Erdafitynib

Erdafitynib jest doustnym inhibitorem kinazy tyrozynowej pan-FGFR (receptor czynnika wzrostu fibroblastów). FGFR to białka powierzchni komórki zaangażowane w prawidłowe procesy, takie jak proliferacja i migracja komórek oraz gospodarka fosforanowa i witaminy D. Zmiany w genach FGFR mogą napędzać nowotwory, w tym raka urotelialnego, poprzez promowanie wzrostu i migracji komórek nowotworowych oraz tworzenia naczyń krwionośnych i poprzez blokowanie śmierci komórek.

Mechanizm działania

• Hamowanie FGFR: erdafitynib wiąże się z FGFR1, FGFR2, FGFR3 i FGFR4 i blokuje ich aktywność enzymatyczną (dane in vitro), zmniejszając fosforylację receptorów i dalszą sygnalizację.
• Działanie przeciwnowotworowe: zmniejszał żywotność komórek w liniach komórkowych ze zmianami genetycznymi FGFR i był aktywny w modelach ksenoprzeszczepów pochodzących z typów nowotworów, w tym raka pęcherza moczowego.
• Wpływ na fosforany: hamowanie FGFR zwiększa stężenie fosforanów w surowicy. Jest to oczekiwany, przemijający efekt farmakodynamiczny i podstawa opisanego poniżej dawkowania w zależności od stężenia fosforanów.

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: wchłanianie po podaniu doustnym jest niemal całkowite; mediana czasu do osiągnięcia stężenia maksymalnego wynosi 2,5 godziny (zakres 2–6 godzin). Ekspozycja rośnie proporcjonalnie do dawki w zakresie 0,5–12 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 2 tygodniach dawkowania raz na dobę, ze średnią 4-krotną kumulacją. Przy dawce 8 mg raz na dobę średnie Cmax w stanie stacjonarnym wynosiło 1399 ng/ml, a AUC 29 268 ng·h/ml. Posiłek bogatotłuszczowy zmniejszył AUC o 6% i Cmax o 14% oraz opóźnił szczyt o około 1,5 godziny, co nie ma znaczenia klinicznego, dlatego tabletki można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia.
• Dystrybucja: średnia pozorna objętość dystrybucji 0,411 l/kg u pacjentów z nowotworem; 99,7% wiąże się z białkami osocza, preferencyjnie z alfa-1-kwaśną glikoproteiną.
• Metabolizm: metabolizm jest główną drogą eliminacji. CYP2C9 i CYP3A4 tworzą główny O-demetylowany metabolit i odpowiadają odpowiednio za około 39% i 20% całkowitego klirensu. Niezmieniony erdafitynib jest głównym związkiem związanym z lekiem w osoczu i nie ma krążących metabolitów.
• Eliminacja: średni całkowity klirens pozorny 0,362 l/h; średni efektywny okres półtrwania około 58,9 godziny. Po podaniu dawki znakowanej radioaktywnie około 69% odzyskano w kale (19% w postaci niezmienionej) i 19% w moczu (13% w postaci niezmienionej).
• Szczególne populacje: nie jest wymagane dostosowanie dawki w łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniu czynności nerek lub wątroby; brak danych w ciężkim zaburzeniu czynności nerek i ograniczone dane w ciężkim zaburzeniu czynności wątroby.

• Rak urotelialny: w monoterapii u dorosłych z nieresekcyjnym lub przerzutowym rakiem urotelialnym (UC) z podatnymi zmianami genetycznymi FGFR3, którzy otrzymali wcześniej co najmniej jedną linię leczenia zawierającą inhibitor PD-1 lub PD-L1 w warunkach leczenia nieresekcyjnego lub przerzutowego.
• Badanie przed leczeniem: lekarz musi dysponować potwierdzeniem podatnych zmian FGFR3 uzyskanym za pomocą wyrobu medycznego do diagnostyki in vitro (IVD) z oznakowaniem CE o odpowiednim przeznaczeniu. Jeżeli nie jest dostępny IVD z oznakowaniem CE, należy zastosować alternatywny zwalidowany test.

