałe; postępować z użyciem deksametazonu i/lub tocilizumabu oraz leczenia wspomagającego, które może obejmować intensywną terapię.
• Dawki: deksametazon 10 do 20 mg na dobę dożylnie (stopnie 1 i 2) lub 10 do 20 mg dożylnie co 6 godzin (stopnie 3 i 4); tocilizumab 8 mg/kg dożylnie w ciągu 1 godziny, nie więcej niż 800 mg na dawkę.

Postępowanie w przypadku toksyczności neurologicznej

Przy pierwszych objawach toksyczności neurologicznej, w tym ICANS, rozważyć konsultację neurologiczną, wykluczyć inne przyczyny i zastosować leczenie wspomagające, które może obejmować intensywną terapię.

• ICANS stopnia 1 (wynik w skali ICE 7 do 9 lub budzi się samoistnie): wstrzymać do ustąpienia; opieka wspomagająca (monitorowanie, rozważyć konsultację neurologiczną i badania obrazowe, rozważyć profilaktykę drgawek niesedującym lekiem przeciwpadaczkowym, takim jak lewetyracetam); rozważyć deksametazon oraz tocilizumab, jeśli występuje także CRS.
• ICANS stopnia 2 (wynik w skali ICE 3 do 6 lub budzi się na głos): wstrzymać do ustąpienia; opieka wspomagająca jak w stopniu 1; deksametazon 10 mg dożylnie, ponownie oceniany i powtarzany co 6 do 12 godzin do ustąpienia lub powrotu do stanu wyjściowego; tocilizumab, jeśli występuje także CRS.
• ICANS stopnia 3 (wynik w skali ICE 0 do 2, budzi się tylko na dotyk, drgawki lub podwyższone ciśnienie śródczaszkowe z ogniskowym obrzękiem w badaniu obrazowym): odstawić na stałe; opieka wspomagająca; deksametazon 10 mg dożylnie co 6 godzin lub metyloprednizolon 1 mg/kg dożylnie co 12 godzin; tocilizumab, jeśli występuje także CRS.
• ICANS stopnia 4 (wynik w skali ICE 0, nie daje się obudzić, osłupienie lub śpiączka, zagrażające życiu lub powtarzające się drgawki, głębokie ogniskowe osłabienie motoryczne albo objawy podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego lub obrzęku mózgu): odstawić na stałe; rozważyć intensywną terapię i wentylację mechaniczną w celu ochrony dróg oddechowych; kortykosteroidy w dużych dawkach; standardowe postępowanie przy podwyższonym ciśnieniu śródczaszkowym z konsultacją neurochirurgiczną; tocilizumab, jeśli występuje także CRS.
• Toksyczność neurologiczna inna niż ICANS: przy stopniu 2 lub 3 wstrzymać do poprawy objawów do stopnia 1 lub stanu wyjściowego, zastosować leczenie wspomagające i rozważyć ocenę neurologiczną; przy stopniu 4 odstawić na stałe.
• Profilaktykę przeciwgrzybiczą zaleca się, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi, u pacjentów otrzymujących kortykosteroidy z powodu CRS lub toksyczności neurologicznej.

Inne działania niepożądane

• Reakcje związane z wlewem: stopień 2 — przerwać i leczyć, następnie wznowić z 50% szybkości wlewu i zwiększać zależnie od tolerancji; stopień 3 — przerwać, a po ustąpieniu odczekać 24 godziny i powtórzyć dawkę (zmniejszoną o 50% dla dawek 2 mg lub większych); stopień 4 — odstawić na stałe.
• Zakażenia: wstrzymać produkt Ordspono u pacjentów z czynnym zakażeniem do jego ustąpienia; przy stopniu 4 rozważyć trwałe odstawienie.
• Zespół rozpadu guza (stopień 3 lub 4): wstrzymać i postępować zgodnie ze standardową praktyką. Po całkowitym ustąpieniu rozpocząć ponownie od 0,2 mg, jeśli dawka wynosiła 0,5 mg lub mniej; wznowić z 50% ostatniej dawki, jeśli wynosiła ona 2 mg lub więcej. Zachować co najmniej 2 dni przerwy między kolejnymi dawkami do końca cyklu 1.
• Neutropenia (neutrofile poniżej 0,5 × 10⁹/l) i małopłytkowość (płytki krwi poniżej 50 × 10⁹/l): wstrzymać do czasu, aż neutrofile osiągną 0,5 × 10⁹/l lub więcej, a płytki krwi 50 × 10⁹/l lub więcej.
• Inne działania niepożądane: stopień 3 — wstrzymać do ustąpienia do stopnia 1 lub stanu wyjściowego, a następnie kontynuować; stopień 4 — odstawić na stałe (przy przemijających zaburzeniach laboratoryjnych stopnia 4 leczenie można wznowić po ich ustąpieniu do stopnia 1 lub stanu wyjściowego).

