Linwoseltamab

Linwoseltamab jest rekombinowanym ludzkim dwuswoistym przeciwciałem opartym na immunoglobulinie G4 (IgG4), wytwarzanym w komórkach jajnika chomika chińskiego. Jedno ramię wiąże CD3, antygen limfocytów T należący do kompleksu receptora limfocytów T; drugie wiąże antygen dojrzewania komórek B (BCMA), który występuje na złośliwych komórkach linii B w szpiczaku mnogim oraz na komórkach B w późnych stadiach rozwoju i na komórkach plazmatycznych.

Mechanizm działania

• Przekierowanie limfocytów T: jednoczesne wiązanie obu celów tworzy synapsę między limfocytem T a komórką eksprymującą BCMA. Limfocyt T zostaje aktywowany i wywołuje poliklonalną odpowiedź cytotoksyczną, która powoduje lizę komórek docelowych, w tym złośliwych komórek szpiczaka.
• Niezależność od prezentacji antygenu: działanie nie zależy od swoistości receptora limfocytów T ani od cząsteczek MHC klasy I na komórkach prezentujących antygen.
• Uwalnianie cytokin: krążące IL-2, IL-6 i interferon gamma przejściowo rosną, głównie podczas stopniowego zwiększania dawki i podczas pierwszej dawki 200 mg. Szczyt występuje zwykle 4 godziny po każdym wlewie, a stężenia wracają do wartości wyjściowych przed kolejną dawką; po późniejszych dawkach uwalnianie jest ograniczone (patrz Specjalne ostrzeżenia).
• Immunogenność: przeciwciała przeciwko linwoseltamabowi pojawiły się w trakcie leczenia u 1,0% (2 z 192) pacjentów w badaniu LINKER-MM1, obserwowanych przez okres do 30 miesięcy, bez dowodów wpływu na farmakokinetykę lub bezpieczeństwo; dane są nadal ograniczone.

Farmakokinetyka

• Ekspozycja: podawany dożylnie; farmakokinetykę scharakteryzowano w zakresie od 1 mg do 800 mg. Przy dawce 200 mg średnie geometryczne stężenia maksymalne (Cmax) oparte na modelu wynosiły 124 mg/l w tygodniu 14 dawkowania co tydzień, 97,9 mg/l w tygodniu 24 dawkowania co drugi tydzień i 64,8 mg/l w tygodniu 48 dawkowania co 4 tygodnie; stężenia minimalne w tych samych okresach spadały z 61,8 do 30,2 i do 6,3 mg/l.
• Dystrybucja: objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym około 7,05 l.
• Metabolizm: oczekuje się, że jest rozkładany do małych peptydów na szlakach katabolicznych.
• Eliminacja: dwa równoległe procesy, liniowy, niewysycalny szlak kataboliczny oraz nieliniowy, wysycalny szlak zależny od celu. Po ostatniej dawce 200 mg mediana czasu do spadku do dolnej granicy oznaczalności (0,078 mg/l) wynosiła 20,1 tygodnia po dawkowaniu co tydzień, 18,9 tygodnia po dawkowaniu co drugi tydzień i 15,6 tygodnia po dawkowaniu co 4 tygodnie.
• Szczególne grupy pacjentów: brak klinicznie istotnej różnicy w ekspozycji w zależności od wieku (37–91 lat), płci lub rasy (biała, azjatycka, czarna), ani między prawidłową czynnością nerek a łagodnym, umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny [CrCL] 15 ml/min lub więcej). Nie badano go u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności wątroby.

Linwoseltamab jest wskazany w monoterapii u dorosłych z nawrotowym i opornym na leczenie szpiczakiem mnogim, którzy:

• otrzymali co najmniej 3 wcześniejsze terapie, w tym inhibitor proteasomu, lek immunomodulujący i przeciwciało monoklonalne anty-CD38, oraz
• u których wykazano progresję choroby podczas ostatniej terapii.

