Mosunetuzumab

Mosunetuzumab jest pełnej długości, humanizowanym przeciwciałem anty-CD20/CD3 klasy immunoglobuliny G1 (IgG1), wytwarzanym w komórkach jajnika chomika chińskiego techniką rekombinacji DNA. Jedno ramię wiążące rozpoznaje CD20 na limfocytach B, a drugie rozpoznaje CD3 na limfocytach T, dlatego działa jako bispecyficzne przeciwciało angażujące limfocyty T.

Mechanizm działania

• Warunkowe zabijanie: limfocyty B są zabijane tylko wtedy, gdy mosunetuzumab jest jednocześnie związany z CD20 na limfocycie B i z CD3 na limfocycie T.
• Synapsa immunologiczna: zaangażowanie obu ramion zbliża docelowy limfocyt B i cytotoksyczny limfocyt T w synapsie immunologicznej i aktywuje limfocyt T. Limfocyt T uwalnia następnie przez synapsę perforynę i granzymy, co prowadzi do lizy limfocytu B.
• Deplecja limfocytów B: do początku cyklu 2 u większości pacjentów obserwowano deplecję limfocytów B (liczba CD19 poniżej 5 komórek/µl) (95,2% przy podaniu dożylnym i 94,1% przy podaniu podskórnym), a deplecja utrzymywała się przez cały okres leczenia.
• Wzrost stężenia cytokin: rozpoczęcie leczenia powoduje przejściowy wzrost stężenia cytokin, który może hamować enzymy CYP450 (patrz Interakcje lekowe).

Farmakokinetyka

• Proporcjonalność do dawki: ekspozycja rosła w przybliżeniu proporcjonalnie do dawki w badanym zakresie od 0,05 do 60 mg. Farmakokinetykę po podaniu dożylnym opisuje model dwukompartmentowy z klirensem zależnym od czasu.
• Wchłanianie: po infuzji dożylnej stężenie w surowicy osiąga szczyt na końcu infuzji (średnie Cmax 17,9 µg/ml na końcu dawki w dniu 1 cyklu 2), a następnie zmniejsza się w dwóch fazach. Po wstrzyknięciu podskórnym wchłanianie jest powolne, a biodostępność duża (ponad 75% w badaniach klinicznych).
• Dystrybucja: centralna objętość dystrybucji wynosi 5,49 l. Ponieważ jest to przeciwciało, nie przeprowadzono badań wiązania z białkami.
• Metabolizm: nie badano bezpośrednio; podobnie jak inne białka terapeutyczne, oczekuje się, że ulega rozkładowi do małych peptydów i aminokwasów na drodze szlaków kataboliczych.
• Eliminacja: średni klirens w stanie stacjonarnym wynosi 1,08 l/dobę, a klirens wyjściowy 0,584 l/dobę; końcowy okres półtrwania w stanie stacjonarnym wynosi 16,1 doby.
• Specjalne populacje: wiek (od 19 do 96 lat) nie miał klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę. Ze względów farmakokinetycznych nie uważa się za konieczną modyfikacji dawki w łagodnym do umiarkowanego zaburzeniu czynności nerek ani w zaburzeniu czynności wątroby, chociaż ciężkiego zaburzenia czynności nerek i zaburzenia czynności wątroby nie badano.

• Chłoniak grudkowy: w monoterapii u dorosłych z nawrotowym lub opornym na leczenie chłoniakiem grudkowym (FL), którzy otrzymali co najmniej dwie wcześniejsze terapie ogólnoustrojowe.
• Wskazanie to dotyczy zarówno postaci dożylnej (infuzja), jak i podskórnej (wstrzyknięcie). Nie są one zamienne.

• Nadwrażliwość na mosunetuzumab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą (SmPC, punkt 6.1).

