Fedratynib

Fedratynib jest inhibitorem kinaz wykazującym aktywność wobec kinazy Janusowej 2 (JAK2) typu dzikiego i aktywowanej mutacjami oraz wobec kinazy tyrozynowej 3 podobnej do FMS (FLT3). Jest selektywny wobec JAK2: jego aktywność hamująca jest większa wobec JAK2 niż wobec pokrewnych członków rodziny JAK1, JAK3 i TYK2. Sygnalizacja JAK2 jest silnie aktywna w nowotworach mieloproliferacyjnych, takich jak włóknienie szpiku.

Mechanizm działania

• Hamowanie JAK2: fedratynib zmniejsza zależną od JAK2 fosforylację białek STAT3 i STAT5 (przekaźników sygnału i aktywatorów transkrypcji). Hamował proliferację komórek nowotworowych in vitro i in vivo; zapobiegając podziałom komórkowym, indukuje również apoptozę.
• Aktywność wobec FLT3: fedratynib hamuje również kinazę tyrozynową 3 podobną do FMS.
• Działanie farmakodynamiczne: we krwi pełnej pacjentów z włóknieniem szpiku fedratynib hamuje indukowaną przez cytokiny fosforylację STAT3. Po pojedynczej dawce 300, 400 lub 500 mg hamowanie było maksymalne po około 2 godzinach od podania i wracało do wartości zbliżonych do wyjściowych po 24 godzinach; podobne hamowanie osiągnięto w stanie stacjonarnym.

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: fedratynib wchłania się szybko. W stanie stacjonarnym maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 3 godzinach od podania dawki 400 mg (zakres 2–4 godzin), a wchłanianie po podaniu doustnym szacuje się na 63–77%. Ekspozycja rośnie proporcjonalnie do dawki w zakresie od 300 do 500 mg na dobę; stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 15 dni, z 3–4-krotną kumulacją. Przy dawce 400 mg raz na dobę średnia geometryczna maksymalnego stężenia w stanie stacjonarnym wynosi 1804 ng/ml, a AUC w przedziale dawkowania wynosi 26 870 ng·h/ml. Posiłek o małej lub dużej zawartości tłuszczu zwiększał AUC do 24%, a maksymalne stężenie do 14%, co nie ma znaczenia klinicznego.
• Dystrybucja: pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 1770 l, co wskazuje na rozległą dystrybucję w tkankach. Około 95% wiąże się z białkami osocza, głównie z α1-kwaśną glikoproteiną.
• Metabolizm: kilka enzymów CYP metabolizuje fedratynib in vitro, głównie CYP3A4, przy mniejszym udziale CYP2C19 i monooksygenaz zawierających flawinę. Lek macierzysty odpowiada za około 80% radioaktywności w osoczu, a żaden metabolit nie wnosi więcej niż 10% całkowitej ekspozycji związanej z lekiem macierzystym.
• Eliminacja: po podaniu dawki znakowanej radioaktywnie eliminacja zachodziła głównie w drodze metabolizmu, przy czym około 77% radioaktywności odzyskano w kale (23% dawki w postaci niezmienionego leku), a około 5% w moczu (3% w postaci niezmienionego leku). Zgłaszany efektywny okres półtrwania wynosi około 41 godzin, a końcowy okres półtrwania około 114 godzin.
• Szczególne grupy pacjentów: ciężkie zaburzenia czynności nerek wymagają zmniejszenia dawki, a umiarkowane zaburzenia czynności nerek mogą zwiększać ekspozycję; dawka początkowa nie jest zmieniana w przypadku zaburzeń czynności wątroby o jakimkolwiek stopniu ani ze względu na wiek (patrz Podawanie i dawkowanie).

• Włóknienie szpiku: leczenie splenomegalii lub objawów związanych z chorobą u dorosłych pacjentów z pierwotnym włóknieniem szpiku, włóknieniem szpiku występującym po czerwienicy prawdziwej lub włóknieniem szpiku występującym po nadpłytkowości samoistnej, którzy nie byli wcześniej leczeni inhibitorem kinazy Janusowej (JAK) lub byli leczeni ruksolitynibem.

