Daratumumab

CD38 jest transbłonową glikoproteiną uczestniczącą w adhezji komórek, przekazywaniu sygnałów i aktywności enzymatycznej. Ulega ekspresji na wysokim poziomie na komórkach szpiczaka plazmocytowego i na niższym, zmiennym poziomie na innych typach komórek i tkankach. Daratumumab z dużym powinowactwem wiąże się z unikalnym epitopem CD38 i kieruje układ odpornościowy przeciwko komórkom, które go niosą.

Mechanizm działania

• Niszczenie przez efektory układu odpornościowego: poprzez swój fragment Fc daratumumab aktywuje dopełniacz (cytotoksyczność zależna od dopełniacza), komórki NK (cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał) i makrofagi (fagocytoza komórkowa zależna od przeciwciał), dzięki czemu komórki nowotworowe z ekspresją CD38 zostają zniszczone.
• Apoptoza: po sieciowaniu za pośrednictwem fragmentu Fc indukował apoptozę komórek nowotworowych in vitro.
• Immunomodulacja: zmniejsza liczbę CD38-dodatnich komórek supresorowych pochodzenia szpikowego, regulatorowych limfocytów T i regulatorowych limfocytów B. Liczba limfocytów T CD4+ i CD8+ zwiększyła się we krwi i szpiku kostnym w trakcie leczenia, a klonalność limfocytów T wzrosła, co sugeruje efekty immunologiczne, które mogą wzmacniać odpowiedź kliniczną.
• Efekty enzymatyczne: hamuje aktywność cyklazy i pobudza aktywność hydrolazy CD38; znaczenie kliniczne tych efektów nie jest dobrze poznane.
• Krwinki czerwone: CD38 występuje także na krwinkach czerwonych, dlatego daratumumab zakłóca badania zgodności krwi.

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: podawany dożylnie. W zakresie od 1 do 24 mg/kg AUC rosło bardziej niż proporcjonalnie do dawki, a klirens malał, co jest zgodne z dystrybucją zależną od celu, która ulega wysyceniu w miarę zajmowania CD38. Pod koniec cotygodniowego podawania w dawce 16 mg/kg średnie maksymalne stężenie w surowicy wynosiło 915 µg/ml, czyli około 2,9 razy więcej niż po pierwszym wlewie, a średnie stężenie minimalne 573 µg/ml. Postać podskórna zapewnia podobną ekspozycję (szczyt około 592 µg/ml w porównaniu z 688 µg/ml po podaniu dożylnym, przy niemal identycznym AUC).
• Dystrybucja: początkowo głównie w osoczu; objętość dystrybucji około 4,7 l w monoterapii i 4,4 l w leczeniu skojarzonym.
• Metabolizm: rozkładany przez enzymy proteolityczne do małych peptydów i aminokwasów; wydalanie przez nerki i metabolizm niezmienionego przeciwciała przez enzymy wątrobowe prawdopodobnie nie są głównymi drogami.
• Eliminacja: klirens maleje przy większych i powtarzanych dawkach, prawdopodobnie także w miarę zmniejszania się masy guza. Okres półtrwania po pierwszej dawce 16 mg/kg wynosił około 9 dni; gdy klirens zależny od celu ulega wysyceniu przy powtarzanym podawaniu, końcowy okres półtrwania wynosi około 18 dni (około 20 dni dla postaci podskórnej).
• Szczególne grupy pacjentów: analizy populacyjne nie przemawiają za dostosowaniem dawki w zaburzeniach czynności nerek lub wątroby ani ze względu na wiek.

Darzalex w postaci dożylnej jest wskazany u dorosłych ze szpiczakiem plazmocytowym:

• Nowo rozpoznany, niekwalifikujący się do autologicznego przeszczepu komórek macierzystych: w skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem lub z bortezomibem, melfalanem i prednizonem.
• Nowo rozpoznany, kwalifikujący się do autologicznego przeszczepu komórek macierzystych: w skojarzeniu z bortezomibem, talidomidem i deksametazonem.
• Po co najmniej jednym wcześniejszym leczeniu: w skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem lub z bortezomibem i deksametazonem.
• Choroba nawrotowa i oporna na leczenie (monoterapia): u pacjentów, u których wcześniejsze leczenie obejmowało inhibitor proteasomu i lek immunomodulujący i u których doszło do progresji choroby w trakcie ostatniego leczenia.

