Izatuksymab

Izatuksymab jest przeciwciałem monoklonalnym pochodzącym od IgG1, które wiąże się ze specyficznym zewnątrzkomórkowym epitopem CD38, transbłonowej glikoproteiny silnie eksprymowanej na komórkach szpiczaka plazmocytowego i występującej w mniejszych ilościach na innych komórkach limfoidalnych i szpikowych. Działa jednocześnie kilkoma drogami: poprzez mechanizmy efektorowe układu odpornościowego, bezpośrednie wywołanie apoptozy i hamowanie aktywności enzymatycznej CD38. Postać dożylna i podskórna zawierają to samo przeciwciało.

Mechanizm działania

• Niszczenie komórek za pośrednictwem układu odpornościowego (wykazane in vitro): poprzez swój fragment Fc izatuksymab wywołuje cytotoksyczność komórkową zależną od przeciwciał (ADCC), fagocytozę komórkową zależną od przeciwciał (ADCP) i cytotoksyczność zależną od dopełniacza (CDC).
• Działanie bezpośrednie: może on również wywoływać śmierć komórek nowotworowych, indukując apoptozę mechanizmem niezależnym od fragmentu Fc.
• Hamowanie enzymu: CD38 wytwarza z zewnątrzkomórkowego NAD cykliczną ADP-rybozę (cADPR), cząsteczkę mobilizującą wapń, i ją rozkłada. Izatuksymab blokuje tę aktywność i zmniejsza wytwarzanie cADPR w komórkach szpiczaka.
• Aktywacja komórek NK: in vitro może on aktywować komórki naturalni zabójcy (NK) nawet wtedy, gdy nie ma komórek docelowych CD38-dodatnich.
• Wpływ na komórki układu odpornościowego: u pacjentów otrzymujących sam izatuksymab bezwzględna liczba komórek NK, limfocytów B, limfocytów T CD4-dodatnich i regulatorowych limfocytów T we krwi obwodowej zmniejszała się, a repertuar receptora limfocytów T wykazał ekspansję klonalną, co wskazuje na adaptacyjną odpowiedź immunologiczną.
• Z pomalidomidem: in vitro skojarzenie zwiększało lizę komórek szpiczaka eksprymujących CD38 przez komórki efektorowe oraz bezpośrednie niszczenie komórek nowotworowych w porównaniu z samym izatuksymabem. W mysim modelu ludzkiego szpiczaka plazmocytowego wykazało silniejsze działanie przeciwnowotworowe niż każdy z leków osobno.

Farmakokinetyka

• Charakter: izatuksymab wykazuje nieliniową farmakokinetykę z dyspozycją leku zależną od celu, ponieważ wiąże się z CD38. Dane pochodzą od 476 pacjentów, którym podawano od 1 do 20 mg/kg. Ekspozycja (AUC) rośnie bardziej niż proporcjonalnie do dawki od 1 do 20 mg/kg co 2 tygodnie, ale jest proporcjonalna do dawki między 5 a 20 mg/kg podawanymi co tydzień przez 4 tygodnie, a następnie co 2 tygodnie, ponieważ klirens zależny od celu, który wnosi duży udział poniżej 5 mg/kg, staje się pomijalny przy wyższych dawkach.
• Stan stacjonarny: po 10 mg/kg co tydzień przez 4 tygodnie, a następnie co 2 tygodnie, mediana czasu do osiągnięcia stanu stacjonarnego wynosiła 18 tygodni, przy 3,1-krotnej kumulacji. W badaniu ICARIA-MM (z pomalidomidem i deksametazonem) przewidywane Cmax w stanie stacjonarnym wynosiło 351 µg/ml, a AUC 72 600 µg·h/ml; w badaniu IKEMA (z karfilzomibem i deksametazonem) wynosiły one 637 µg/ml i 152 000 µg·h/ml. Zmiana z objętości wlewu zależnej od masy ciała na objętość stałą miała ograniczony wpływ na ekspozycję.
• Dystrybucja: przewidywana objętość dystrybucji wynosi 8,13 l.
• Metabolizm: podobnie jak inne przeciwciała, izatuksymab jest prawdopodobnie rozkładany w procesie katabolizmu do mniejszych białek i peptydów.
• Eliminacja: klirens całkowity zmniejsza się wraz ze wzrostem dawki i przy wielokrotnym podawaniu. W stanie stacjonarnym eliminacja z osocza co najmniej 99% izatuksymabu trwa około 2 miesięcy po ostatniej dawce.
• Szczególne populacje: SmPC nie zaleca dostosowania dawki ze względu na wiek, przy zaburzeniach czynności nerek dowolnego stopnia, w tym w schyłkowej niewydolności nerek, ani przy łagodnych zaburzeniach czynności wątroby. Dane dotyczące umiarkowanych i ciężkich zaburzeń czynności wątroby są ograniczone, ale nic nie wskazuje na to, że potrzebne jest dostosowanie dawki.