• Nadwrażliwość na erdafitynib lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Profil bezpieczeństwa opiera się na danych od 479 pacjentów z miejscowo zaawansowanym nieresekcyjnym lub przerzutowym rakiem urotelialnym leczonych dawką początkową 8 mg lub 9 mg raz na dobę (mediana czasu leczenia 4,8 miesiąca). Najczęstszymi reakcjami były hiperfosfatemia (78,5%), biegunka (55,5%), zapalenie jamy ustnej (52,8%), suchość w ustach (39,9%), zmniejszone łaknienie (31,7%), niedokrwistość (28,2%), sucha skóra (28,0%) i centralna surowicza retinopatia (28,0%). Najczęstszymi reakcjami stopnia 3 lub wyższego były zapalenie jamy ustnej (10,6%), hiponatremia (8,8%), zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej (7,9%), onycholiza (4,8%) i biegunka (4,0%). Reakcje doprowadziły do zmniejszenia dawki u 59,7% pacjentów i do przerwania leczenia u 19,4%.

Bardzo częste (≥1/10): hiperfosfatemia, hiponatremia, zmniejszone łaknienie; zaburzenia smaku; centralna surowicza retinopatia (termin zbiorczy obejmujący odwarstwienie nabłonka barwnikowego siatkówki i zaburzenia widzenia, takie jak niewyraźne widzenie), suchość oka; krwawienie z nosa; biegunka, zapalenie jamy ustnej (w tym owrzodzenia jamy ustnej), suchość w ustach, zaparcie, nudności, wymioty, ból brzucha; zanokcica, onycholiza, onychomadeza, dystrofia paznokci, zaburzenia paznokci, odbarwienie paznokci, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, łysienie, sucha skóra; astenia, zmęczenie; niedokrwistość; zmniejszenie masy ciała, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej i asparaginianowej.

Częste (≥1/100 do <1/10): nadczynność przytarczyc; hiperkalcemia, hipofosfatemia; wrzodziejące zapalenie rogówki, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, kseroftalmia, zaćma, zapalenie brzegów powiek, zwiększone łzawienie; suchość błony śluzowej nosa; niestrawność; onychalgia, onychoklazja, prążkowanie paznokci, pęknięcia skóry, świąd, złuszczanie skóry, kserodermia, nadmierne rogowacenie, zmiana skórna, wyprysk, wysypka; ostre uszkodzenie nerek, zaburzenia czynności nerek, niewydolność nerek; cytoliza wątrobowokomórkowa, nieprawidłowa czynność wątroby, hiperbilirubinemia.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): zwapnienie naczyń; krwawienie z łożyska paznokcia, dyskomfort w obrębie paznokci, zanik skóry, rumień dłoni, toksyczność skórna; suchość błon śluzowych.

Centralna surowicza retinopatia pojawia się wcześnie: większość zdarzeń wystąpiła w ciągu pierwszych 90 dni leczenia. Hiperfosfatemię również zgłaszano wcześnie, głównie w ciągu pierwszych 3–4 miesięcy, ze zdarzeniami stopnia 3 w pierwszym miesiącu. Zdarzenia stopnia 3 lub 4 związane z leczeniem zgłaszano częściej u pacjentów w wieku 65 lat i starszych (47,6% w porównaniu z 43,5%).

• Umiarkowane inhibitory CYP2C9 lub silne inhibitory CYP3A4 (SmPC wymienia m.in. itrakonazol, ketokonazol, pozakonazol, worykonazol, flukonazol, klarytromycynę, rytonawir i amiodaron): zwiększają ekspozycję na erdafitynib i mogą nasilać toksyczność. Z flukonazolem AUC wynosiło 148% wartości uzyskanej po samym erdafitynibie, a z itrakonazolem 134%. Należy rozważyć alternatywy niehamujące lub w minimalnym stopniu hamujące enzymy; jeśli skojarzenie jest konieczne, dawkę zmniejsza się do następnego niższego poziomu dawki w zależności od tolerancji i można ją ponownie dostosować, w miarę tolerancji, po odstawieniu inhibitora.
• Silne induktory CYP3A4 (apalutamid, enzalutamid, lumakaftor, iwosydenib, mitotan, ryfapentyna, ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, ziele dziurawca): karbamazepina zmniejszała Cmax erdafitynibu do 65,4% i AUC do 37,7% wartości bez niej. Należy unikać tego skojarzenia. Umiarkowane induktory CYP3A4 wymagają dostosowania dawki (patrz punkt 4.5 SmPC).
• Grejpfrut i pomarańcze sewilskie: należy unikać z powodu silnego hamowania CYP3A4.
• Hormonalne środki antykoncepcyjne: erdafitynib może zmniejszać ich skuteczność (patrz Ciąża, karmienie piersią i płodność).
• Leki zwiększające stężenie fosforanów w surowicy: należy ich unikać, gdy stężenie fosforanów w surowicy wynosi 5,5 mg/dl lub więcej. Suplementacja witaminy D nie jest zalecana podczas leczenia.
• Leki wydłużające odstęp QT: patrz Specjalne ostrzeżenia.