Poniższe reakcje pochodzą z badania kluczowego GO29781 z udziałem 357 pacjentów (218 otrzymało zalecaną dawkę dożylną, a 139 zalecaną dawkę podskórną), u których występował chłoniak grudkowy (51,8%), chłoniak rozlany z dużych komórek B (26,9%), transformacja chłoniaka grudkowego (9,8%), chłoniak z komórek płaszcza (7,3%), transformacja Richtera (3,9%) lub inne zmiany histologiczne (0,3%). Najczęstszymi reakcjami (≥20%) były zespół uwalniania cytokin, neutropenia, wysypka i zakażenie górnych dróg oddechowych. Najczęstszymi ciężkimi reakcjami (≥2%) były zespół uwalniania cytokin (17% według klasyfikacji ASTCT), zapalenie płuc (5%), gorączka (3%), posocznica (3%) i zakażenie górnych dróg oddechowych (3%). Leczenie trwale przerwano z powodu działania niepożądanego u 5,8% pacjentów (21/357); u pacjentów otrzymujących dawkę dożylną zespół uwalniania cytokin był jedyną reakcją, która doprowadziła do przerwania leczenia u więcej niż jednego pacjenta (2 pacjentów, 0,9%).

Bardzo częste (≥1/10): zakażenie górnych dróg oddechowych, neutropenia, niedokrwistość, małopłytkowość, zespół uwalniania cytokin, hipofosfatemia, hipokaliemia, ból głowy, biegunka, nudności, wysypka, świąd, suchość skóry, gorączka, dreszcze.

Częste (≥1/100 do <1/10): zakażenie dróg moczowych, zapalenie płuc, zakażenie dolnych dróg oddechowych, posocznica, zaostrzenie nowotworu, neutropenia z gorączką, hipomagnezemia, zawroty głowy, zespół neurotoksyczności związany z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS), złuszczanie skóry, zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej, zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): limfohistiocytoza hemofagocytowa, zespół rozpadu guza.

Zespół uwalniania cytokin, ICANS, ciężkie i czasem śmiertelne zakażenia, limfohistiocytoza hemofagocytowa (w tym przypadki zakończone zgonem), zaostrzenie nowotworu i zespół rozpadu guza są najważniejszymi ciężkimi reakcjami (patrz Specjalne ostrzeżenia).

Nie przeprowadzono badań interakcji.

• Substraty CYP450 o wąskim indeksie terapeutycznym (na przykład warfaryna, worykonazol, cyklosporyna): przejściowy wzrost stężenia cytokin na początku leczenia może hamować enzymy CYP450, w związku z czym nie można wykluczyć przejściowego klinicznie istotnego działania. Należy rozważyć monitorowanie terapeutyczne podczas rozpoczynania stosowania produktu Lunsumio i w razie potrzeby dostosować dawkę jednocześnie stosowanego leku.
• Żywe i żywe atenuowane szczepionki: nie powinny być podawane jednocześnie z produktem Lunsumio; nie przeprowadzono badań u pacjentów, którzy niedawno otrzymali żywe szczepionki.

Produkt Lunsumio musi być podawany wyłącznie pod nadzorem fachowego pracownika ochrony zdrowia wykwalifikowanego w stosowaniu terapii przeciwnowotworowych, w warunkach zapewniających odpowiednie wsparcie medyczne w postępowaniu w ciężkich reakcjach, takich jak zespół uwalniania cytokin (CRS) i zespół neurotoksyczności związany z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS). Pacjent powinien być dobrze nawodniony, a nazwę handlową i numer serii podanego produktu należy odnotować.

Dostępne są dwie postacie, dożylna (iv.) i podskórna (sc.) o stałej dawce, i należy sprawdzić etykietę produktu, aby podana została przepisana postać. Postać iv. jest przeznaczona wyłącznie do infuzji, a postać sc. wyłącznie do wstrzyknięcia podskórnego.