U dzieci nie ma istotnego zastosowania w leczeniu szpiczaka mnogiego.

• Nadwrażliwość na linwoseltamab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Najczęstszymi reakcjami były ból mięśniowo-szkieletowy (52%), zespół uwalniania cytokin (46%), neutropenia (43%), kaszel (42%), biegunka (39%), niedokrwistość (38%), zmęczenie (36%), zapalenie płuc (32%) i zakażenie górnych dróg oddechowych (30%). Ciężkie reakcje wystąpiły u 75% pacjentów; najczęstsze to zespół uwalniania cytokin (27%), zapalenie płuc (13%), COVID-19 (7%) i ostre uszkodzenie nerek (5%). Trwałe przerwanie leczenia z powodu reakcji wystąpiło u 19% pacjentów, najczęściej z powodu zapalenia płuc wywołanego przez COVID-19, zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii i sepsy wywołanej przez Pseudomonas (po 1,7%). Poniższe częstości pochodzą od 117 pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim, którzy otrzymali zalecane dawki stopniowo zwiększane i pełne dawki (mediana ekspozycji 53 tygodnie).

Bardzo częste (≥1/10): zapalenie płuc, COVID-19, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość, limfopenia, zespół uwalniania cytokin, hipogammaglobulinemia, zmniejszony apetyt, hiperurykemia, hipofosfatemia, bezsenność, encefalopatia (z wyłączeniem ICANS), ból mięśniowo-szkieletowy, ból, zaburzenia czynności ruchowych, ból głowy, nadciśnienie tętnicze, kaszel, duszność, przekrwienie błony śluzowej nosa, biegunka, zaparcie, nudności, wymioty, wysypka, obrzęk, gorączka, zmęczenie, dreszcze, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi i zmniejszenie masy ciała.

Częste (≥1/100 do <1/10): sepsa, zakażenie wirusem cytomegalii, neutropenia z gorączką, zespół neurotoksyczności związany z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS), zwiększona aktywność aminotransferaz i reakcje związane z wlewem.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia.

Do ważnych ciężkich reakcji należą zespół uwalniania cytokin, ICANS i inna toksyczność neurologiczna, ciężkie lub śmiertelne zakażenia (w tym postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia), neutropenia i hipogammaglobulinemia.

Nie przeprowadzono badań interakcji lekowych. Przejściowy wzrost stężenia cytokin może hamować aktywność enzymów CYP450. Ryzyko interakcji jest największe podczas stopniowego zwiększania dawki i pierwszej pełnej dawki 200 mg u pacjentów przyjmujących substraty CYP450. Należy monitorować toksyczność lub stężenia leków będących substratami CYP, u których niewielkie zmiany stężenia mogą powodować ciężkie reakcje (na przykład cyklosporyny, fenytoiny, syrolimusa i warfaryny).

Leczenie musi być rozpoczęte i nadzorowane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu szpiczaka mnogiego. Linwoseltamab musi być podawany przez pracownika opieki zdrowotnej mającego natychmiastowy dostęp do sprzętu ratunkowego i odpowiedniego wsparcia medycznego w celu opanowania ciężkich reakcji, takich jak zespół uwalniania cytokin (CRS), reakcje związane z wlewem (IRR) lub zespół neurotoksyczności związany z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS). Przed leczeniem należy sprawdzić morfologię krwi, wykluczyć jakiekolwiek aktywne zakażenie oraz wykluczyć ciążę u kobiet w wieku rozrodczym. Jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego, przez przeznaczoną do tego celu linię infuzyjną, i zaleca się filtr z polietersulfonu (PES) o średnicy porów od 0,2 do 5 mikronów. Nie wolno go podawać w postaci szybkiego wstrzyknięcia dożylnego ani w bolusie.