SmPC (punkt 4.5) zawiera pełną listę interakcji.

Leczenie rozpoczyna i nadzoruje lekarz doświadczony w terapii przeciwnowotworowej, po potwierdzeniu zmiany FGFR3 za pomocą odpowiedniego testu. Tabletki połyka się w całości, z jedzeniem lub bez jedzenia, mniej więcej o tej samej porze każdego dnia. Leczenie trwa do progresji choroby lub wystąpienia niedopuszczalnej toksyczności. Należy unikać grejpfrutów i pomarańczy sewilskich.

Dawka początkowa i zwiększanie dawki w zależności od stężenia fosforanów

• Dawka początkowa: 8 mg raz na dobę. Stężenie fosforanów w surowicy mierzy się przed pierwszą dawką, a następnie co miesiąc.
• Kontrola fosforanów: utrzymuje się dawkę 8 mg, a stężenie fosforanów w surowicy ocenia się od 14 do 21 dni po rozpoczęciu.
• Zwiększenie do 9 mg raz na dobę: jeśli stężenie fosforanów w surowicy jest niższe niż 9,0 mg/dl (niższe niż 2,91 mmol/l) i nie ma toksyczności związanej z lekiem. Jeśli stężenie wynosi 9,0 mg/dl lub więcej, obowiązują opisane poniżej modyfikacje dawki. Po 21. dniu stężenie fosforanów w surowicy nie służy już do kierowania zwiększaniem dawki.

Modyfikacje dawki w zależności od stężenia fosforanów w surowicy (po zwiększeniu dawki)

Przy stężeniu fosforanów 5,5 mg/dl (1,75 mmol/l) lub wyższym ogranicza się podaż fosforanów w diecie do 600–800 mg na dobę. W przypadku utrzymującego się podwyższonego stężenia fosforanów w razie potrzeby rozważa się lek wiążący fosforany niezawierający wapnia (na przykład węglan sewelameru).

• Poniżej 6,99 mg/dl (poniżej 2,24 mmol/l): kontynuować leczenie w dotychczasowej dawce.
• 7,00–8,99 mg/dl (2,25–2,90 mmol/l): kontynuować leczenie i rozpocząć stosowanie leku wiążącego fosforany z posiłkami, aż stężenie spadnie poniżej 7,00 mg/dl. Zmniejszyć dawkę, jeśli stężenie fosforanów utrzymuje się na poziomie 7,00 mg/dl lub wyższym przez 2 miesiące albo jeśli wystąpią dodatkowe zdarzenia niepożądane lub zaburzenia elektrolitowe związane z przedłużoną hiperfosfatemią.
• 9,00–10,00 mg/dl (2,91–3,20 mmol/l): wstrzymać leczenie do czasu, aż stężenie spadnie poniżej 7,00 mg/dl (zalecane cotygodniowe badanie) i rozpocząć stosowanie leku wiążącego z posiłkami. Wznowić leczenie na tym samym poziomie dawki. Zmniejszyć dawkę, jeśli stężenie fosforanów utrzymuje się na poziomie 9,00 mg/dl lub wyższym przez 1 miesiąc albo jeśli wystąpią dodatkowe zdarzenia niepożądane lub zaburzenia elektrolitowe związane z przedłużoną hiperfosfatemią.
• Powyżej 10,00 mg/dl (powyżej 3,20 mmol/l): wstrzymać leczenie do czasu, aż stężenie spadnie poniżej 7,00 mg/dl (zalecane cotygodniowe badanie) i wznowić leczenie od pierwszego zmniejszonego poziomu dawki. Jeśli stężenie 10,00 mg/dl lub wyższe utrzymuje się dłużej niż 2 tygodnie, należy trwale zakończyć leczenie. Objawy leczyć zgodnie z potrzebami klinicznymi.
• Istotna zmiana czynności nerek w porównaniu z wartością wyjściową lub hipokalcemia stopnia 3 spowodowana hiperfosfatemią: trwale zakończyć leczenie i postępować zgodnie ze wskazaniami medycznymi.