Premedykacja

• Infuzja iv.: wszyscy pacjenci w cyklach 1 i 2, a od cyklu 3 tylko pacjenci, u których po poprzedniej dawce wystąpił CRS dowolnego stopnia. Kortykosteroid dożylny (preferowany deksametazon 20 mg lub metyloprednizolon 80 mg) kończy się podawać co najmniej 1 godzinę przed infuzją; lek przeciwhistaminowy (50–100 mg chlorowodorku difenhydraminy lub równoważny doustny albo dożylny lek przeciwhistaminowy) podaje się co najmniej 30 minut wcześniej; podaje się także lek przeciwgorączkowy (500–1000 mg paracetamolu).
• Wstrzyknięcie sc.: wszyscy pacjenci w cyklu 1, a od cyklu 2 tylko pacjenci, u których po poprzedniej dawce wystąpił CRS dowolnego stopnia. Podaje się kortykosteroid dożylny lub doustny (preferowany deksametazon 20 mg lub metyloprednizolon 80 mg); lek przeciwhistaminowy (50–100 mg chlorowodorku difenhydraminy lub równoważny) i lek przeciwgorączkowy (500–1000 mg paracetamolu) są opcjonalne w cyklu 1 i później.

Zalecana dawka: infuzja dożylna

Każdy cykl trwa 21 dni.

• Cykl 1: dzień 1: 1 mg; dzień 8: 2 mg; dzień 15: 60 mg.
• Cykl 2: dzień 1: 60 mg.
• Cykl 3 i kolejne: dzień 1: 30 mg.
• Infuzje w cyklu 1 trwają co najmniej 4 godziny. Jeśli były dobrze tolerowane, kolejne infuzje mogą trwać 2 godziny.
• Lek jest rozcieńczany w warunkach aseptycznych przez fachowego pracownika ochrony zdrowia i podawany przez dedykowany zestaw do infuzji bez filtra liniowego (można stosować filtry komory kroplowej). Nigdy nie wolno go podawać jako szybkiego wstrzyknięcia dożylnego ani w bolusie.

Zalecana dawka: wstrzyknięcie podskórne

Każdy cykl trwa 21 dni.

• Cykl 1: dzień 1: 5 mg; dzień 8: 45 mg; dzień 15: 45 mg.
• Cykl 2 i kolejne: dzień 1: 45 mg.
• Wstrzyknięcie wykonuje się w tkankę brzucha lub uda. Miejsce wstrzyknięcia zmienia się przy każdej dawce i nigdy nie wstrzykuje się w skórę z tatuażami, znamionami lub bliznami ani w skórę zaczerwienioną, z siniakami, tkliwą, twardą lub niezachowaną w nienaruszonym stanie.

Czas trwania leczenia

• Obie postacie podaje się przez 8 cykli, chyba że u pacjenta wystąpi niedopuszczalna toksyczność lub progresja choroby.
• Po uzyskaniu odpowiedzi całkowitej leczenie po 8 cyklach nie jest konieczne. Po odpowiedzi częściowej lub stabilizacji choroby w cyklu 8 podaje się kolejne 9 cykli (łącznie 17), chyba że wystąpi niedopuszczalna toksyczność lub progresja choroby.

Opóźnione lub pominięte dawki

Dla każdej postaci SmPC (tabela 3) podaje, jak postępować przy każdej kombinacji ostatniej podanej dawki i czasu, który upłynął od jej podania. Krótsze opóźnienia zwykle pozwalają podać następną planowaną dawkę; dłuższe opóźnienia oznaczają powtórzenie wcześniejszych, stopniowo zwiększanych dawek, na przykład po przerwie dłuższej niż 2 tygodnie po pierwszej dawce lub 6 tygodni lub dłuższej po jakiejkolwiek późniejszej dawce. Dokładne odstępy różnią się w zależności od dawki i postaci, dlatego należy postępować zgodnie z tabelą w SmPC, stosując premedykację, jaką w niej określono.

Modyfikacja dawki z powodu toksyczności

U pacjentów z reakcjami stopnia 3 lub 4 (na przykład ciężkie zakażenie, zaostrzenie nowotworu lub zespół rozpadu guza) leczenie należy wstrzymać do czasu ustąpienia objawów.

Zespół uwalniania cytokin: postępowanie

CRS rozpoznaje się na podstawie obrazu klinicznego i ocenia według kryteriów ASTCT. Inne przyczyny gorączki, hipoksji i niedociśnienia, takie jak zakażenie lub posocznica, należy ocenić i leczyć. Premedykacja może maskować gorączkę, dlatego wytyczne stosuje się zawsze, gdy obraz kliniczny odpowiada CRS. W przypadku infuzji reakcje związane z infuzją mogą być klinicznie nie do odróżnienia od CRS i postępuje się w nich tak samo. Jeśli CRS nie reaguje na postępowanie, należy rozważyć inne przyczyny, w tym limfohistiocytozę hemofagocytową.