• Nadwrażliwość na fedratynib lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
• Ciąża.

U 486 pacjentów z włóknieniem szpiku leczonych dawką 400 mg na dobę (zbiorcze dane z sześciu badań) najczęstszymi reakcjami niehematologicznymi były biegunka (55,3%), nudności (49,6%) i wymioty (32,5%), a najczęstszymi reakcjami hematologicznymi były niedokrwistość (51,4%) i małopłytkowość (28,8%) według wartości laboratoryjnych. Najczęstszymi reakcjami ciężkimi były niedokrwistość (2,3%) i neutropenia (0,4%). Trwałe przerwanie leczenia z powodu zdarzenia niepożądanego wystąpiło u 20,2% pacjentów.

Bardzo częste (≥1/10): zakażenie układu moczowego; niedokrwistość, małopłytkowość, krwawienie dowolnego typu; małe stężenie tiaminy; ból głowy, zawroty głowy; biegunka, wymioty, nudności, zaparcie; zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej i asparaginianowej; skurcze mięśni; zwiększone stężenie kreatyniny we krwi; zmęczenie i astenia.

Częste (≥1/100 do <1/10): neutropenia; zwiększona aktywność lipazy i amylazy; hiperkaliemia; neuropatia obwodowa; zapalenie błony naczyniowej oka; nadciśnienie tętnicze; niestrawność; ból kości, ból kończyny; dysuria; zwiększenie masy ciała.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): encefalopatia Wernickego.

Częstości niedokrwistości, małopłytkowości oraz zwiększenia aktywności lipazy, amylazy i aminotransferaz oraz stężenia kreatyniny opierają się na wartościach laboratoryjnych.

Ważne ciężkie reakcje:

• Encefalopatia Wernickego i małe stężenie tiaminy: encefalopatia Wernickego wystąpiła u 1 z 486 pacjentów (0,2%) otrzymujących suplementację tiaminy z monitorowaniem klinicznym; ryzyko było większe bez suplementacji, szczególnie przy dawkach powyżej 400 mg na dobę. W randomizowanym badaniu po wprowadzeniu do obrotu stężenia tiaminy poniżej 70 nmol/l stwierdzono u 20,9% pacjentów leczonych fedratynibem (4,5% przy najlepszym dostępnym leczeniu) oraz u 4,8% pacjentów przyjmujących codziennie 100 mg tiaminy doustnie wobec 23,9% pacjentów, którzy jej nie przyjmowali.
• Morfologia krwi i krwawienia: niedokrwistość stopnia 3 lub 4 u 40,3% pacjentów, małopłytkowość stopnia 3 lub 4 u 13,8% oraz neutropenia stopnia 3 lub 4 u 4,5%. Krwawienie dowolnego typu wystąpiło u 29,2% (stopnia 3 lub 4 u 6,2%).
• Wątroba, trzustka i nerki: zwiększenia aktywności AlAT i AspAT (wszystkich stopni) u 8,0% i 5,6%, z jednym przypadkiem niewydolności wątroby; zwiększenia aktywności amylazy i lipazy u 2,5% i 5,1%, z jednym przypadkiem zapalenia trzustki; zwiększenia stężenia kreatyniny u 8,0%.
• Zapalenie błony naczyniowej oka: u 4,4% pacjentów w zbiorczych badaniach po dopuszczeniu do obrotu; u większości pacjentów z zapaleniem błony naczyniowej oka wystąpił więcej niż jeden epizod.

Fedratynib jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, a w mniejszym stopniu przez CYP2C19 i monooksygenazy zawierające flawinę. Hamuje również kilka enzymów i transporterów, przez co może się zmieniać zarówno jego własna ekspozycja, jak i ekspozycja na inne leki.