Darzalex jest dostępny także jako roztwór do wstrzykiwań podskórnych (1800 mg) z własną SmPC, wskazany u dorosłych w:

• Nowo rozpoznanym szpiczaku plazmocytowym, niekwalifikującym się do autologicznego przeszczepu komórek macierzystych: w skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem lub z bortezomibem, melfalanem i prednizonem.
• Nowo rozpoznanym szpiczaku plazmocytowym: w skojarzeniu z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem.
• Nowo rozpoznanym szpiczaku plazmocytowym, kwalifikującym się do autologicznego przeszczepu komórek macierzystych: w skojarzeniu z bortezomibem, talidomidem i deksametazonem.
• Szpiczaku plazmocytowym po co najmniej jednym wcześniejszym leczeniu: w skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem lub z bortezomibem i deksametazonem.
• Szpiczaku plazmocytowym, z pomalidomidem i deksametazonem: po jednym wcześniejszym leczeniu obejmującym inhibitor proteasomu i lenalidomid u pacjentów opornych na lenalidomid lub po co najmniej dwóch wcześniejszych leczeniach obejmujących lenalidomid i inhibitor proteasomu, z progresją choroby w trakcie lub po ostatnim leczeniu.
• Nawrotowym i opornym na leczenie szpiczaku plazmocytowym (monoterapia): u pacjentów, u których wcześniejsze leczenie obejmowało inhibitor proteasomu i lek immunomodulujący i u których doszło do progresji choroby w trakcie ostatniego leczenia.
• Tlącym się szpiczaku plazmocytowym (monoterapia): u pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju szpiczaka plazmocytowego.
• Amyloidozie z łańcuchów lekkich (AL): w skojarzeniu z cyklofosfamidem, bortezomibem i deksametazonem, w nowo rozpoznanej układowej amyloidozie AL.

• Nadwrażliwość na daratumumab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Dane pochodzą od 2066 pacjentów ze szpiczakiem plazmocytowym leczonych dawką 16 mg/kg, z czego 1910 w schematach skojarzonych i 156 w monoterapii. Najczęstsze działania niepożądane (u co najmniej 20% pacjentów) to reakcje związane z wlewem, zmęczenie, nudności, biegunka, zaparcia, gorączka, duszność, kaszel, neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość, obrzęk obwodowy, astenia, neuropatia obwodowa, zakażenie górnych dróg oddechowych, ból mięśniowo-szkieletowy i COVID-19.

Bardzo częste (≥1/10): zakażenie górnych dróg oddechowych, COVID-19, zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość, limfopenia, leukopenia, zmniejszony apetyt, hipokaliemia, bezsenność, neuropatia obwodowa, ból głowy, parestezje, zawroty głowy, nadciśnienie tętnicze, kaszel, duszność, zaparcia, biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, wysypka, ból mięśniowo-szkieletowy, bóle stawów, skurcze mięśni, obrzęk obwodowy, zmęczenie, gorączka, astenia, reakcje związane z wlewem.

Częste (≥1/100 do <1/10): zakażenie dróg moczowych, posocznica, zakażenie wirusem cytomegalii, hipogammaglobulinemia, hiperglikemia, hipokalcemia, odwodnienie, omdlenie, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, obrzęk płuc, zapalenie trzustki, świąd, dreszcze, zmniejszenie masy ciała.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): reaktywacja wirusa zapalenia wątroby typu B.

Rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000): reakcja anafilaktyczna.