Zarówno postać dożylna, jak i podskórna są dopuszczone do stosowania w tych samych wskazaniach, u osób dorosłych:

• Nawrotowy i oporny na leczenie szpiczak plazmocytowy, z pomalidomidem i deksametazonem: pacjenci, którzy otrzymali co najmniej dwie wcześniejsze terapie, w tym lenalidomid i inhibitor proteasomu, i u których wystąpiła progresja choroby w trakcie ostatniej terapii.
• Szpiczak plazmocytowy, z karfilzomibem i deksametazonem: pacjenci, którzy otrzymali co najmniej jedną wcześniejszą terapię.
• Nowo rozpoznany szpiczak plazmocytowy, z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem: pacjenci niekwalifikujący się do autologicznego przeszczepu komórek macierzystych.
• Nowo rozpoznany szpiczak plazmocytowy, leczenie indukcyjne: z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem, u pacjentów kwalifikujących się do autologicznego przeszczepu komórek macierzystych.

• Nadwrażliwość na izatuksymab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

We wszystkich skojarzeniach (2656 pacjentów, podanie podskórne lub dożylne) najczęstszymi reakcjami były reakcje związane z wlewem lub ogólnoustrojowe reakcje związane z podaniem (27,5%), biegunka (27,2%), neutropenia (25,1%), zakażenie górnych dróg oddechowych (23%), zapalenie płuc (22%) i zmęczenie (20,7%). Najczęstszą reakcją ciężką było zapalenie płuc (16,5%). Działania niepożądane doprowadziły do trwałego przerwania leczenia u 10,2% pacjentów oraz do zgonu w trakcie leczenia u 5,9% (zapalenie płuc u 1,9%). Poniższe grupy odpowiadają tabeli w SmPC dla izatuksymabu z pomalidomidem i deksametazonem (Isa-Pd), która łączy dane 827 pacjentów otrzymujących postać podskórną lub dożylną.

Bardzo częste (≥1/10): zapalenie płuc, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie neutropeniczne, zapalenie oskrzeli, COVID-19, neutropenia, bezsenność, obwodowa neuropatia czuciowa, duszność, kaszel, biegunka, zaparcie, nudności, ból pleców, bóle stawów, skurcze mięśni, zmęczenie, obrzęk obwodowy, gorączka, ogólnoustrojowa reakcja związana z podaniem (reakcja związana z wlewem) w postaci dożylnej.

Częste (≥1/100 do <1/10): półpasiec, rak skóry, guzy lite inne niż rak skóry, małopłytkowość, niedokrwistość, neutropenia z gorączką, zmniejszony apetyt, zawroty głowy, migotanie przedsionków, wymioty, zmniejszenie masy ciała, ogólnoustrojowa reakcja związana z podaniem w postaci podskórnej, reakcje w miejscu wstrzyknięcia w postaci podskórnej.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): nowotwór hematologiczny, reakcja anafilaktyczna (z doświadczenia po wprowadzeniu do obrotu w postaci dożylnej).

Częstość nieznana: limfopenia.