• Silne inhibitory CYP3A4 (na przykład ketokonazol, rytonawir): ketokonazol zwiększał ekspozycję na fedratynib około 3-krotnie. Należy rozważyć alternatywy, które nie hamują silnie CYP3A4; jeśli nie można ich uniknąć, dawkę fedratynibu zmniejsza się (patrz Podawanie i dawkowanie) i ściśle monitoruje bezpieczeństwo.
• Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem): przewiduje się, że zwiększają ekspozycję w stanie stacjonarnym 1,1-krotnie. Długotrwałe jednoczesne stosowanie może wymagać ścisłego monitorowania bezpieczeństwa i zmian dawki w zależności od działań niepożądanych.
• Podwójne inhibitory CYP3A4 i CYP2C19 (flukonazol, fluwoksamina): flukonazol zwiększył ekspozycję 1,7-krotnie po pojedynczej dawce i przewiduje się, że zwiększa ekspozycję w stanie stacjonarnym 1,5-krotnie. Może być wymagane intensywniejsze monitorowanie bezpieczeństwa oraz, w razie potrzeby, modyfikacja dawki.
• Induktory CYP3A4 (silne: ryfampicyna, fenytoina; umiarkowane: efawirenz): ryfampicyna zmniejszyła ekspozycję na fedratynib o około 80%, a efawirenz o około 50%. Należy unikać tych leków.
• Leki zmniejszające kwasowość: pantoprazol zmienił ekspozycję w stopniu nieistotnym klinicznie (1,15-krotnie), dlatego w przypadku środków zwiększających pH żołądka nie jest potrzebna żadna korekta.
• Substraty CYP3A4, CYP2C19 i CYP2D6: fedratynib zwiększył ekspozycję (AUC) midazolamu 3,8-krotnie, omeprazolu 2,8-krotnie i metoprololu 1,8-krotnie. Dawki takich leków (na przykład symwastatyny, S-mefenytoiny, dekstrometorfanu) dostosowuje się w razie potrzeby, przy ścisłym monitorowaniu bezpieczeństwa i skuteczności.
• Substraty OCT2 i MATE1/2-K (na przykład metformina): klirens nerkowy metforminy zmniejszył się o 36%, a jej działanie obniżające stężenie glukozy wydawało się osłabione. Zaleca się ostrożność i w razie potrzeby zmiany dawki. Fedratynib hamuje również transportery nerkowe i zwiększa stężenie kreatyniny w surowicy, dlatego kreatyninę należy interpretować ostrożnie jako wskaźnik czynności nerek.
• Inne transportery: fedratynib hamuje glikoproteinę P, BCRP i OATP1B1/1B3 in vitro, ale pojedyncza dawka nie miała istotnego klinicznie wpływu na digoksynę ani rozuwastatynę.
• Hematopoetyczne czynniki wzrostu: jednoczesne stosowanie z fedratynibem nie było badane.
• Żywność i produkty ziołowe: produkty z grejpfruta hamują CYP3A i należy ich unikać; ziele dziurawca indukuje CYP3A i również należy go unikać. Kapsułki można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia.

Leczenie rozpoczynają i nadzorują lekarze doświadczeni w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Kapsułki połyka się w całości, najlepiej popijając wodą, z jedzeniem lub bez; nie wolno ich otwierać, łamać ani żuć. Zaleca się przyjmowanie ich z jedzeniem, ponieważ posiłek bogatotłuszczowy może zmniejszać nudności i wymioty.

Zalecana dawka

• 400 mg raz na dobę (cztery kapsułki po 100 mg).
• Leczenie można kontynuować tak długo, jak pacjent odnosi korzyść kliniczną.
• Fedratynib odstawia się u pacjentów, którzy nie tolerują dawki 200 mg na dobę.