• Stopień 1 (gorączka ≥38 °C). Infuzja: jeśli CRS wystąpi podczas infuzji, przerwać ją i leczyć objawy, a następnie wznowić z tą samą szybkością po ich ustąpieniu (przerwać tę infuzję, jeśli objawy nawrócą); jeśli wystąpi po infuzji, leczyć objawy. Wstrzyknięcie: leczyć objawy. W obu przypadkach: jeśli CRS trwa dłużej niż 48 godzin pomimo leczenia objawowego, rozważyć deksametazon i (lub) tocylizumab. Przed następną dawką objawy muszą ustąpić na co najmniej 72 godziny, przy ściślejszym monitorowaniu (infuzja) lub z rozważeniem premedykacji lekiem przeciwhistaminowym i przeciwgorączkowym oraz ścisłym monitorowaniem (wstrzyknięcie).
• Stopień 2 (gorączka ≥38 °C i (lub) niedociśnienie niewymagające leków zwężających naczynia krwionośne i (lub) hipoksja wymagająca tlenu o małym przepływie, poniżej 6 l/minutę, przez kaniulę nosową lub metodą blow-by). Infuzja: przerwać i leczyć, a następnie wznowić z szybkością 50% po ustąpieniu objawów (przerwać tę infuzję, jeśli objawy nawrócą). Wstrzyknięcie: leczyć objawy. W obu przypadkach: jeśli nie ma poprawy, rozważyć deksametazon i (lub) tocylizumab. Przed następną dawką objawy muszą ustąpić na co najmniej 72 godziny, premedykację należy maksymalnie nasilić, a monitorowanie powinno być częstsze; w przypadku infuzji rozważyć podanie następnej z szybkością 50%.
• Stopień 3 (gorączka ≥38 °C i (lub) niedociśnienie wymagające leku zwężającego naczynia krwionośne, z wazopresyną lub bez niej, i (lub) hipoksja wymagająca tlenu o dużym przepływie, 6 l/minutę lub więcej, przez kaniulę nosową, maskę twarzową, maskę z rezerwuarem lub maskę Venturiego). Leczyć objawy i podać deksametazon oraz tocylizumab (w przypadku infuzji przerwać bieżącą infuzję, jeśli CRS wystąpi w jej trakcie). Jeśli CRS jest oporny na deksametazon i tocylizumab, podawać alternatywne leki immunosupresyjne i metyloprednizolon 1000 mg/dobę dożylnie do czasu poprawy klinicznej. Przed następną dawką objawy muszą ustąpić na co najmniej 72 godziny, premedykację należy maksymalnie nasilić, a pacjenta należy hospitalizować na czas podania następnej dawki; następną infuzję podaje się z szybkością 50%. W przypadku wstrzyknięcia, jeśli CRS wystąpił po dawce 5 mg lub 45 mg, następna dawka powinna wynosić 5 mg, a schemat wznawia się po wyzdrowieniu; jeśli CRS stopnia 3 wystąpi przy późniejszych dawkach, leczenie przerywa się trwale.
• Stopień 4 (gorączka ≥38 °C i (lub) niedociśnienie wymagające kilku leków zwężających naczynia krwionośne, z wyjątkiem wazopresyny, i (lub) hipoksja wymagająca tlenu pod dodatnim ciśnieniem, takiego jak CPAP, BiPAP lub intubacja i wentylacja mechaniczna). Trwale odstawić Lunsumio, leczyć objawy i podać deksametazon oraz tocylizumab; w razie oporności podawać alternatywne leki immunosupresyjne i metyloprednizolon 1000 mg/dobę dożylnie do czasu poprawy klinicznej.
• Stosowane dawki: deksametazon 10 mg co 6 godzin (lub równoważna dawka) do czasu poprawy klinicznej, dożylnie zgodnie z brzmieniem SmPC dla infuzji i doustnie w SmPC dla wstrzyknięcia. W badaniu kluczowym tocylizumab podawano dożylnie w dawce 8 mg/kg (nie więcej niż 800 mg na infuzję); jeśli po pierwszej dawce nie ma poprawy, druga dawka może zostać podana po upływie co najmniej 8 godzin (co najwyżej 2 dawki na jedno zdarzenie CRS), a w ciągu każdych 6 tygodni leczenia produktem Lunsumio nie należy podawać więcej niż 3 dawek tocylizumabu.