Etapy zmniejszania dawki

• Od 9 mg: 8 mg (na przykład dwie tabletki po 4 mg), następnie 6 mg (dwie tabletki po 3 mg), 5 mg (jedna tabletka 5 mg), 4 mg (jedna tabletka 4 mg), a potem zakończenie leczenia. Dawkę 9 mg można przyjąć jako trzy tabletki po 3 mg.
• Od 8 mg: 6 mg (dwie tabletki po 3 mg), następnie 5 mg (jedna tabletka 5 mg), 4 mg (jedna tabletka 4 mg), a potem zakończenie leczenia.

Zaburzenia oka

Przed rozpoczęciem leczenia wykonuje się wyjściowe badanie oczu (siatka Amslera, badanie dna oka, ostrość wzroku oraz, jeśli jest dostępna, optyczna tomografia koherentna). Badania powtarza się co miesiąc, w tym test z siatką Amslera, przez pierwsze 4 miesiące, następnie co 3 miesiące, a w pilnych przypadkach przy każdym objawie ze strony wzroku.

• Stopień 1 (bezobjawowy lub łagodne objawy, lub tylko nieprawidłowy test z siatką Amslera): skierować na badanie okulistyczne; jeśli nie można go wykonać w ciągu 7 dni, wstrzymać leczenie do czasu, aż będzie to możliwe. Przy braku toksyczności ocznej kontynuować w tej samej dawce. Jeśli stwierdzi się zapalenie rogówki lub nieprawidłowość siatkówki (na przykład centralną surowiczą retinopatię), wstrzymać leczenie do ustąpienia; jeśli jest odwracalna w ciągu 4 tygodni, wznowić leczenie w następnej niższej dawce.
• Stopień 2 (umiarkowany, ograniczający instrumentalne czynności życia codziennego): natychmiast wstrzymać leczenie i skierować do specjalisty. Po ustąpieniu lub ustabilizowaniu bez objawów w ciągu 4 tygodni wznowić leczenie na następnym niższym poziomie dawki.
• Stopień 3 (ciężki lub istotny medycznie, ale niezagrażający bezpośrednio wzrokowi, ograniczający samoobsługę): natychmiast wstrzymać leczenie i skierować do specjalisty. Jeśli zmiana ustąpiła lub jest stabilna i bezobjawowa w ciągu 4 tygodni, leczenie można wznowić w dawce o 2 poziomy niższej. W razie nawrotu rozważyć trwałe zakończenie leczenia.
• Stopień 4 (następstwa zagrażające wzrokowi, ślepota): trwale zakończyć leczenie i monitorować do ustąpienia lub ustabilizowania.
• Po wznowieniu leczenia sprawdza się, czy nie doszło do nawrotu, co 1–2 tygodnie przez miesiąc. Gdy wystąpi centralna surowicza retinopatia, leczenie wstrzymuje się, a trwale kończy, jeśli zdarzenie nie ustąpi w ciągu 4 tygodni lub jest stopnia 4.

Zmiany dotyczące paznokci, skóry i błon śluzowych oraz inne reakcje

• Zaburzenia paznokci: stopień 1 — kontynuować; stopień 2 — wstrzymać i ponownie ocenić po 1–2 tygodniach, wznawiając w tej samej dawce, jeśli pierwsze zdarzenie ustąpi do stopnia 1 lub wartości wyjściowej w ciągu 2 tygodni, w przeciwnym razie w następnej niższej dawce; stopień 3 — wstrzymać i wznowić w następnej niższej dawce po osiągnięciu stopnia 1 lub wartości wyjściowej; stopień 4 — zakończyć leczenie.
• Sucha skóra i toksyczność skórna, suchość w ustach: stopnie 1 i 2 — kontynuować; stopień 3 — wstrzymać na okres do 28 dni z cotygodniową ponowną oceną i wznowić w następnej niższej dawce po osiągnięciu stopnia 1 lub wartości wyjściowej; toksyczność skórna stopnia 4 — zakończyć leczenie.
• Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej: stopień 1 — kontynuować; stopień 2 — wstrzymać tylko wtedy, gdy występują inne reakcje stopnia 2 związane z erdafitynibem lub postępowanie objawowe trwa dłużej niż tydzień, z takimi samymi zasadami wznowienia jak w przypadku zaburzeń paznokci; stopień 3 — wstrzymać i wznowić w następnej niższej dawce po osiągnięciu stopnia 1 lub wartości wyjściowej; stopień 4 — zakończyć leczenie.
• Inne działania niepożądane: stopień 3 — wstrzymać do osiągnięcia stopnia 1 lub wartości wyjściowej, a następnie wznowić w następnej niższej dawce; stopień 4 — trwale zakończyć leczenie.