W badaniach innych skojarzeń SmPC wymienia również wśród najczęstszych reakcji nadciśnienie tętnicze (36,7%) i reakcje związane z wlewem (45,8%) z karfilzomibem i deksametazonem (IKEMA) oraz obwodową neuropatię czuciową (54,4%), zaćmę (38,0%), zaparcie, obrzęk obwodowy i astenię z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem (IMROZ), obok biegunki, zakażeń dróg oddechowych, zapalenia płuc i zmęczenia. W badaniu IMROZ reakcje ciężkie wystąpiły u 70,7% pacjentów, reakcje zakończone zgonem u 11% (zakażenia u 6,5%), a trwałe przerwanie leczenia u 22,8%.

Ważne reakcje ciężkie: zapalenie płuc i inne ciężkie lub śmiertelne zakażenia; ciężkie reakcje związane z wlewem, w tym ciężkie reakcje anafilaktyczne zakończone zgonem; oraz neutropenia. W przypadku Isa-Pd neutropenia stanowiła nieprawidłowość w badaniach laboratoryjnych u 96,1% pacjentów (stopnia 3 lub 4 u 84,9%), a powikłania neutropeniczne wystąpiły u 30,3%, w tym neutropenia z gorączką u 11,8% i zakażenia neutropeniczne u 25,0%. Zgłaszano drugie pierwotne nowotwory złośliwe (rak skóry 4,2%, inne guzy lite 1,7%, nowotwór hematologiczny 0,5%). Postać podskórna powodowała ogólnoustrojowe reakcje związane z podaniem rzadziej (3,1%) niż postać dożylna (33,5%); reakcje w miejscu wstrzyknięcia wystąpiły u 11,9% pacjentów i wszystkie były stopnia 2 lub niższego.

• Inne leki stosowane w szpiczaku: izatuksymab nie zmienia farmakokinetyki pomalidomidu, karfilzomibu, bortezomibu ani lenalidomidu, a one nie zmieniają jego farmakokinetyki.
• Badania w banku krwi: CD38 występuje na krwinkach czerwonych, dlatego izatuksymab może powodować wyniki fałszywie dodatnie w pośrednich testach antyglobulinowych (Coombsa), testach wykrywania przeciwciał (przesiewowych), panelach identyfikacji przeciwciał i próbach krzyżowych z antyglobuliną ludzką. Interferencja może utrzymywać się co najmniej 6 miesięcy po ostatniej dawce. Można ją zmniejszyć, traktując odczynnikowe krwinki czerwone ditiotreitolem (DTT) w celu zerwania wiązania izatuksymabu, lub innymi metodami zwalidowanymi lokalnie. Ponieważ układ grupowy krwi Kell jest również wrażliwy na DTT, jednostki Kell-ujemne należy dostarczyć po wykluczeniu lub zidentyfikowaniu alloprzeciwciał przy użyciu krwinek czerwonych traktowanych DTT.
• Elektroforeza białek surowicy i immunofiksacja: izatuksymab może być wykrywany w testach stosowanych do monitorowania białka M w szpiczaku i może zakłócać klasyfikację odpowiedzi według kryteriów International Myeloma Working Group, ponownie przez co najmniej 6 miesięcy po ostatniej dawce. Jeśli u pacjenta z utrzymującą się bardzo dobrą odpowiedzią częściową podejrzewa się interferencję, zwalidowany test immunofiksacji swoisty dla izatuksymabu (Sebia Hydrashift) może pomóc odróżnić izatuksymab od pozostałego białka M i w ten sposób wesprzeć ocenę odpowiedzi całkowitej.
• Pokarm: nie opisano interakcji z pokarmem.

Leczenie jest przepisywane przez specjalistę w leczeniu nowotworów złośliwych i podawane przez pracownika opieki zdrowotnej. Istnieją dwie postacie: Sarclisa 20 mg/ml koncentrat do infuzji dożylnej (10 mg/kg) oraz Sarclisa 1400 mg roztwór do wstrzykiwań podskórnych (stała dawka). Etykiety fiolek należy sprawdzić, aby podać właściwą postać i dawkę, a roztworu podskórnego nigdy nie wolno podawać dożylnie. Leczenie można rozpocząć każdą z postaci, a pacjent otrzymujący postać dożylną może w dowolnym momencie po zakończeniu cyklu 1 przejść na postać podskórną.