Przed leczeniem i w trakcie leczenia

• Ruksolitynib: pacjenci przyjmujący ruksolitynib stopniowo zmniejszają jego dawkę i go odstawiają, zgodnie z jego SmPC, przed rozpoczęciem stosowania fedratynibu.
• Badania wyjściowe: stężenie tiaminy (witaminy B1), pełna morfologia krwi, próby wątrobowe, amylaza i lipaza, azot mocznikowy we krwi i kreatynina, powtarzane okresowo w trakcie leczenia i w razie wskazań klinicznych. Leczenia nie rozpoczyna się u pacjentów z niedoborem tiaminy, dopóki ich stężenia nie zostaną skorygowane. Rozpoczynanie leczenia nie jest zalecane przy wyjściowej liczbie płytek krwi poniżej 50 × 10⁹/l i bezwzględnej liczbie neutrofilów poniżej 1,0 × 10⁹/l.
• Tiamina: niskie stężenia uzupełnia się przed leczeniem i w jego trakcie. Wszyscy pacjenci przyjmują profilaktycznie 100 mg tiaminy doustnie na dobę i mają oceniane stężenia tiaminy.
• Leki przeciwwymiotne: profilaktyczne leki przeciwwymiotne stosuje się zgodnie z lokalną praktyką przez pierwsze 8 tygodni i kontynuuje w razie wskazań klinicznych.

Dostosowanie dawki

• Toksyczność: należy rozważyć modyfikację dawki w przypadku toksyczności hematologicznej i niehematologicznej oraz w celu postępowania w encefalopatii Wernickego. Progi i kroki podano w tabeli 1 w SmPC.
• Toksyczność żołądkowo-jelitowa: w przypadku nudności, wymiotów lub biegunki stopnia 3 lub wyższego, które nie ustępują po zastosowaniu leczenia wspomagającego w ciągu 48 godzin, dawkę przerywa się do czasu ustąpienia zdarzenia do stopnia 1 lub niższego (lub wartości wyjściowej), a następnie wznawia z dawką o 100 mg na dobę mniejszą niż ostatnio podawana.
• Niedokrwistość: rozważa się zmniejszenie dawki, szczególnie u pacjentów, którzy stają się zależni od przetoczeń krwinek czerwonych.
• Amylaza i lipaza: zaleca się modyfikację dawki w przypadku zwiększeń stopnia 3 lub wyższego.
• Silne inhibitory CYP3A4: jeśli nie można ich uniknąć, dawkę zmniejsza się do 200 mg, a pacjenta ściśle monitoruje (na przykład co najmniej raz w tygodniu).

Szczególne grupy pacjentów

• Zaburzenia czynności nerek: w ciężkich zaburzeniach (klirens kreatyniny 15–29 ml/min) dawkę zmniejsza się do 200 mg. Bez zmiany dawki początkowej w łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach (30–89 ml/min); w umiarkowanych zaburzeniach ekspozycja może wzrosnąć i może być konieczne monitorowanie bezpieczeństwa co najmniej raz w tygodniu oraz zmiany dawki w zależności od działań niepożądanych.
• Zaburzenia czynności wątroby: bez zmiany dawki początkowej w łagodnych, umiarkowanych lub ciężkich zaburzeniach (skala Child-Pugh).
• Osoby w podeszłym wieku: bez dodatkowego dostosowania dawki u osób powyżej 65 lat, chociaż wszystkie parametry bezpieczeństwa występowały częściej u pacjentów powyżej 65 lat.
• Dzieci i młodzież: nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności do 18 lat; brak dostępnych danych.

Pominięta dawka

W przypadku pominięcia dawki następną zaplanowaną dawkę przyjmuje się następnego dnia. Nie przyjmuje się dodatkowych kapsułek w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Badanie stężenia tiaminy i encefalopatia Wernickego

• Ostrzeżenie: przy braku suplementacji tiaminy zgłaszano przypadki ciężkiej i śmiertelnej encefalopatii, w tym encefalopatii Wernickego, u pacjentów przyjmujących Inrebic. Encefalopatia Wernickego jest stanem nagłym w neurologii wynikającym z niedoboru tiaminy (witaminy B1).
• Objawy: ataksja, zmiany stanu psychicznego i oftalmoplegia (na przykład oczopląs, podwójne widzenie). Każda zmiana stanu psychicznego, splątanie lub zaburzenia pamięci powinny budzić podejrzenie encefalopatii, w tym encefalopatii Wernickego, i skłaniać do pełnej oceny: badania neurologicznego, oceny stężenia tiaminy i badań obrazowych.
• Przed leczeniem: stężenie tiaminy i stan odżywienia ocenia się przed rozpoczęciem leczenia. Leczenia nie rozpoczyna się u pacjentów z niedoborem tiaminy, a niskie stężenia najpierw się uzupełnia.
• W trakcie leczenia: wszyscy pacjenci otrzymują profilaktykę doustną tiaminą i mają oceniane stężenia tiaminy w razie wskazań klinicznych.
• W przypadku podejrzenia encefalopatii: Inrebic odstawia się natychmiast i rozpoczyna podawanie tiaminy pozajelitowo, jednocześnie oceniając wszystkie możliwe przyczyny. Pacjentów monitoruje się do czasu ustąpienia lub złagodzenia objawów i normalizacji stężeń tiaminy.