Szczególne populacje

• Osoby w podeszłym wieku: brak szczególnego dostosowania dawki; dane dotyczące pacjentów powyżej 85 lat są ograniczone. Monitorowanie oczu jest ściślejsze od wieku 65 lat (patrz Specjalne ostrzeżenia).
• Zaburzenia czynności nerek: brak dostosowania w łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach; brak danych w ciężkich zaburzeniach i należy rozważyć leczenie alternatywne.
• Zaburzenia czynności wątroby: brak dostosowania w łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach; dane w ciężkich zaburzeniach są ograniczone i należy rozważyć leczenie alternatywne.
• Dzieci i młodzież: brak właściwego zastosowania w raku urotelialnym; nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności u osób w wieku poniżej 18 lat.

Pominięta dawka lub wymioty

Pominiętą dawkę można przyjąć jak najszybciej, a zwykły codzienny schemat wznawia się następnego dnia. Nie przyjmuje się dodatkowych tabletek w celu nadrobienia. Jeśli po przyjęciu dawki wystąpią wymioty, następną dawkę przyjmuje się następnego dnia.

Test FGFR3 przed leczeniem

Leczenie rozpoczyna się dopiero po potwierdzeniu podatnej zmiany genetycznej FGFR3 za pomocą wyrobu medycznego do diagnostyki in vitro z oznakowaniem CE o odpowiednim przeznaczeniu lub innego zwalidowanego testu, jeśli nie jest dostępny wyrób z oznakowaniem CE.

Zaburzenia oczne

Erdafitynib może powodować centralną surowiczą retinopatię (w tym odwarstwienie nabłonka barwnikowego siatkówki) z ubytkami w polu widzenia. Centralna surowicza retinopatia występowała częściej u pacjentów w wieku 65 lat i starszych (33,3% w porównaniu z 28,8%), podobnie jak odwarstwienie nabłonka barwnikowego siatkówki (6,3% w porównaniu z 2,1%), dlatego zaleca się ściślejsze monitorowanie w tej grupie wiekowej oraz u pacjentów z chorobami siatkówki, zwyrodnieniem plamki lub siatkówki, retinopatią cukrzycową lub wcześniejszym odwarstwieniem siatkówki. Suchość oka wystąpiła u 16,7% pacjentów (stopnia 3 lub 4 u 0,3%). Wszyscy pacjenci powinni stosować profilaktykę suchości oka, z użyciem środków nawilżających oko, takich jak sztuczne łzy lub żele albo maści nawilżające, co najmniej co 2 godziny w czasie czuwania; ciężką suchość oka powinien ocenić okulista. Po wznowieniu leczenia po zdarzeniu ze strony oka konieczna jest ścisła obserwacja okulistyczna.

Hiperfosfatemia

Przedłużona hiperfosfatemia może prowadzić do mineralizacji tkanek miękkich, wapnicy skóry, niemocznicowej kalcyfilaksji, hipokalcemii, niedokrwistości, wtórnej nadczynności przytarczyc, skurczów mięśni, aktywności drgawkowej, wydłużenia odstępu QT i arytmii. Występuje wcześnie, głównie w ciągu pierwszych 3–4 miesięcy. Stężenie fosforanów w surowicy monitoruje się przez cały czas leczenia. Przy 5,5 mg/dl lub więcej ogranicza się podaż fosforanów w diecie (600–800 mg na dobę) i unika się środków zwiększających stężenie fosforanów; powyżej 7,0 mg/dl rozważa się doustny lek wiążący fosforany. Suplementów witaminy D nie zaleca się, ponieważ mogą nasilać wzrost stężenia fosforanów i wapnia.

Hipofosfatemia

Stężenie fosforanów w surowicy może również spaść poniżej normy, podczas leczenia i podczas przerw w leczeniu, dlatego nadal jest monitorowane. Jeśli spadnie poniżej normy, leczenie obniżające stężenie fosforanów i ograniczenia dietetyczne przerywa się. Ciężka hipofosfatemia może objawiać się splątaniem, drgawkami, ogniskowymi objawami neurologicznymi, niewydolnością serca, niewydolnością oddechową, osłabieniem mięśni, rabdomiolizą i niedokrwistością hemolityczną; zdarzenia stopnia 3–4 wystąpiły u 1,0% pacjentów.