Premedykacja

Premedykacja zmniejsza ryzyko i nasilenie reakcji związanych z wlewem lub ogólnoustrojowych reakcji związanych z podaniem. Podaje się ją od 15 do 60 minut przed izatuksymabem, a potrzebę jej stosowania można ponownie rozważyć po pierwszych 4 podaniach, jeśli nie wystąpiła żadna reakcja.

• Deksametazon: 40 mg (20 mg od wieku 75 lat) z pomalidomidem; 20 mg z karfilzomibem lub z bortezomibem i lenalidomidem. Jest to całkowita dawka podawana jednorazowo przed wlewem, służąca zarówno jako premedykacja, jak i jako część leczenia skojarzonego. W schematach dożylnych z karfilzomibem lub z bortezomibem i lenalidomidem podaje się ją dożylnie w dni wlewu izatuksymabu, a doustnie w pozostałe dni.
• Montelukast 10 mg doustnie (lub odpowiednik): co najmniej w cyklu 1 dla postaci dożylnej, tylko w cyklu 1 dla postaci podskórnej.
• Paracetamol od 650 do 1000 mg doustnie (lub odpowiednik).
• Difenhydramina od 25 do 50 mg dożylnie lub doustnie (lub odpowiednik, taki jak cetyryzyna, prometazyna lub deksochlorfeniramina); podanie dożylne jest preferowane co najmniej przy pierwszych 4 podaniach.
• Tylko postać dożylna: antagonista receptora H2 (ranitydyna 50 mg dożylnie lub odpowiednik, na przykład cymetydyna) lub doustny inhibitor pompy protonowej (na przykład omeprazol lub ezomeprazol).

Postać dożylna: dawka i schemat

Dawka wynosi 10 mg/kg masy ciała w postaci wlewu dożylnego, podawanego w miejscu, w którym dostępny jest sprzęt do resuscytacji.

• Z pomalidomidem i deksametazonem lub z karfilzomibem i deksametazonem: cykl 1 (28 dni), co tydzień w dniach 1, 8, 15 i 22; od cyklu 2 (cykle 28-dniowe), co 2 tygodnie w dniach 1 i 15. Leczenie powtarza się do progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności.
• Z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem, nowo rozpoznany szpiczak niekwalifikujący się do przeszczepu: cykl 1 (42 dni), dni 1, 8, 15, 22 i 29; cykle od 2 do 4 (cykle 42-dniowe), co 2 tygodnie w dniach 1, 15 i 29; cykle od 5 do 17 (cykle 28-dniowe), co 2 tygodnie w dniach 1 i 15; od cyklu 18 (cykle 28-dniowe), co 4 tygodnie w dniu 1. Leczenie kontynuuje się do progresji lub nieakceptowalnej toksyczności.
• Z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem, indukcja u pacjentów kwalifikujących się do przeszczepu: cykl 1 (42 dni), dni 1, 8, 15, 22 i 29; cykle od 2 do 3 (cykle 42-dniowe), co 2 tygodnie w dniach 1, 15 i 29. Następnie leczenie jest przerywane na czas intensyfikacji (chemioterapia wysokodawkowa i autologiczny przeszczep komórek macierzystych), po której następuje standardowe leczenie podtrzymujące.