Niedokrwistość, małopłytkowość i neutropenia

• Pełną morfologię krwi wykonuje się na początku leczenia, okresowo w trakcie leczenia i w razie wskazań klinicznych.
• Niedokrwistość występuje zazwyczaj w ciągu pierwszych 3 miesięcy. U pacjentów ze stężeniem hemoglobiny poniżej 10,0 g/dl na początku leczenia istnieje większe prawdopodobieństwo rozwoju niedokrwistości stopnia 3 lub wyższego i powinni oni być uważnie monitorowani (na przykład co tydzień przez pierwszy miesiąc); mogą być potrzebne przetoczenia.
• Małopłytkowość występuje zazwyczaj w ciągu pierwszych 3 miesięcy. U pacjentów z liczbą płytek krwi poniżej 100 × 10⁹/l na początku leczenia istnieje większe prawdopodobieństwo rozwoju małopłytkowości stopnia 3 lub wyższego i powinni oni być uważnie monitorowani. Zazwyczaj jest odwracalna po przerwaniu dawki, zmniejszeniu dawki i, w razie potrzeby, przetoczeniu płytek krwi. Pacjenci powinni wiedzieć o zwiększonym ryzyku krwawienia.
• Neutropenia była zazwyczaj odwracalna i postępowano w niej przez czasowe wstrzymanie fedratynibu.
• Fedratynibu nie badano u pacjentów z wyjściową liczbą płytek krwi poniżej 50 × 10⁹/l i bezwzględną liczbą neutrofilów poniżej 1,0 × 10⁹/l.

Zdarzenia żołądkowo-jelitowe

Nudności, wymioty i biegunka należą do najczęstszych reakcji. Większość z nich jest stopnia 1 lub 2 i zwykle występuje w ciągu pierwszych 2 tygodni. Profilaktyczne leczenie przeciwwymiotne (na przykład antagonistami receptora 5-HT3) stosuje się przez cały czas leczenia, a biegunkę leczy się lekami przeciwbiegunkowymi od pierwszych objawów. Stężenia tiaminy są monitorowane i w razie potrzeby uzupełniane.

Monitorowanie wątroby, trzustki i nerek

• Wątroba: zgłaszano zwiększenia aktywności AlAT i AspAT oraz jeden przypadek niewydolności wątroby. Czynność wątroby monitoruje się na początku leczenia, co najmniej raz w miesiącu przez pierwsze 3 miesiące, następnie okresowo i w razie wskazań klinicznych; po zdarzeniu toksycznym co najmniej co 2 tygodnie do czasu ustąpienia.
• Trzustka: zgłaszano zwiększenia aktywności amylazy i lipazy oraz jeden przypadek zapalenia trzustki, przy tym samym schemacie monitorowania; zaleca się modyfikację dawki w przypadku zwiększeń stopnia 3 lub wyższego.
• Nerki: stężenie kreatyniny w surowicy zwiększyło się o około 30% w pierwszym cyklu, a następnie pozostawało stabilne. Monitoruje się je na początku leczenia, co najmniej raz w miesiącu przez pierwsze 3 miesiące, a następnie w razie wskazań klinicznych. Ponieważ fedratynib hamuje transportery nerkowe, można rozważyć inne wskaźniki czynności nerek.