Ciężka neutropenia (stopnia 3–4) wystąpiła u 39% pacjentów, małopłytkowość u 19%, niedokrwistość u 12%, a zapalenie płuc i limfopenia po 11%. Reakcje związane z wlewem dotyczyły 37% pacjentów przy pierwszym wlewie, 2% przy drugim i łącznie 6% przy kolejnych wlewach. Do ciężkich działań niepożądanych należały posocznica, zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zakażenie górnych dróg oddechowych, obrzęk płuc, gorączka, odwodnienie, biegunka, migotanie przedsionków i omdlenie; zakażenia prowadzące do zgonu wynikały głównie z zapalenia płuc i posocznicy. Ciężkie reakcje występowały częściej u starszych pacjentów.

• Nie oczekuje się interakcji metabolicznych: nie przeprowadzono badań interakcji. Jako przeciwciało IgG1κ daratumumab nie jest eliminowany przez enzymy metabolizujące leki i nie oczekuje się, że je zmienia.
• Leki stosowane w szpiczaku: brak klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej z lenalidomidem, pomalidomidem, talidomidem, bortezomibem lub deksametazonem.
• Badania zgodności krwi (pośredni test Coombsa): daratumumab wiąże się z CD38 na krwinkach czerwonych i zakłóca badanie przesiewowe przeciwciał oraz próby krzyżowe. Zakłócenie można usunąć, traktując odczynnikowe krwinki czerwone ditiotreitolem (DTT) lub innymi zwalidowanymi metodami. Ponieważ grupa krwi Kell jest również wrażliwa na DTT, jednostki Kell-ujemne należy dostarczyć po wykluczeniu lub zidentyfikowaniu alloprzeciwciał; alternatywą jest fenotypowanie lub genotypowanie.
• Elektroforeza białek surowicy i immunofiksacja: daratumumab może być wykrywany w tych badaniach i powodować wyniki fałszywie dodatnie u pacjentów z białkiem szpiczakowym IgG kappa, co wpływa na ocenę odpowiedzi całkowitej według kryteriów IMWG.

Postać dożylną produktu Darzalex podaje pracownik opieki zdrowotnej w warunkach, w których dostępny jest sprzęt do resuscytacji. Przed wlewami i po nich podaje się leki zmniejszające ryzyko reakcji związanych z wlewem. Poniższe dawki i schematy dotyczą postaci dożylnej; postać podskórną opisano na końcu tego rozdziału.

Z lenalidomidem i deksametazonem oraz w monoterapii (cykle 4-tygodniowe)

• 16 mg/kg masy ciała we wlewie dożylnym: co tydzień w tygodniach 1–8 (8 dawek), co 2 tygodnie w tygodniach 9–24 (8 dawek), następnie co 4 tygodnie od tygodnia 25 do progresji choroby.
• Deksametazon podaje się w dawce 40 mg na tydzień (20 mg na tydzień u pacjentów w wieku powyżej 75 lat).

Z bortezomibem, melfalanem i prednizonem (cykle 6-tygodniowe)

• 16 mg/kg masy ciała: co tydzień w tygodniach 1–6 (6 dawek), co 3 tygodnie w tygodniach 7–54 (16 dawek), następnie co 4 tygodnie od tygodnia 55 do progresji choroby.
• Bortezomib podaje się dwa razy w tygodniu w tygodniach 1, 2, 4 i 5 pierwszego 6-tygodniowego cyklu, następnie raz w tygodniu w tygodniach 1, 2, 4 i 5 przez osiem kolejnych 6-tygodniowych cykli.

Z bortezomibem, talidomidem i deksametazonem (kwalifikujący się do przeszczepu, cykle 4-tygodniowe)

• Indukcja: 16 mg/kg co tydzień w tygodniach 1–8 (8 dawek), następnie co 2 tygodnie w tygodniach 9–16 (4 dawki). Leczenie wstrzymuje się na czas chemioterapii wysokodawkowej i przeszczepu komórek macierzystych.
• Konsolidacja: po przeszczepie co 2 tygodnie w tygodniach 1–8 (4 dawki).
• Deksametazon 40 mg w dniach 1, 2, 8, 9, 15, 16, 22 i 23 cykli 1 i 2; 40 mg w dniach 1–2 i 20 mg w dniach 8, 9, 15 i 16 cykli 3 i 4; 20 mg w dniach 1, 2, 8, 9, 15 i 16 cykli 5 i 6.