Postać dożylna: szybkości wlewu i reakcje

• Szybkości: dawkę rozcieńcza się do 250 ml. Pierwszy wlew rozpoczyna się z szybkością 25 ml/godz. przez 60 minut i, jeśli nie wystąpi reakcja, zwiększa o 25 ml/godz. co 30 minut do maksimum 150 ml/godz. Drugi wlew rozpoczyna się z szybkością 50 ml/godz. przez 30 minut, następnie zwiększa o 50 ml/godz. przez 30 minut, a potem o 100 ml/godz., do maksimum 200 ml/godz. Kolejne wlewy przebiegają z szybkością 200 ml/godz. Szybkość zwiększa się tylko wtedy, gdy nie występują reakcje związane z wlewem.
• Reakcja stopnia 2: rozważyć czasowe przerwanie i podać leki objawowe. Gdy objawy ustąpią do stopnia 1 lub niższego, wlew można wznowić z połową początkowej szybkości pod ścisłą kontrolą; jeśli po 30 minutach nie ma objawów, szybkość można przywrócić do początkowej, a następnie zwiększać stopniowo.
• Trwałe przerwanie: jeśli objawy nie ustępują szybko lub nie poprawiają się do stopnia 1 lub niższego po przerwaniu, utrzymują się lub nasilają mimo leczenia, wymagają hospitalizacji lub zagrażają życiu, leczenie przerywa się trwale i stosuje leczenie podtrzymujące. Reakcje nadwrażliwości lub reakcje związane z wlewem stopnia 3 lub wyższego również oznaczają trwałe przerwanie leczenia.

Postać podskórna: dawka i podanie

• Dawka: 1400 mg we wstrzyknięciu podskórnym w brzuch, z tymi samymi skojarzeniami i tymi samymi schematami cykli co postać dożylna (co tydzień w cyklu 1, a następnie co 2 tygodnie z pomalidomidem lub karfilzomibem; schematy 42-dniowe i 28-dniowe z bortezomibem i lenalidomidem). Podaje się ją za pomocą CirCLIQ On-Body Delivery System lub ręcznie, strzykawką i zestawem do infuzji (10 ml w ciągu około 6 minut).
• Warunki: podaje ją pracownik opieki zdrowotnej. Tylko przy pierwszej dawce musi być dostępne natychmiastowe wsparcie medyczne na wypadek ogólnoustrojowych reakcji związanych z podaniem. Po cyklu 1 kolejne wstrzyknięcia mogą być podawane w domu pacjenta przez pracownika opieki zdrowotnej, jeśli uzna się to za właściwe, o ile w poprzednim cyklu nie wystąpiła ogólnoustrojowa reakcja związana z podaniem.
• Technika: wyłącznie brzuch, za każdym razem zmieniając miejsce; w tym obszarze nie wstrzykuje się innych leków; unika się skóry uszkodzonej, tkliwej, zaczerwienionej, ciepłej, bliznowatej lub silnie owłosionej, a przy wstrzyknięciu ręcznym także obszaru w promieniu 5 cm od pępka.
• Ogólnoustrojowa reakcja związana z podaniem, stopnia 2 lub 3: przerwać podanie bez jego dokończenia i podać difenhydraminę 25 mg dożylnie (lub odpowiednik) i/lub metyloprednizolon 100 mg dożylnie (lub odpowiednik) i/lub zastosować inne leczenie podtrzymujące. Po stopniu 3 rozważyć wznowienie przy następnym planowanym podaniu. Trzecia reakcja stopnia 3 lub jakakolwiek reakcja stopnia 4 oznacza trwałe przerwanie leczenia.
• Reakcja w miejscu wstrzyknięcia: stopnia 2: przerwać i wznowić dopiero, gdy będzie stopnia 1 lub niższego, z przerwami (urządzenie) lub wolniejszym wstrzyknięciem (ręcznie); po wstrzyknięciu kontynuować po ustąpieniu do stopnia 1 lub niższego. Stopień 3 lub 4 oznacza trwałe przerwanie leczenia.