Zapalenie błony naczyniowej oka

Zapalenie błony naczyniowej oka obserwowano w badaniach po dopuszczeniu do obrotu jako zdarzenie o późnym początku (mediana czasu do pierwszego epizodu: 14 miesięcy, zakres 8–22 miesięcy). Pacjentów informuje się o ryzyku przed rozpoczęciem leczenia. Objawy obejmują ból oka, zaczerwienienie, światłowstręt, męty w ciele szklistym i pogorszenie widzenia; zalecana jest szybka ocena okulistyczna. Większość przypadków to przednie zapalenie błony naczyniowej oka. Nie jest potrzebna zmiana dawki, dopóki miejscowe leczenie kortykosteroidami kontroluje stan zapalny; jeśli zapalenie błony naczyniowej oka nie odpowiada na leczenie miejscowe, może być wskazane leczenie ogólnoustrojowe, a fedratynib wstrzymuje się do czasu ustąpienia stanu zapalnego.

Zdarzenia sercowo-naczyniowe, zakrzepica i wtórne nowotwory złośliwe

• Duże badanie innego inhibitora JAK (tofacytynibu) w reumatoidalnym zapaleniu stawów wykazało wyższe częstości poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych, żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej i nowotworów złośliwych niż w przypadku inhibitorów TNF. W związku ze stosowaniem produktu Inrebic zgłaszano poważne niepożądane zdarzenia sercowe, zakrzepicę żył głębokich, zatorowość płucną, chłoniaka i inne nowotwory złośliwe.
• Przed rozpoczęciem lub kontynuacją leczenia u każdego pacjenta rozważa się korzyści i ryzyko, szczególnie u pacjentów w wieku 65 lat lub starszych, obecnych lub byłych długoletnich palaczy oraz pacjentów z miażdżycową chorobą sercowo-naczyniową lub innymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego.
• Należy zachować ostrożność u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (przebyta choroba zakrzepowo-zatorowa, duży zabieg chirurgiczny, unieruchomienie, złożone hormonalne środki antykoncepcyjne lub hormonalna terapia zastępcza, dziedziczne zaburzenie krzepnięcia). Pacjentów z objawami choroby zakrzepowo-zatorowej ocenia się niezwłocznie, a fedratynib odstawia się w przypadku jej podejrzenia.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym unikają zajścia w ciążę i stosują skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia oraz przez co najmniej 1 miesiąc po przyjęciu ostatniej dawki.
• Ciąża: przeciwwskazane. Brak danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży; badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję, a inhibitory JAK jako klasa powodowały śmiertelność zarodków i płodów oraz działanie teratogenne u ciężarnych szczurów i królików przy ekspozycji istotnej klinicznie. Fedratynib może powodować uszkodzenie płodu.
• Karmienie piersią: nie wiadomo, czy fedratynib lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego, a ryzyka dla karmionego piersią dziecka nie można wykluczyć. Kobiety nie powinny karmić piersią w trakcie leczenia oraz przez co najmniej 1 miesiąc po przyjęciu ostatniej dawki.
• Płodność: brak danych u ludzi oraz brak danych u zwierząt dotyczących płodności przy ekspozycji istotnej klinicznie.

Sód

Kapsułki zawierają mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, to znaczy są zasadniczo „wolne od sodu”.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Fedratynib wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci, u których po jego przyjęciu wystąpią zawroty głowy, nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Inrebic nie wymaga żadnych szczególnych warunków przechowywania w odniesieniu do temperatury. Butelkę należy szczelnie zamykać, aby chronić kapsułki przed wilgocią, i przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Każda butelka zawiera 120 kapsułek i ma zamknięcie zabezpieczające przed dziećmi.

4 lata. Nie stosować po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.

Wyłącznie na receptę (Rx): produkt leczniczy wydawany na ograniczoną receptę lekarską, rozpoczynany i nadzorowany przez lekarzy doświadczonych w leczeniu przeciwnowotworowym. Badanie stężenia tiaminy przed leczeniem jest warunkiem stosowania (patrz Specjalne ostrzeżenia). Fedratynib przyjmuje się w domu, dlatego jest dostarczany pacjentowi lub leczącej go klinice na receptę.