Z bortezomibem i deksametazonem (cykle 3-tygodniowe)

• 16 mg/kg: co tydzień w tygodniach 1–9 (9 dawek), co 3 tygodnie w tygodniach 10–24 (5 dawek), następnie co 4 tygodnie od tygodnia 25 do progresji choroby.
• Deksametazon 20 mg w dniach 1, 2, 4, 5, 8, 9, 11 i 12 pierwszych 8 cykli bortezomibu lub 20 mg na tydzień u pacjentów w wieku powyżej 75 lat, z niedowagą (BMI poniżej 18,5), ze słabo kontrolowaną cukrzycą lub z wcześniejszą nietolerancją steroidów.

Leki towarzyszące dawkuje się zgodnie z ich własnymi SmPC.

Premedykacja i leki po wlewie

• 1–3 godziny przed każdym wlewem: kortykosteroid (monoterapia: metyloprednizolon 100 mg dożylnie, możliwy do zmniejszenia do 60 mg po drugim wlewie; leczenie skojarzone: deksametazon 20 mg lub dawka deksametazonu właściwa dla schematu), lek przeciwgorączkowy (paracetamol doustnie 650–1000 mg) i lek przeciwhistaminowy (difenhydramina 25–50 mg lub równoważny).
• Po wlewach: w monoterapii kortykosteroid doustny (metyloprednizolon 20 mg lub równoważny) w każdym z dwóch następnych dni; w leczeniu skojarzonym można rozważyć małą dawkę doustnego metyloprednizolonu (20 mg lub mniej) następnego dnia, chyba że w tym dniu podawany jest kortykosteroid ze schematu.
• Przewlekła obturacyjna choroba płuc: po wlewach należy rozważyć krótko- i długodziałające leki rozszerzające oskrzela oraz wziewne kortykosteroidy; można je odstawić po pierwszych czterech wlewach, jeśli nie występują poważne reakcje.
• Półpasiec: należy rozważyć profilaktykę przeciwwirusową.

Szybkości wlewu i reakcje

• Pierwszą dawkę 16 mg/kg rozcieńcza się w 1000 ml i rozpoczyna z szybkością 50 ml/godzinę, zwiększając co godzinę o 50 ml/godzinę do maksymalnie 200 ml/godzinę; można ją podzielić na dwa dni (po 8 mg/kg w 500 ml każdego dnia). Dawka w tygodniu 2 wykorzystuje 500 ml, jeśli w poprzednim tygodniu nie było reakcji, a kolejne wlewy można rozpoczynać z szybkością 100 ml/godzinę, jeśli poprzedni wlew nie wywołał reakcji. Szybkość zwiększa się wyłącznie przy braku reakcji związanych z wlewem.
• W razie reakcji dowolnego stopnia wlew przerywa się natychmiast. Po reakcjach stopnia 1–2 wznawia się go z szybkością nie większą niż połowa szybkości, przy której wystąpiła reakcja; po reakcjach stopnia 3 można rozważyć wznowienie z szybkością nie większą niż połowa. Leczenie przerywa się na stałe po trzeciej reakcji stopnia 3 lub wyższego albo po każdej reakcji stopnia 4 lub reakcji anafilaktycznej.
• Objawy oczne: przerwać wlew i uzyskać natychmiastową ocenę okulistyczną przed jego wznowieniem.

Dostosowanie dawki i pominięte dawki

• Nie zaleca się zmniejszania dawki daratumumabu; dawki można opóźnić, aby umożliwić odnowę morfologii krwi.
• Pominiętą dawkę podaje się jak najszybciej i dostosowuje harmonogram, aby zachować odstęp między dawkami leczenia.

Szczególne grupy pacjentów

• Zaburzenia czynności nerek: brak formalnych badań; dostosowanie dawki nie jest konieczne.
• Zaburzenia czynności wątroby: brak formalnych badań; dostosowanie dawki nie jest konieczne.
• Osoby w podeszłym wieku: dostosowanie dawki nie jest konieczne.
• Dzieci i młodzież: nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności u pacjentów w wieku poniżej 18 lat; brak dostępnych danych.