Dostosowanie dawki, pominięta dawka i zapobieganie zakażeniom

• Dostosowanie dawki: zmniejszanie dawki nie jest zalecane w przypadku postaci dożylnej i nie jest dozwolone w przypadku postaci podskórnej; zamiast tego dawki są opóźniane lub pomijane. W przypadku neutropenii stopnia 3 lub 4 albo neutropenii z gorączką i/lub zakażenia neutropenicznego izatuksymab jest opóźniany lub pomijany do czasu ustąpienia. Należy rozważyć stosowanie czynników stymulujących tworzenie kolonii, takich jak G-CSF, aby zmniejszyć ryzyko neutropenii.
• Zapobieganie zakażeniom: w trakcie leczenia należy rozważyć profilaktykę przeciwbakteryjną i przeciwwirusową, taką jak profilaktyka półpaśca.
• Pominięta dawka: podać jak najszybciej i dostosować schemat tak, aby zachować odstęp między podaniami.
• Leki stosowane w skojarzeniu: do każdego leku podawanego z izatuksymabem ma zastosowanie jego aktualne SmPC.

Szczególne populacje

• Osoby w podeszłym wieku: bez dostosowania dawki.
• Zaburzenia czynności nerek: bez dostosowania w zaburzeniach od łagodnych do ciężkich, w tym w schyłkowej niewydolności nerek.
• Zaburzenia czynności wątroby: bez dostosowania w zaburzeniach łagodnych; dane dotyczące zaburzeń umiarkowanych i ciężkich są ograniczone, ale nic nie wskazuje na to, że potrzebne jest dostosowanie dawki.
• Dzieci i młodzież: nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności poniżej 18 lat w dopuszczonych wskazaniach. Postać dożylną badano u dzieci w wieku od 28 dni do poniżej 18 lat z nawrotową lub oporną na leczenie ostrą białaczką limfoblastyczną lub szpikową bez wykazanej skuteczności i nie można sformułować zaleceń dotyczących dawkowania.

Identyfikowalność

Nazwę i numer serii podanego produktu należy wyraźnie zapisać, ponieważ izatuksymab jest biologicznym produktem leczniczym.

Reakcje związane z wlewem i ogólnoustrojowe reakcje związane z podaniem

• Postać dożylna: reakcje związane z wlewem, w większości łagodne lub umiarkowane, wystąpiły u 38,2% pacjentów z Isa-Pd (ICARIA-MM), 45,8% z karfilzomibem i deksametazonem (IKEMA), 24,0% z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem (IMROZ) oraz 12,7% podczas indukcji w badaniu GMMG-HD7. Zwykle zaczynają się przy pierwszym wlewie i ustąpiły tego samego dnia przy 98% wlewów w badaniu ICARIA-MM. Najczęstsze objawy to duszność, kaszel, dreszcze i nudności; najczęstsze ciężkie objawy to nadciśnienie tętnicze, duszność i skurcz oskrzeli. Obserwowano reakcje ciężkie, w tym ciężką anafilaksję, i zgłaszano reakcje anafilaktyczne zakończone zgonem.
• Zapobieganie i postępowanie: podaje się premedykację, a parametry życiowe są często monitorowane przez cały czas wlewu. W razie potrzeby wlew jest przerywany i zapewniana jest odpowiednia opieka medyczna i podtrzymująca. Izatuksymab odstawia się trwale po reakcji anafilaktycznej lub zagrażającej życiu (stopnia 4) reakcji związanej z wlewem albo jeśli objawy nie poprawiają się do stopnia 1 lub niższego, utrzymują się lub nasilają mimo leczenia, albo wymagają hospitalizacji.
• Postać podskórna: ogólnoustrojowe reakcje związane z podaniem są znacznie rzadsze, a reakcje w miejscu wstrzyknięcia są wszystkie stopnia 2 lub niższego.

Neutropenia i zakażenia

Neutropenia występuje często (patrz Działania niepożądane). Należy kontrolować morfologię krwi, a dawkę opóźnia się lub pomija w przypadku neutropenii stopnia 3 lub 4, neutropenii z gorączką lub zakażenia neutropenicznego do czasu ustąpienia. Zapalenie płuc i zakażenia górnych dróg oddechowych są najczęstszymi zakażeniami, a niektóre są śmiertelne, dlatego należy rozważyć profilaktykę przeciwbakteryjną i przeciwwirusową.