Premedykacja i profilaktyka

Premedykacja zmniejsza ryzyko CRS i IRR i jest stosowana do czasu, aż dwie pełne dawki zostaną dobrze zniesione bez CRS lub IRR:

• Dawki stopniowo zwiększane i pierwsza dawka 200 mg: deksametazon 40 mg dożylnie od 1 do 3 godzin przed wlewem; lek przeciwhistaminowy (na przykład difenhydramina 25 mg doustnie lub dożylnie) i paracetamol (na przykład od 500 do 1000 mg doustnie), oba od 30 do 60 minut wcześniej.
• Druga dawka 200 mg: ten sam lek przeciwhistaminowy i paracetamol, z deksametazonem 40 mg dożylnie u pacjentów, u których podczas poprzedniego wlewu wystąpił CRS lub IRR, albo 10 mg dożylnie u pacjentów, u których nie wystąpił.
• Kolejne dawki 200 mg: jeśli podczas poprzedniego wlewu wystąpił CRS lub IRR, należy powtórzyć premedykację stosowaną przy drugiej dawce 200 mg. Gdy dawka 200 mg jest dobrze tolerowana bez CRS lub IRR, należy zmniejszyć dawkę deksametazonu z 40 mg do 10 mg; jeśli przy poprzedniej dawce stosowano 10 mg, należy zakończyć całą premedykację.
• Profilaktyka: u wszystkich pacjentów zaleca się leczenie zgodnie z lokalnymi wytycznymi przeciwko zapaleniu płuc wywołanemu przez Pneumocystis jirovecii oraz wirusom opryszczki zwykłej i półpaśca; profilaktykę przeciwdrobnoustrojową i przeciwwirusową, w tym przeciwko wirusowi cytomegalii, należy rozważyć zgodnie z lokalnymi wytycznymi.

Zalecana dawka

• Schemat stopniowego zwiększania dawki: tydzień 1 dzień 1, 5 mg (dawka stopniowo zwiększana 1); tydzień 2 dzień 1, 25 mg (dawka stopniowo zwiększana 2); tydzień 3 dzień 1, pierwsza pełna dawka 200 mg.
• Co tydzień: 200 mg od tygodnia 4 do tygodnia 13 (10 dawek).
• Co 2 tygodnie: 200 mg w tygodniu 14 i następnie co 2 tygodnie.
• Co 4 tygodnie: u pacjentów, którzy otrzymali co najmniej 17 dawek po 200 mg i mają potwierdzoną odpowiedź w postaci bardzo dobrej odpowiedzi częściowej lub lepszej (kryteria IMWG) w tygodniu 24 lub później, 200 mg w tygodniu 24 lub później i następnie co 4 tygodnie. Pacjenci, którzy nie osiągnęli tej odpowiedzi w tygodniu 24, kontynuują dawkowanie co 2 tygodnie.
• Dawki podawane co tydzień muszą być oddzielone co najmniej 5 dniami, a każdą dawkę podaje się tylko wtedy, gdy poprzednia była dobrze tolerowana. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności.

Czas wlewu i monitorowanie

• Wlew: dawki stopniowo zwiększane 1 i 2 oraz pierwsza pełna dawka są podawane w ciągu 4 godzin. Jeśli pierwsza pełna dawka jest dobrze tolerowana, kolejna pełna dawka może być podawana w ciągu 1 godziny, a późniejsze pełne dawki w ciągu 30 minut.
• Pierwsza dawka stopniowo zwiększana: wszyscy pacjenci są monitorowani pod kątem CRS, IRR i ICANS podczas wlewu i przez 24 godziny po jego zakończeniu oraz otrzymują polecenie pozostania z opiekunem w pobliżu wykwalifikowanego ośrodka leczenia przez te 24 godziny.
• Druga dawka stopniowo zwiększana: jeśli po pierwszej dawce stopniowo zwiększanej wystąpił CRS, IRR, reakcja neurologiczna lub jakiekolwiek zdarzenie stopnia 2 lub wyższego, pacjent jest monitorowany podczas wlewu i przez 24 godziny po jego zakończeniu oraz pozostaje z opiekunem w pobliżu ośrodka leczenia przez te 24 godziny. Pozostanie z opiekunem przez 24 godziny dotyczy także okresu po późniejszej dawce, jeśli po poprzedniej wystąpił CRS lub ICANS stopnia 2.
• Zdarzenia stopnia 3: po pierwszym zdarzeniu CRS lub ICANS stopnia 3 pacjent jest hospitalizowany na 24 godziny po następnej dawce.