ICANS: postępowanie

ICANS rozpoznaje się na podstawie obrazu klinicznego po wykluczeniu innych przyczyn objawów neurologicznych i ocenia według kryteriów ASTCT z użyciem oceny ICE (encefalopatia związana z komórkami efektorowymi układu odpornościowego).

• Stopień 1 (wynik ICE 7–9 lub obniżony poziom świadomości przy zachowaniu zdolności do spontanicznego obudzenia się): wstrzymać podawanie produktu Lunsumio i monitorować objawy neurologiczne do czasu ustąpienia ICANS (przed wstrzymaniem uwzględnić rodzaj toksyczności); zastosować leczenie wspomagające i rozważyć konsultację neurologiczną. Rozważyć pojedynczą dawkę deksametazonu 10 mg, jeśli pacjent nie przyjmuje innego kortykosteroidu, oraz niesedatywny lek przeciwdrgawkowy (na przykład lewetyracetam) w celu profilaktyki drgawek.
• Stopień 2 (ICE 3–6 lub obudzenie się w odpowiedzi na głos): jak w stopniu 1, ale leczyć deksametazonem 10 mg dożylnie co 6 godzin, jeśli pacjent nie przyjmuje innego kortykosteroidu, do czasu poprawy do stopnia 1, a następnie zmniejszać dawkę.
• Stopień 3 (ICE 0–2, obudzenie się wyłącznie w odpowiedzi na bodziec dotykowy, jakikolwiek napad drgawkowy, który szybko ustępuje, lub ogniskowy albo miejscowy obrzęk widoczny w badaniach neuroobrazowych): wstrzymać podawanie produktu Lunsumio do czasu ustąpienia ICANS, zastosować leczenie wspomagające (które może obejmować intensywną terapię) i deksametazon jak w stopniu 2 oraz rozważyć profilaktykę przeciwdrgawkową do czasu ustąpienia. Przed wznowieniem ocenić korzyści i ryzyko; rozważyć trwałe odstawienie, jeśli ICANS stopnia 3 nawróci.
• Stopień 4 (ICE 0, brak możliwości wybudzenia lub potrzeba silnych albo powtarzanych bodźców, zagrażający życiu napad drgawkowy trwający dłużej niż 5 minut lub powtarzające się napady bez powrotu do stanu wyjściowego, głębokie ogniskowe osłabienie ruchowe lub rozlany obrzęk mózgu): trwale odstawić Lunsumio, zastosować leczenie wspomagające i deksametazon jak wyżej (lub rozważyć metyloprednizolon 1000 mg na dobę dożylnie przez 3 dni) oraz profilaktykę przeciwdrgawkową do czasu ustąpienia.

Specjalne populacje

• Osoby w podeszłym wieku: bez modyfikacji dawki u pacjentów w wieku 65 lat i starszych.
• Zaburzenie czynności nerek: nie badano w ciężkim zaburzeniu; w łagodnym do umiarkowanego zaburzeniu nie uważa się modyfikacji za konieczną.
• Zaburzenie czynności wątroby: nie badano; ze względów farmakokinetycznych nie uważa się modyfikacji za konieczną.
• Dzieci i młodzież: nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności u osób w wieku poniżej 18 lat.

Identyfikowalność

Aby poprawić identyfikowalność tego biologicznego produktu leczniczego, należy wyraźnie odnotować nazwę handlową i numer serii każdej podanej dawki.