Interferencja z badaniami laboratoryjnymi

Izatuksymab zakłóca serologię w banku krwi oraz oznaczenia białka M przez co najmniej 6 miesięcy po ostatniej dawce; patrz Interakcje lekowe.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym stosują skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez 7 miesięcy po jego zakończeniu.
• Ciąża: brak danych dotyczących kobiet w ciąży, a badań reprodukcyjnych na zwierzętach nie przeprowadzono. Wiadomo, że przeciwciała IgG1 przenikają przez łożysko po pierwszym trymestrze. Stosowanie w ciąży nie jest zalecane.
• Karmienie piersią: nie wiadomo, czy izatuksymab przenika do mleka kobiecego. Ludzka IgG pojawia się w mleku w pierwszych dniach po porodzie i wkrótce potem spada do niskich poziomów, więc w tym krótkim okresie nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka, i należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać lub unikać stosowania izatuksymabu. Później izatuksymab mógłby być stosowany w okresie karmienia piersią, jeśli jest to klinicznie konieczne.
• Płodność: brak danych dotyczących ludzi ani zwierząt.

Substancje pomocnicze

Fiolki do podania dożylnego zawierają polisorbat 80 (1 mg w fiolce 5 ml, 5 mg w fiolce 25 ml).

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Izatuksymab wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zgłaszano zmęczenie i zawroty głowy, co należy uwzględnić.

Obie postacie przechowuje się w lodówce w temperaturze 2–8 °C, w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Nie zamrażać. Jest to produkt łańcucha chłodniczego, utrzymywany w warunkach chłodniczych podczas transportu i przechowywania.

• Fiolki podskórne: nienakłute fiolki można przechowywać w temperaturze pokojowej (do 30 °C) jednorazowo przez okres do 24 godzin. Po wyjęciu z lodówki fiolki nie wolno do niej odkładać.
• Rozcieńczony roztwór dożylny: w worku infuzyjnym nie jest potrzebna ochrona przed światłem. Informacje o limitach czasowych — patrz Okres ważności.
• Urządzenie podskórne: CirCLIQ On-Body Delivery System stosuje się w temperaturze od 18 do 28 °C przy świetle otoczenia; jego przechowywanie określa jego własna instrukcja użycia.

• Nieotwarte fiolki: 3 lata, dla obu postaci.
• Dożylnie, po rozcieńczeniu: wykazano chemiczną i fizyczną stabilność w czasie stosowania przez 48 godzin w temperaturze 2–8 °C, a następnie przez 8 godzin (wliczając czas wlewu) w temperaturze pokojowej (15–25 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy zużyć natychmiast; w przeciwnym razie czas i warunki przechowywania w trakcie stosowania są odpowiedzialnością użytkownika i zwykle nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że rozcieńczenie przeprowadzono w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.
• Podskórnie, po otwarciu fiolki: 4 godziny (wliczając czas wstrzyknięcia) w temperaturze 15–25 °C przy świetle otoczenia, do stosowania z urządzeniem CirCLIQ lub ze strzykawką. Po nakłuciu fiolki do użycia z urządzeniem wstrzyknięcie należy wykonać jak najszybciej; jeśli nie zostanie zakończone w ciągu 4 godzin, fiolkę i urządzenie wyrzuca się.

Wyłącznie na receptę (Rx), produkt leczniczy wydawany na ograniczoną receptę lekarską (Aneks II B), na receptę specjalisty w leczeniu nowotworów złośliwych. Izatuksymab jest podawany przez pracownika opieki zdrowotnej: wlewy dożylne w miejscu, w którym dostępny jest sprzęt do resuscytacji, a wstrzyknięcia podskórne w przychodni, przy czym kolejne wstrzyknięcia mogą być wykonywane w domu pacjenta przez pracownika opieki zdrowotnej po pierwszym cyklu bez ogólnoustrojowej reakcji związanej z podaniem. Nie jest podawany samodzielnie. Jest dostarczany do szpitala lub kliniki, która go podaje, w łańcuchu chłodniczym w temperaturze 2–8 °C.