Postępowanie w zespole uwalniania cytokin

W przypadku podejrzenia CRS należy leczyć inne przyczyny gorączki, hipoksji i niedociśnienia, wstrzymać podawanie linwoseltamabu do czasu ustąpienia CRS i zastosować leczenie wspomagające (intensywną opiekę w ciężkim lub zagrażającym życiu CRS).

• Stopień 1 (gorączka 38 °C lub wyższa): wstrzymać; leczenie wspomagające; rozważyć terapię antycytokinową i (lub) kortykosteroidy.
• Stopień 2 (gorączka z niedociśnieniem reagującym na płyny i (lub) hipoksją wymagającą tlenoterapii niskoprzepływowej): wstrzymać; jeśli w ciągu 4 godzin nie ma poprawy, zastosować terapię antycytokinową; zastosować kortykosteroidy, jeśli zajęte są narządy.
• Stopień 3 (niedociśnienie wymagające leku wazopresyjnego i (lub) hipoksja wymagająca tlenoterapii wysokoprzepływowej): wstrzymać; leczenie wspomagające, w tym intensywna opieka, terapia antycytokinowa i kortykosteroidy; trwale przerwać, jeśli CRS stopnia 3 powróci podczas kolejnych wlewów.
• Stopień 4 (wiele leków wazopresyjnych i (lub) tlen pod dodatnim ciśnieniem): trwale przerwać i postępować jak w stopniu 3.
• AspAT lub AlAT powyżej 5-krotności GGN przy CRS (stopień 3 lub niższy): wstrzymać do czasu ustąpienia CRS i spadku AspAT/AlAT poniżej 3-krotności GGN (prawidłowa wartość wyjściowa) lub do 1,5–3-krotności wartości wyjściowej (nieprawidłowa wartość wyjściowa).
• W SmPC jako przykłady podano tocilizumab 8 mg/kg w ciągu 1 godziny (maksymalnie 800 mg) i deksametazon 20 mg na dobę w dawkach podzielonych lub odpowiednik.

Postępowanie w ICANS

Przy pierwszym objawie należy wstrzymać podawanie linwoseltamabu, rozważyć konsultację z neurologiem i innymi specjalistami, wykluczyć inne przyczyny i zastosować leczenie wspomagające (intensywną opiekę w ciężkim lub zagrażającym życiu ICANS). Należy rozważyć niesedujące leki przeciwdrgawkowe w profilaktyce napadów drgawkowych.

• Stopień 1 (wynik w skali ICE 7–9 lub budzi się spontanicznie): wstrzymać do czasu ustąpienia objawów neurologicznych lub powrotu do stanu wyjściowego.
• Stopień 2 (wynik w skali ICE 3–6 lub budzi się po usłyszeniu głosu): wstrzymać; deksametazon 10 mg dożylnie co 6 godzin do stopnia 1 lub niższego, następnie zmniejszać dawkę.
• Stopień 3 (wynik w skali ICE 0–2, budzi się tylko po bodźcu dotykowym, napady drgawkowe szybko ustępujące lub ogniskowy obrzęk w badaniu obrazowym): wstrzymać do czasu ustąpienia objawów lub powrotu do stanu wyjściowego; rozważyć badanie neurologiczne; deksametazon jak w stopniu 2; trwale przerwać w przypadku nawracającego stopnia 3.
• Stopień 4 (nie można obudzić, osłupienie lub śpiączka, przedłużone lub powtarzające się napady drgawkowe, głębokie ogniskowe osłabienie ruchowe albo podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe lub obrzęk mózgu): trwale przerwać; rozważyć badanie neurologiczne; deksametazon jak w stopniu 2.
• ICE to ocena encefalopatii związanej z komórkami efektorowymi układu odpornościowego.