Zespół uwalniania cytokin: monitorowanie

Występował CRS, w tym reakcje zagrażające życiu. Objawy podmiotowe i przedmiotowe obejmowały gorączkę, dreszcze, niedociśnienie, tachykardię, hipoksję i ból głowy. Zdarzenia występowały głównie w cyklu 1, a przy infuzji były najczęściej związane z dawkami w dniu 1 i dniu 15. Pacjenci otrzymują premedykację według schematu dla swojej postaci (patrz Podawanie i dawkowanie); w przypadku infuzji SmPC określa kortykosteroidy, leki przeciwgorączkowe i przeciwhistaminowe co najmniej do cyklu 2 włącznie. Muszą być odpowiednio nawodnieni, monitorowani pod kątem objawów podmiotowych i przedmiotowych CRS oraz pouczeni, aby w razie ich wystąpienia w dowolnym momencie natychmiast zasięgnęli pomocy medycznej. Lekarze powinni rozpocząć leczenie wspomagające, tocylizumab i (lub) kortykosteroidy zgodnie ze wskazaniami.

Ciężkie zakażenia

Występowały ciężkie zakażenia, takie jak zapalenie płuc, bakteriemia, posocznica, wstrząs septyczny i zakażenia oportunistyczne, niektóre zagrażające życiu lub zakończone zgonem, a po infuzji obserwowano neutropenię z gorączką. Zgłaszano przypadki postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML) po zastosowaniu przeciwciał skierowanych przeciwko CD20, w tym bispecyficznych przeciwciał CD3-CD20. Produktu Lunsumio nie należy podawać w czasie czynnego zakażenia, a ostrożność jest wymagana u pacjentów z nawracającymi lub przewlekłymi zakażeniami (na przykład przewlekłe czynne zakażenie wirusem Epsteina-Barr), chorobami predysponującymi lub znacznym wcześniejszym leczeniem immunosupresyjnym. W razie potrzeby należy stosować profilaktykę przeciwbakteryjną, przeciwwirusową i (lub) przeciwgrzybiczą, a pacjentów monitorować pod kątem zakażenia przed każdą dawką i po niej. W przypadku neutropenii z gorączką ocenia się obecność zakażenia i postępuje się z użyciem antybiotyków, płynów i leczenia wspomagającego zgodnie z lokalnymi wytycznymi. Pacjentów należy monitorować pod kątem nowej lub nasilającej się toksyczności neurologicznej; jeśli objawy wskazują na PML, leczenie się przerywa i rozpoczyna działania diagnostyczne i lecznicze, w tym konsultację neurologa.

ICANS

Występował ciężki i zagrażający życiu ICANS. Może rozpocząć się razem z CRS, po ustąpieniu CRS lub bez CRS, a większość przypadków wystąpiła w cyklu 1. Zgłaszane objawy to stan splątania, letarg, encefalopatia, obniżony poziom świadomości i zaburzenia pamięci. Pacjentów monitoruje się po każdej dawce i muszą oni natychmiast zasięgnąć pomocy medycznej, jeśli w dowolnym momencie wystąpią objawy; powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów, jazdy na rowerze lub obsługi ciężkich bądź potencjalnie niebezpiecznych maszyn, a w razie objawów — unikać tych czynności. Przy pierwszych objawach postępować zgodnie z powyższymi wytycznymi dotyczącymi ICANS.

Limfohistiocytoza hemofagocytowa

Zgłaszano HLH, w tym przypadki zakończone zgonem. Jest to zagrażający życiu zespół z gorączką, powiększeniem wątroby i cytopeniami. O HLH należy pomyśleć, gdy CRS jest nietypowy lub przedłużony; pacjentów monitoruje się pod kątem jego objawów, a w razie podejrzenia Lunsumio się przerywa i leczy HLH.

Zaostrzenie nowotworu i zespół rozpadu guza

• Zaostrzenie nowotworu: zgłaszano nowe lub nasilające się wysięki opłucnowe, miejscowy ból i obrzęk w miejscach zajętych przez chłoniaka oraz zapalenie guza, prawdopodobnie z powodu napływu limfocytów T do guza. Ryzyko szkody wynikającej z efektu masy jest większe w przypadku dużych guzów w pobliżu dróg oddechowych lub ważnego narządu, dlatego pacjentów należy monitorować pod kątem zaostrzenia nowotworu w miejscach krytycznych.
• Zespół rozpadu guza: pacjenci wymagają wcześniejszego odpowiedniego nawodnienia i, w stosownych przypadkach, profilaktycznego leczenia zmniejszającego stężenie kwasu moczowego (na przykład allopurynolem lub rasburykazą), z monitorowaniem objawów podmiotowych i przedmiotowych oraz parametrów biochemicznych krwi, zwłaszcza przy dużej masie guza, szybko proliferujących nowotworach lub zmniejszonej czynności nerek.