Szczególne grupy pacjentów

• Pacjenci w podeszłym wieku: bez dostosowania dawki.
• Zaburzenia czynności nerek: bez dostosowania dawki.
• Zaburzenia czynności wątroby: bez dostosowania przy łagodnych do umiarkowanych zaburzeniach. Nie badano przy ciężkich zaburzeniach (bilirubina całkowita powyżej 3 i do 10 razy górna granica normy przy dowolnej AspAT), dlatego nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania.
• Dzieci i młodzież: nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności u osób w wieku poniżej 18 lat; brak dostępnych danych.

Sposób podawania

Wyłącznie do stosowania dożylnego po rozcieńczeniu. Pierwszy cykl to infuzja 4-godzinna; jeśli dzień 1 cyklu 2 jest tolerowany, kolejne infuzje można skrócić do 1 godziny. Podawać przez oddzielną linię infuzyjną, nigdy w postaci szybkiego wstrzyknięcia dożylnego ani bolusa. Rozcieńczać z zachowaniem aseptyki (punkt 6.6 SmPC zawiera instrukcje i zgodne zestawy infuzyjne); zaleca się filtr z polieterosulfonu 0,2 mikrona lub 5 mikronów.

Zespół uwalniania cytokin i reakcje związane z wlewem

CRS może być ciężki lub zagrażający życiu. Objawy obejmują gorączkę, niedociśnienie, hipoksję, tachykardię, dreszcze, duszność i ból głowy; większość zdarzeń występuje w cyklu 1, a podczas CRS obserwowano przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Schemat stopniowego zwiększania dawki i premedykację ustalono, aby zmniejszyć ryzyko, i należy ich przestrzegać. Pacjentów monitoruje się w trakcie i po każdym podaniu i muszą oni pozostawać w zasięgu wykwalifikowanej placówki opieki zdrowotnej przez co najmniej 24 godziny po każdej dawce w schemacie stopniowego zwiększania dawki i po pierwszej pełnej dawce. Przy pierwszych objawach CRS ocenia się ich pod kątem hospitalizacji i powinni oni niezwłocznie zgłosić się po pomoc medyczną, jeśli w dowolnym momencie wystąpią objawy. Niektórych reakcji związanych z wlewem nie można odróżnić od CRS; w takich przypadkach infuzję wstrzymuje się, zwalnia lub trwale przerywa w zależności od nasilenia. Pacjenci z CRS lub innymi reakcjami zaburzającymi świadomość nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać ciężkich lub niebezpiecznych maszyn do czasu ich ustąpienia.

Poważne zakażenia

Mogą wystąpić poważne lub śmiertelne zakażenia. Pacjentów monitoruje się przed leczeniem i w jego trakcie pod kątem zakażeń bakteryjnych, grzybiczych oraz nowych lub reaktywowanych zakażeń wirusowych. Produktu Ordspono nie podaje się w przypadku czynnego zakażenia, a w razie nawracających lub przewlekłych zakażeń w wywiadzie należy zachować ostrożność. Profilaktyczne leki przeciwdrobnoustrojowe podaje się odpowiednio do potrzeb: profilaktykę zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii zaleca się u wszystkich pacjentów, a profilaktykę u osób z zakażeniem wirusem opryszczki lub wirusem cytomegalii w wywiadzie. Leczenie przeciwwirusowe zaleca się u pacjentów z antygenem powierzchniowym wirusa zapalenia wątroby typu B, przeciwciałem przeciwko antygenowi rdzeniowemu wirusa zapalenia wątroby typu B i/lub mierzalnym obciążeniem wirusowym, a immunoglobuliny dożylne należy rozważyć zgodnie z wytycznymi. Neutropenia z gorączką wymaga oceny pod kątem zakażenia i postępowania z użyciem antybiotyków, płynów i leczenia wspomagającego; wstrzymać lub rozważyć trwałe odstawienie w zależności od nasilenia.

Toksyczność neurologiczna

Toksyczność neurologiczna, w tym ICANS, afazja i encefalopatia, może być ciężka. Pacjentów należy monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych, oceniać i stosować leczenie wspomagające, a produkt Ordspono wstrzymuje się lub trwale odstawia w zależności od nasilenia. Pacjentom zaleca się zgłosić się po pomoc medyczną w razie wystąpienia objawów.