Postępowanie w przypadku innych reakcji

• Reakcje związane z wlewem: stopień 2: przerwać wlew i leczyć; pozostałą część wlewu można wznowić przy stopniu 1 lub wartości wyjściowej (całkowity czas wlewu nie dłuższy niż 6 godzin). Stopień 3: przerwać i leczyć; można wznowić przy stopniu 1 lub wartości wyjściowej; trwale przerwać, jeśli stopień 3 powróci. Stopień 4: trwale przerwać.
• Inne zdarzenia neurologiczne (nie ICANS): stopień 2 lub 3: wstrzymać do stopnia 1 lub wartości wyjściowej; stopień 4: rozważyć trwałe przerwanie leczenia.
• Zakażenia: stopień 3: w przypadku aktywnego zakażenia wstrzymać do poprawy do stopnia 1 lub niższego; stopień 4: rozważyć trwałe przerwanie leczenia.
• Inne reakcje niehematologiczne: stopień 3: wstrzymać do stopnia 1 lub wartości wyjściowej; stopień 4: rozważyć trwałe przerwanie leczenia.
• Morfologia krwi: wstrzymać przy liczbie płytek poniżej 50 000/µl z krwawieniem lub poniżej 25 000/µl (do 25 000/µl lub więcej i braku krwawienia); przy liczbie neutrofilów poniżej 1,0 × 10⁹/l z zakażeniem stopnia 2 lub wyższego albo poniżej 0,5 × 10⁹/l (do 0,5 × 10⁹/l lub więcej i zakażenia stopnia 1 lub niższego); oraz przy neutropenii z gorączką (do czasu, aż neutrofile przekroczą 1,0 × 10⁹/l i gorączka ustąpi).
• Wznowienie leczenia: po reakcji dawka przy wznowieniu zależy od ostatniej podanej dawki, rodzaju i stopnia reakcji oraz liczby dni od tej dawki (tabela 6 w SmPC). Dawki muszą być oddzielone co najmniej 5 dniami, nie mogą przekraczać zalecanych dawek, a premedykację powtarza się.

Pominięte dawki

Jeśli dawka została pominięta z powodu niewymienionego powyżej, należy ją podać jak najszybciej, z premedykacją, w następujący sposób:

• Ostatnia dawka 5 mg: 14 dni lub mniej, podać 25 mg; więcej niż 14 dni, rozpocząć ponownie stopniowe zwiększanie dawki od 5 mg.
• Ostatnia dawka 25 mg: 14 dni lub mniej, podać 200 mg; powyżej 14 i do 28 dni, rozpocząć ponownie stopniowe zwiększanie od 25 mg; powyżej 28 dni, rozpocząć ponownie od 5 mg.
• Ostatnia dawka 200 mg: 49 dni lub mniej, podać 200 mg; powyżej 49 dni, rozpocząć ponownie stopniowe zwiększanie od 5 mg.
• U pacjentów, u których konieczne jest opóźnienie dłuższe niż 30 dni, należy rozważyć korzyści i ryzyko ponownego rozpoczęcia leczenia.

Szczególne grupy pacjentów

• Osoby w podeszłym wieku: bez dostosowania dawki.
• Zaburzenia czynności nerek: bez dostosowania dawki przy łagodnym (CrCL ≥60 do <90 ml/min), umiarkowanym (≥30 do <60 ml/min) lub ciężkim (≥15 do <30 ml/min) zaburzeniu.
• Zaburzenia czynności wątroby: bez dostosowania dawki przy łagodnym zaburzeniu (bilirubina całkowita powyżej GGN do 1,5-krotności GGN lub AspAT powyżej GGN). Nie badano go u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem i nie można zalecić dawki.
• Dzieci i młodzież: brak istotnego zastosowania w szpiczaku mnogim.