Zaburzenia paznokci, skóry i błon śluzowych oraz nadwrażliwość na światło

Zaburzenia paznokci, zaburzenia skóry (sucha skóra, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, łysienie, świąd) oraz zapalenie jamy ustnej lub suchość w ustach występują bardzo często. Pacjentów monitoruje się i zapewnia się im opiekę wspomagającą: dobrą higienę paznokci, w razie potrzeby środek wzmacniający paznokcie i obserwację w kierunku zakażenia; regularne stosowanie środków nawilżających, unikanie produktów perfumowanych, nadmiernego używania mydła i nadmiernych kąpieli; dobrą higienę jamy ustnej, w razie potrzeby płukanie jamy ustnej roztworem sody oczyszczonej 3 lub 4 razy na dobę oraz unikanie pikantnych lub kwaśnych potraw. Ze względu na potencjalne ryzyko fototoksyczności na słońcu należy stosować odzież ochronną lub filtr przeciwsłoneczny.

Monitorowanie laboratoryjne

Zgłaszano zwiększenie stężenia kreatyniny, hiponatremię, zwiększoną aktywność aminotransferaz i niedokrwistość, dlatego morfologię krwi i biochemię surowicy kontroluje się regularnie.

Leki wydłużające odstęp QT

Zaleca się ostrożność w przypadku leków, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT lub powodują torsade de pointes, takich jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna, dyzopiramid) i klasy III (amiodaron, sotalol, ibutylid), antybiotyki makrolidowe, SSRI (cytalopram, escytalopram), metadon, moksyfloksacyna oraz leki przeciwpsychotyczne (haloperydol, tiorydazyna).

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym stosują wysoce skuteczną antykoncepcję przed leczeniem i w trakcie leczenia oraz przez 1 miesiąc po przyjęciu ostatniej dawki. Mężczyźni stosują skuteczną antykoncepcję (na przykład prezerwatywę) i nie oddają ani nie przechowują nasienia w trakcie leczenia i przez 1 miesiąc po przyjęciu ostatniej dawki.
• Hormonalne środki antykoncepcyjne: erdafitynib może zmniejszać ich skuteczność. Pacjenci powinni stosować metodę, na którą nie wpływają induktory enzymów (na przykład niehormonalną wkładkę wewnątrzmaciczną), lub dodać niehormonalną antykoncepcję (na przykład prezerwatywę) w trakcie leczenia i przez 1 miesiąc po przyjęciu ostatniej dawki.
• Test ciążowy: u kobiet w wieku rozrodczym zaleca się wykonanie testu ciążowego o wysokiej czułości przed rozpoczęciem leczenia.
• Ciąża: brak danych dotyczących ludzi; badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję, a erdafitynib działa embriotoksycznie i teratogennie. Nie należy go stosować w ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety tego wymaga. Pacjenci powinni skontaktować się z pracownikiem ochrony zdrowia, jeśli w trakcie leczenia lub do 1 miesiąca po nim dojdzie do ciąży lub zostanie ona podejrzewana.
• Karmienie piersią: nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego piersią dziecka; karmienie piersią należy przerwać na czas leczenia i na 1 miesiąc po przyjęciu ostatniej dawki.
• Płodność: brak danych dotyczących ludzi i brak dedykowanych badań płodności na zwierzętach; nie można wykluczyć zaburzenia płodności mężczyzn i kobiet.

Sód

Każda tabletka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, czyli zasadniczo nie zawiera sodu.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Erdafitynib ma umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Mogą wystąpić zaburzenia oka, takie jak centralna surowicza retinopatia lub zapalenie rogówki; pacjenci z objawami ze strony wzroku nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, dopóki objawy nie ustąpią.

Balversa nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Tabletki są dostarczane w butelkach z polietylenu o wysokiej gęstości z zamknięciem zabezpieczającym przed dziećmi i wkładką uszczelniającą indukcyjnie; każde opakowanie zawiera jedną butelkę z 28, 56 lub 84 tabletkami, w zależności od mocy, i nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

4 lata dla opakowania w butelce. Nie stosować po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.

Wyłącznie na receptę (Rx), wydawany z przepisu lekarza do zastrzeżonego stosowania (aneks II B): leczenie rozpoczyna i nadzoruje lekarz doświadczony w terapii przeciwnowotworowej, po potwierdzeniu zmiany FGFR3. Tabletki Balversa przyjmuje się w domu, dlatego są dostarczane pacjentowi lub leczącej go klinice na podstawie recepty.