Sposób podawania

Wlew dożylny po rozcieńczeniu roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań 9 mg/ml (0,9%).

Postać podskórna (roztwór do wstrzykiwań 1800 mg)

Postać podskórna ma własną SmPC. Dawka jest stała i wynosi 1800 mg (jedna fiolka 15 ml) we wstrzyknięciu podskórnym trwającym około 3 do 5 minut, niezależnie od masy ciała. Nigdy nie wolno jej podawać dożylnie.

• Z lenalidomidem i deksametazonem, z pomalidomidem i deksametazonem oraz w monoterapii (cykle 4-tygodniowe): co tydzień w tygodniach 1–8 (8 dawek), co 2 tygodnie w tygodniach 9–24 (8 dawek), następnie co 4 tygodnie od tygodnia 25 do progresji choroby.
• Z bortezomibem, melfalanem i prednizonem (cykle 6-tygodniowe): co tydzień w tygodniach 1–6 (6 dawek), co 3 tygodnie w tygodniach 7–54 (16 dawek), następnie co 4 tygodnie od tygodnia 55 do progresji choroby.
• Z bortezomibem, talidomidem i deksametazonem (kwalifikujący się do przeszczepu, cykle 4-tygodniowe): co tydzień w tygodniach 1–8 (8 dawek) i co 2 tygodnie w tygodniach 9–16 (4 dawki) przed przeszczepem, następnie co 2 tygodnie w tygodniach 1–8 (4 dawki) po nim.
• Z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem: w cyklach 3-tygodniowych u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu co tydzień w tygodniach 1–6 (6 dawek), co 3 tygodnie w tygodniach 7–24 (6 dawek), następnie co 4 tygodnie od tygodnia 25. W cyklach 4-tygodniowych u pacjentów kwalifikujących się do przeszczepu co tydzień w tygodniach 1–8, co 2 tygodnie w tygodniach 9–16, co 2 tygodnie w tygodniach 17–24 (wznowienie po powrocie do zdrowia po przeszczepie), następnie co 4 tygodnie od tygodnia 25 do progresji choroby.
• Z bortezomibem i deksametazonem (cykle 3-tygodniowe): co tydzień w tygodniach 1–9 (9 dawek), co 3 tygodnie w tygodniach 10–24 (5 dawek), następnie co 4 tygodnie od tygodnia 25 do progresji choroby.
• Tlący się szpiczak plazmocytowy (monoterapia) i amyloidoza AL (z bortezomibem, cyklofosfamidem i deksametazonem): ten sam schemat 4-tygodniowy co dla lenalidomidu i deksametazonu. W tlącym się szpiczaku leczenie trwa do progresji choroby lub maksymalnie 3 lata; w badaniu w amyloidozie AL podawano je do progresji lub maksymalnie przez 24 cykle (około 2 lat).
• Kto podaje: pierwsze cztery dawki podaje pracownik opieki zdrowotnej, pierwszą w warunkach, w których dostępny jest sprzęt do resuscytacji. Po przeszkoleniu w zakresie przygotowania i techniki wstrzykiwania pacjent lub opiekun może podawać kolejne dawki, jeśli pracownik opieki zdrowotnej uzna to za właściwe, z kontrolą lekarską w razie potrzeby.
• Wstrzyknięcie: 15 ml w tkankę podskórną brzucha, około 7,5 cm na prawo lub na lewo od pępka; żadne inne miejsce nie było badane. Miejsca wstrzyknięć zmienia się, a wstrzyknięcia nigdy nie wykonuje się w skórę zaczerwienioną, z siniakami, bolesną, twardą lub bliznowatą. Jeśli pacjent odczuwa ból, wstrzyknięcie wstrzymuje się lub spowalnia, a resztę dawki można podać w drugim miejscu po przeciwnej stronie brzucha. Innych leków podskórnych nie wstrzykuje się w to samo miejsce.
• Premedykacja: tak jak przy wlewie, kortykosteroid, paracetamol i lek przeciwhistaminowy podaje się 1–3 godziny przed każdym wstrzyknięciem, a po nim kortykosteroid doustny; doustny montelukast 10 mg zaleca się w dniu 1 cyklu 1 w tlącym się szpiczaku. Kortykosteroidy po wstrzyknięciu (nie licząc tych ze schematu podstawowego) można odstawić, jeśli po pierwszych trzech wstrzyknięciach nie wystąpiły poważne reakcje. W badaniach klinicznych nie było potrzeby zmiany szybkości ani dawki w celu opanowania reakcji związanych z wstrzyknięciem.
• Zmiana postaci, pominięte dawki i masa ciała: pacjenci otrzymujący postać dożylną mogą przejść na postać podskórną od następnej zaplanowanej dawki, dlatego sprawdza się etykietę fiolki, aby upewnić się, że podawana jest właściwa postać i dawka. Pominiętą dawkę podaje się jak najszybciej i dostosowuje harmonogram. Niewielu pacjentów o masie ciała powyżej 120 kg badano ze stałą dawką i jej skuteczność u nich nie została ustalona; nie zaleca się dostosowywania dawki do masy ciała.