Identyfikowalność

W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podanego produktu.

Zespół uwalniania cytokin

CRS może być ciężki lub zagrażający życiu. Objawy obejmują gorączkę, dreszcze, hipoksję, tachykardię i niedociśnienie. Premedykacja i schemat stopniowego zwiększania dawki zmniejszają ryzyko. Wszyscy pacjenci są monitorowani pod kątem CRS podczas wlewu i po nim oraz otrzymują polecenie natychmiastowego zgłoszenia się po pomoc medyczną w razie wystąpienia objawów przedmiotowych lub podmiotowych. Przy pierwszym objawie pacjent jest natychmiast oceniany pod kątem hospitalizacji, leczony zgodnie z aktualnymi wytycznymi praktyki klinicznej z zastosowaniem leczenia wspomagającego, a linwoseltamab jest wstrzymywany do czasu ustąpienia CRS; następną dawkę modyfikuje się wówczas lub przerywa się leczenie w zależności od ciężkości.

Reakcje związane z wlewem

IRR mogą być klinicznie nieodróżnialne od CRS. Wlew należy przerwać lub spowolnić albo trwale zakończyć w zależności od ciężkości.

Neurotoksyczność, w tym ICANS

Zgłaszano ICANS. Objawy mogą obejmować afazję, obrzęk mózgu, splątanie, obniżony poziom świadomości, dezorientację, encefalopatię i napady drgawkowe. Wszyscy pacjenci są monitorowani pod kątem ICANS w trakcie leczenia i otrzymują polecenie natychmiastowego zgłoszenia się po pomoc medyczną w razie wystąpienia objawów przedmiotowych lub podmiotowych w dowolnym momencie. Przy pierwszym objawie pacjent jest natychmiast oceniany i otrzymuje leczenie wspomagające, a linwoseltamab jest wstrzymywany do czasu ustąpienia ICANS, po czym następną dawkę modyfikuje się lub przerywa się leczenie w zależności od ciężkości. Pacjenci są narażeni na splątanie i obniżony poziom świadomości i nie mogą prowadzić pojazdów ani obsługiwać ciężkich lub potencjalnie niebezpiecznych maszyn przez 24 godziny po każdej dawce stopniowo zwiększanej ani w razie pojawienia się jakiegokolwiek nowego objawu neurologicznego, do czasu jego ustąpienia.

Zakażenia

Zgłaszano ciężkie, zagrażające życiu i śmiertelne zakażenia, wystąpiła także postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia. Nie należy rozpoczynać leczenia u pacjentów z aktywnym zakażeniem. Należy monitorować objawy zakażenia przed leczeniem i w jego trakcie, stosować profilaktykę zgodnie z lokalnymi wytycznymi (zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii, wirusy opryszczki zwykłej i półpaśca oraz wirus cytomegalii w razie potrzeby) i szczepić przeciwko grypie sezonowej, COVID-19, Haemophilus influenzae i pneumokokom zgodnie z lokalnymi wytycznymi. Wstrzymać podawanie lub rozważyć przerwanie leczenia w zależności od ciężkości.

Hipogammaglobulinemia

Należy sprawdzać stężenie immunoglobulin przed leczeniem i w jego trakcie. Można rozważyć podanie immunoglobulin podskórnie lub dożylnie, jeśli stężenie IgG spadnie poniżej 400 mg/dl, wraz ze środkami ostrożności dotyczącymi zakażeń i profilaktyką przeciwdrobnoustrojową zgodnie z lokalnymi wytycznymi.

Neutropenia

Należy sprawdzać morfologię krwi na początku leczenia i okresowo. Stosować leczenie wspomagające zgodnie z lokalnymi wytycznymi, monitorować pacjentów z neutropenią pod kątem objawów zakażenia i wstrzymywać podawanie w zależności od ciężkości.