Szczepienia i karta pacjenta

Żywych i żywych atenuowanych szczepionek nie należy podawać jednocześnie z produktem Lunsumio. Lekarz przepisujący lek musi omówić ryzyko z pacjentem, który otrzymuje kartę pacjenta opisującą częste objawy podmiotowe i przedmiotowe CRS i ICANS oraz to, kiedy zasięgnąć pomocy medycznej, i powinien nosić ją przy sobie przez cały czas.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 3 miesiące po ostatniej dawce.
• Ciąża: brak danych dotyczących ludzi, a badania toksycznego wpływu na reprodukcję u zwierząt są niewystarczające. Produkt Lunsumio nie jest zalecany w czasie ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących antykoncepcji.
• Karmienie piersią: nie wiadomo, czy mosunetuzumab lub jego metabolity przenikają do mleka kobiecego; nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia, dlatego karmienie piersią należy przerwać na czas leczenia.
• Płodność: brak danych dotyczących ludzi. W 26-tygodniowych badaniach na małpach cynomolgus przy ekspozycjach zbliżonych do występujących u pacjentów nie zaobserwowano upośledzenia męskich ani żeńskich narządów rozrodczych.

Polisorbat 20

Lek zawiera polisorbat 20, który może powodować reakcje alergiczne: 0,6 mg na fiolkę 1 mg i 18 mg na fiolkę 30 mg (0,6 mg/ml) koncentratu do infuzji oraz 0,3 mg na fiolkę 5 mg i 0,6 mg na fiolkę 45 mg roztworu do wstrzykiwań.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Lunsumio ma duży wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Z powodu możliwości wystąpienia ICANS pacjenci są narażeni na obniżenie poziomu świadomości i powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów, jazdy na rowerze lub obsługi ciężkich bądź potencjalnie niebezpiecznych maszyn, a w razie objawów — unikać tych czynności.

Przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C. Nie zamrażać. Fiolkę przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Podczas transportu i przechowywania należy utrzymywać łańcuch chłodniczy. Informacje o przechowywaniu po rozcieńczeniu lub po pobraniu roztworu do strzykawki, patrz Okres ważności.

• Nieotwarta fiolka: 3 lata.
• Rozcieńczony roztwór do infuzji: wykazano stabilność chemiczną i fizyczną w trakcie stosowania przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C oraz przez 24 godziny w temperaturze 9–30 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia należy go zużyć natychmiast; w przeciwnym razie czas i warunki przechowywania w trakcie stosowania są odpowiedzialnością użytkownika i zwykle nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że rozcieńczenie odbyło się w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.
• Roztwór do wstrzykiwań w strzykawce: nie zawiera środka konserwującego o działaniu przeciwdrobnoustrojowym i należy go wstrzyknąć natychmiast. W przeciwnym razie czas i warunki przechowywania w trakcie stosowania są odpowiedzialnością użytkownika i zwykle nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że przeniesiono go w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych; zamkniętą strzykawkę można wówczas przechowywać w temperaturze 2–8 °C do 28 dni, chroniąc przed światłem, i (lub) w temperaturze 9–30 °C do 24 godzin przy świetle otoczenia.

Wyłącznie na receptę (Rx); produkt leczniczy wydawany na receptę o ograniczonym stosowaniu (załącznik II B), podawany pod nadzorem fachowego pracownika ochrony zdrowia wykwalifikowanego w terapii przeciwnowotworowej. Lunsumio jest podawany w szpitalu lub klinice z wsparciem medycznym w przypadku CRS i ICANS, dlatego jest dostarczany do szpitala lub kliniki, które go podają, z dostawą w łańcuchu chłodniczym w temperaturze 2–8 °C.