Reakcje związane z wlewem

Reakcje związane z wlewem, w tym anafilaksja, mogą być ciężkie lub zagrażające życiu i zgłaszano przypadki zakończone zgonem. W badaniach klinicznych występowały u około połowy pacjentów, najczęściej przy pierwszym wlewie i w większości stopnia 1–2; u 4% pacjentów reakcja wystąpiła przy więcej niż jednym wlewie. Typowe objawy to niedrożność nosa, kaszel, podrażnienie gardła, dreszcze, wymioty i nudności. Ciężkie reakcje obejmowały skurcz oskrzeli, niedotlenienie, duszność, nadciśnienie tętnicze, obrzęk krtani i płuc oraz reakcje oczne (wysięk naczyniówkowy, ostra krótkowzroczność, ostra jaskra z zamkniętym kątem). Pacjentów obserwuje się przez cały czas każdego wlewu, a po wystąpieniu reakcji do ustąpienia objawów.

Neutropenia, małopłytkowość i zakażenia

Daratumumab może nasilać neutropenię i małopłytkowość wywołane leczeniem podstawowym, dlatego kontroluje się morfologię krwi i można stosować przetoczenia lub czynniki wzrostu. Mogą wystąpić ciężkie, zagrażające życiu lub śmiertelne zakażenia; pacjentów obserwuje się w kierunku zakażeń przed leczeniem i w jego trakcie, a profilaktykę przeciwdrobnoustrojową należy rozważyć zgodnie z wytycznymi. Zgłaszano reaktywację wirusa zapalenia wątroby typu B, w niektórych przypadkach śmiertelną: wszystkich pacjentów bada się w kierunku zapalenia wątroby typu B przed leczeniem, pacjentów z dodatnią serologią monitoruje się w trakcie leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po nim, a w razie reaktywacji daratumumab wstrzymuje się.

Przetaczanie krwi

Daratumumab może powodować dodatni wynik pośredniego testu Coombsa do 6 miesięcy po ostatnim wlewie i może maskować przeciwciała przeciwko antygenom drugorzędnym; oznaczanie grup ABO i RhD nie jest zakłócone. Pacjentów należy przed rozpoczęciem leczenia poddać oznaczeniu grupy krwi i badaniu przesiewowemu (można rozważyć fenotypowanie; genotypowanie nie jest zakłócone). Ośrodki transfuzjologiczne należy poinformować o zakłóceniu przed planowanym przetoczeniem; w nagłych przypadkach można przetoczyć krwinki czerwone zgodne w układzie ABO/RhD bez prób krzyżowych zgodnie z lokalną praktyką.