Szczepionki

Odpowiedź immunologiczna na szczepionki może być osłabiona. Nie badano bezpieczeństwa żywych szczepionek wirusowych w trakcie leczenia ani po nim; podawać je wyłącznie co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia lub po odbudowie odporności po leczeniu.

Karta pacjenta

Lekarz przepisujący lek musi omówić z pacjentem ryzyko związane z leczeniem. Pacjenci otrzymują Kartę pacjenta, noszą ją przy sobie przez cały czas i okazują ją każdemu pracownikowi opieki zdrowotnej. Zawiera ona opis częstych objawów przedmiotowych i podmiotowych CRS i ICANS, informację, kiedy należy natychmiast uzyskać pomoc medyczną, zalecenia dotyczące monitorowania oraz dane kontaktowe lekarza przepisującego lek.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Ciąża i antykoncepcja: przed leczeniem należy sprawdzić, czy pacjentka nie jest w ciąży. Pacjentki w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 5 miesięcy po ostatniej dawce. Brak danych dotyczących kobiet w ciąży oraz brak badań nad toksycznym wpływem na reprodukcję u zwierząt. Aktywacja limfocytów T i uwalnianie cytokin mogą zagrozić ciąży, a ludzkie IgG przenika przez łożysko, dlatego linwoseltamab może powodować uszkodzenie płodu, w tym limfocytopenię komórek B i komórek plazmatycznych. Nie zaleca się go w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących antykoncepcji.
• Karmienie piersią: brak informacji o jego obecności w mleku ludzkim, ale ludzkie IgG może być wydzielane do mleka. Należy przerwać karmienie piersią w trakcie leczenia i przez co najmniej 5 miesięcy po ostatniej dawce.
• Płodność: brak danych u ludzi.

Polisorbat 80

Lek zawiera polisorbat 80 (1 mg/ml), który może powodować reakcje alergiczne.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Linwoseltamab ma duży wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn z powodu ryzyka ICANS (patrz Neurotoksyczność, w tym ICANS).

Przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C. Nie zamrażać. Fiolkę przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Podczas transportu i dostaw obowiązuje postępowanie zgodne z zachowaniem łańcucha chłodniczego. Informacje o przechowywaniu po rozcieńczeniu, patrz Okres ważności. Dostarczany w postaci pojedynczej fiolki w opakowaniu: 2,5 ml koncentratu w bezbarwnej fiolce ze szkła typu 1 o pojemności 5 ml (5 mg) lub 10 ml w bezbarwnej fiolce ze szkła typu 1 o pojemności 20 ml (200 mg).

• Nieotwarta fiolka: 30 miesięcy.
• Rozcieńczony roztwór do infuzji: podać natychmiast po przygotowaniu. Stabilność chemiczną i fizyczną w trakcie stosowania wykazano przez okres do 8 godzin w temperaturze pokojowej (20–25 °C) lub do 48 godzin w temperaturze 2–8 °C, od przygotowania do rozpoczęcia infuzji. Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy zużyć natychmiast; w przeciwnym razie czas i warunki przechowywania w trakcie stosowania są odpowiedzialnością użytkownika i zwykle nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że rozcieńczenie przeprowadzono w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych. Chronić roztwór do infuzji przed światłem podczas przechowywania.

Wyłącznie na receptę (Rx): produkt leczniczy podlegający ograniczonej recepcie lekarskiej (aneks II B), rozpoczynany i nadzorowany przez lekarza doświadczonego w leczeniu szpiczaka mnogiego. Jest podawany we wlewie dożylnym przez pracownika opieki zdrowotnej mającego pod ręką sprzęt ratunkowy, dlatego dostarcza się go do szpitala lub kliniki, które go podają, w warunkach łańcucha chłodniczego w temperaturze 2–8 °C.