Zespół rozpadu guza

Zespół rozpadu guza jest bardziej prawdopodobny przy dużej masie guza, szybko proliferujących nowotworach lub zaburzeniach czynności nerek. Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wymagają odpowiedniego nawodnienia i profilaktycznego leczenia obniżającego stężenie kwasu moczowego (na przykład allopurynolem lub rasburykazą) przed podaniem produktu Ordspono. Monitoruje się parametry biochemiczne krwi, a nieprawidłowości leczy niezwłocznie.

Niezakaźne zapalenie płuc i śródmiąższowa choroba płuc

Zgłaszano niezakaźne zapalenie płuc lub śródmiąższową chorobę płuc, które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu. Należy je brać pod uwagę w przypadku objawów ze strony układu oddechowego bez czynnika wywołującego.

Reakcja nasilenia objawów nowotworowych

Zgłaszano reakcję nasilenia objawów nowotworowych; może ona powodować zlokalizowany ból i obrzęk. Pacjentów monitoruje się i ocenia pod kątem reakcji nasilenia objawów nowotworowych w krytycznych anatomicznie miejscach.

Karta pacjenta

Karta pacjenta opisuje częste objawy przedmiotowe i podmiotowe CRS oraz toksyczności neurologicznej, w tym ICANS, a także sytuacje, w których należy natychmiast zgłosić się po pomoc medyczną. Lekarz przepisujący lek musi omówić ryzyko z pacjentem i przekazać mu kartę, którą powinien on zawsze nosić przy sobie i okazywać każdemu pracownikowi opieki zdrowotnej.

Szczepienia

Żywe i żywe atenuowane szczepionki nie powinny być podawane jednocześnie z produktem Ordspono. Nie przeprowadzono badań u pacjentów, którzy niedawno otrzymali żywe szczepionki.

Identyfikowalność i substancje pomocnicze

Nazwę i numer serii podanego produktu należy wyraźnie zapisać (oraz roztworu albuminy ludzkiej, jeśli jest stosowany zgodnie z sugestią w punkcie 6.6). Ordspono zawiera polisorbat 80, który może powodować reakcje alergiczne.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po ostatniej dawce.
• Ciąża: brak danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży i brak badań reprodukcyjnych na zwierzętach. Ludzka IgG przenika przez łożysko, a odronextamab może powodować uszkodzenie płodu, w tym limfocytopenię limfocytów B. Nie zaleca się go w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących antykoncepcji.
• Karmienie piersią: brak informacji o przenikaniu do mleka, ale ludzka IgG może być wydzielana do mleka. Kobiety nie powinny karmić piersią w trakcie leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po ostatniej dawce.
• Płodność: brak danych u ludzi. Badania na zwierzętach nie wskazują na szkodliwy wpływ na męskie lub żeńskie narządy rozrodcze ani parametry płodności.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Ordspono wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjentów z CRS lub innymi reakcjami zaburzającymi świadomość należy ocenić i poradzić im, aby nie prowadzili pojazdów ani nie obsługiwali ciężkich lub potencjalnie niebezpiecznych maszyn do czasu ich ustąpienia.

Przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C. Nie zamrażać. Fiolkę przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Produkt jest transportowany w łańcuchu chłodniczym od dostawy do szpitala. Przechowywanie po rozcieńczeniu opisano w części „Okres ważności”.

• Nieotwarta fiolka: 3 lata.
• Rozcieńczony roztwór do infuzji: wykazano chemiczną i fizyczną stabilność w trakcie stosowania przez maksymalnie 24 godziny w temperaturze 2–8 °C dla wszystkich dawek; w temperaturze pokojowej (20–25 °C) przez maksymalnie 6 godzin dla dawki 0,2 mg przygotowanej z albuminą ludzką i maksymalnie 12 godzin dla dawek 0,5 mg lub większych. Rozcieńczony roztwór należy wyrzucić, jeśli te limity zostaną przekroczone. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast.

Wyłącznie na receptę (Rx), z ograniczonym przepisywaniem przez lekarza. Ordspono może być podawany wyłącznie pod nadzorem pracownika opieki zdrowotnej doświadczonego w rozpoznawaniu i leczeniu nowotworów, przy dostępnym wsparciu medycznym i tocilizumabie na wypadek ciężkiego CRS. Jest to infuzja dożylna podawana w szpitalu, dlatego jest dostarczany do szpitala, który ją podaje, z dostawą w łańcuchu chłodniczym w temperaturze 2–8 °C.