Ocena odpowiedzi w szpiczaku

Daratumumab jest wykrywany w elektroforezie białek surowicy i immunofiksacji, co u niektórych pacjentów z białkiem szpiczakowym IgG kappa może wpływać na ocenę odpowiedzi całkowitej i progresji choroby. W utrzymującej się bardzo dobrej odpowiedzi częściowej pomocny może być zwalidowany test immunofiksacji swoisty dla daratumumabu.

Mobilizacja komórek macierzystych

U pacjentów kwalifikujących się do przeszczepu, otrzymujących daratumumab z bortezomibem, talidomidem i deksametazonem, wydajność pozyskania komórek macierzystych CD34+ była liczbowo mniejsza (mediana 6,3 w porównaniu z 8,9 × 10⁶ komórek/kg), a większej liczbie pacjentów potrzebny był plerixafor (21,7% w porównaniu z 7,9%), lecz odsetki przyjęcia przeszczepu były podobne (99,8% i 99,6%).

Identyfikowalność

Podobnie jak w przypadku wszystkich leków biologicznych, należy odnotować nazwę produktu i numer serii.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez 3 miesiące po nim.
• Ciąża: dane u ludzi są bardzo ograniczone, a badania na zwierzętach niewystarczające. Daratumumabu nie zaleca się w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują antykoncepcji.
• Karmienie piersią: nie wiadomo, czy daratumumab przenika do mleka ludzkiego; podejmuje się decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać leczenie.
• Płodność: brak dostępnych danych.

Sorbitol

Każda fiolka 5 ml zawiera 273,3 mg, a każda fiolka 20 ml 1093 mg sorbitolu (E420); każda fiolka 15 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 735,1 mg. Pacjentom z dziedziczną nietolerancją fruktozy nie wolno go podawać, chyba że jest to absolutnie konieczne, a przed leczeniem zbiera się wywiad dotyczący objawów nietolerancji fruktozy.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

Daratumumab nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jednak zgłaszano zmęczenie, które należy wziąć pod uwagę.

Nieotwarte fiolki przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C, w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Nie zamrażać. Fiolki są utrzymywane w nieprzerwanym łańcuchu chłodniczym aż do apteki, która przygotowuje wlew.

Rozcieńczony roztwór należy zużyć natychmiast. Jeśli nie zostanie zużyty, można go przechowywać nie dłużej niż 24 godziny w lodówce (2–8 °C), chroniąc przed światłem, a następnie nie dłużej niż 15 godzin, łącznie z czasem wlewu, w temperaturze pokojowej (15–25 °C) i w świetle pokojowym. Schłodzony roztwór powinien osiągnąć temperaturę pokojową przed podaniem.

Roztwór do wstrzykiwań również przechowuje się w lodówce w temperaturze 2–8 °C w oryginalnym opakowaniu, chroniąc przed światłem, i nie zamraża się go. Nieprzekłute fiolki można przechowywać w temperaturze pokojowej (do 30 °C) jednorazowo przez okres do 24 godzin; fiolki wyjętej z lodówki nie wolno odkładać z powrotem. Po pobraniu do strzykawki roztwór jest chemicznie i fizycznie stabilny przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C, a następnie nie dłużej niż 12 godzin w temperaturze 15–25 °C w świetle otoczenia. Z mikrobiologicznego punktu widzenia należy go zużyć natychmiast; w przeciwnym razie czas i warunki przechowywania w trakcie używania są odpowiedzialnością użytkownika.

Nieotwarte fiolki: 3 lata (koncentrat i roztwór do wstrzykiwań). Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na pudełku.

Wyłącznie na receptę (Rx). Wlewy produktu Darzalex muszą być podawane przez pracownika opieki zdrowotnej w warunkach z dostępnym sprzętem do resuscytacji, a pierwsze cztery dawki podskórne również przez pracownika opieki zdrowotnej, dlatego jest dostarczany do szpitala lub kliniki, która go podaje, w łańcuchu chłodniczym (2–8 °C). Koncentrat do infuzji jest pakowany w pojedyncze fiolki 5 ml lub 20 ml oraz w opakowanie początkowe zawierające 11 fiolek (sześć fiolek 5 ml i pięć fiolek 20 ml).