Epirubicyna

Epirubicyna jest cytotoksyczną antracykliną. SmPC wskazuje, że dokładne mechanizmy jej działania cytotoksycznego i antyproliferacyjnego nie są w pełni poznane. Działa cytotoksycznie in vitro na ustalone linie komórkowe myszy i człowieka oraz na pierwotne hodowle ludzkich nowotworów, a in vivo jest aktywna wobec kilku nowotworów mysich i ludzkich ksenoprzeszczepów u myszy bezgrasiczych, w tym nowotworów piersi.

Mechanizm działania

• Interkalacja do DNA: tworzy kompleks z DNA, wsuwając swoje płaskie pierścienie między pary zasad nukleotydowych, co hamuje syntezę kwasów nukleinowych (DNA i RNA) oraz białek.
• Topoizomeraza II: interkalacja wywołuje cięcie DNA przez topoizomerazę II, co daje działanie niszczące komórki. Stabilizuje kompleks DNA–topoizomeraza II i zapobiega ponownemu połączeniu DNA.
• Helikaza DNA: hamuje aktywność helikazy, co zapobiega enzymatycznemu rozdzielaniu dwuniciowego DNA i zaburza replikację oraz transkrypcję.
• Wolne rodniki: uczestniczy w reakcjach utleniania i redukcji, w których powstają cytotoksyczne wolne rodniki.
• Cykl komórkowy: antracykliny nie są swoiste dla jednej fazy cyklu komórkowego.

Farmakokinetyka

• Liniowość: liniowa w zakresie 60–150 mg/m²; klirens osoczowy (około 65–83 l/h) nie zależy od czasu trwania wlewu ani od schematu.
• Dystrybucja: po podaniu dożylnym szybko i szeroko dystrybuuje do tkanek. Około 77% wiąże się z białkami osocza (głównie z albuminami), niezależnie od stężenia. Koncentruje się w krwinkach czerwonych, dlatego stężenie we krwi pełnej jest około dwukrotnie wyższe niż stężenie w osoczu. Nie przenika przez barierę krew–mózg.
• Metabolizm: rozległy i szybki, w wątrobie, a także w innych narządach i komórkach, w tym w krwinkach czerwonych. Cztery główne drogi to redukcja grupy ketonowej w pozycji C-13 do pochodnej 13(S)-dihydro, epirubicynolu; sprzęganie z glukuronidem niezmienionego leku i epirubicynolu; utrata aminocukru w wyniku hydrolizy (aglikony doksorubicyny i doksorubicynolu); oraz utrata aminocukru w procesie redoks (aglikony 7-deoksy). Epirubicynol ma około jednej dziesiątej aktywności cytotoksycznej epirubicyny in vitro i prawdopodobnie nie osiąga stężeń cytotoksycznych in vivo. Nie stwierdzono istotnej aktywności ani toksyczności pozostałych metabolitów.
• Eliminacja: głównie wydalanie z żółcią, a w mniejszym stopniu z moczem. W badaniu bilansu masy u jednego pacjenta odzyskano około 60% dawki promieniotwórczej, 34% w kale i 27% w moczu. Trzy fazy spadku mają okresy półtrwania około 3 minut, 2,5 godziny i 33 godzin.
• Zastosowanie dopęcherzowe: wchłanianie ogólnoustrojowe po wlewie do pęcherza jest minimalne.
• Niewydolność wątroby: u pacjentów ze zwiększonym stężeniem bilirubiny lub AspAT klirens może być mniejszy, a ogólna toksyczność większa (patrz Podawanie i dawkowanie).

Hiszpańska SmPC przedstawia wskazania jako choroby nowotworowe, takie jak:

• Rak piersi.
• Mięsak tkanek miękkich.
• Rak żołądka.
• Drobnokomórkowy rak płuca.
• Zaawansowany rak jajnika.
• Powierzchowne nowotwory pęcherza moczowego (Ta/T1 i rak in situ) oraz profilaktyka nawrotów powierzchownych nowotworów pęcherza po całkowitej przezcewkowej resekcji. Dla tych zastosowań opisano drogę dopęcherzową.

Epirubicynę można stosować w monoterapii lub jako część różnych schematów chemioterapii skojarzonej.

• Nadwrażliwość na epirubicynę, na którąkolwiek substancję pomocniczą lub na inne antracykliny albo antracenodiony.
• Karmienie piersią.
• Podanie dożylne jest również przeciwwskazane w: utrzymującej się mielosupresji; ciężkiej niewydolności wątroby; ciężkiej niewydolności serca; niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego; ciężkich zaburzeniach rytmu serca; wcześniejszym leczeniu maksymalnymi skumulowanymi dawkami epirubicyny i (lub) innych antracyklin albo antracenodionów; ostrych zakażeniach ogólnoustrojowych; niestabilnej dławicy piersiowej; kardiomiopatii.
• Podanie dopęcherzowe jest również przeciwwskazane w: zakażeniach dróg moczowych; zapaleniu pęcherza; krwiomoczu; nowotworach inwazyjnych, które przeniknęły przez ścianę pęcherza; problemach z cewnikowaniem.

Tabela w SmPC obejmuje reakcje obserwowane w badaniach klinicznych przy dawkach standardowych i dużych oraz w stosowaniu po wprowadzeniu do obrotu. Supresja szpiku kostnego, objawy ze strony przewodu pokarmowego, łysienie i kardiotoksyczność są głównymi z nich.

Bardzo częste (≥1/10): zakażenie, zapalenie spojówek; niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, granulocytopenia, neutropenia z gorączką; zapalenie rogówki; uderzenia gorąca, zapalenie żył; nudności, wymioty, zapalenie jamy ustnej, zapalenie błon śluzowych, biegunka; łysienie, toksyczność skórna; chromaturia (czerwony mocz przez 1 do 2 dni po dawce); brak miesiączki; złe samopoczucie, gorączka; nieprawidłowa aktywność aminotransferaz.

Częste (≥1/100 do <1/10): zmniejszenie apetytu, odwodnienie; częstoskurcz komorowy, blok przedsionkowo-komorowy, obustronny blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, zastoinowa niewydolność serca (zgłaszana razem z dusznością, obrzękami, powiększeniem wątroby, wodobrzuszem, obrzękiem płuc, wysiękiem opłucnowym i rytmem cwałowym); krwotok, nagłe zaczerwienienie twarzy; zapalenie przełyku, ból przewodu pokarmowego, nadżerki i owrzodzenia; wysypka lub świąd, przebarwienia paznokci, zaburzenia skóry, hiperpigmentacja skóry; częstomocz i uczucie pieczenia (po zastosowaniu dopęcherzowym); rumień w miejscu wlewu, dreszcze; zmniejszona frakcja wyrzutowa.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): posocznica, zapalenie płuc; ostra białaczka szpikowa, ostra białaczka limfatyczna; zatorowość, zakrzepowe zapalenie żył, zatorowość tętnicza; zatorowość płucna; krwotok z przewodu pokarmowego; pokrzywka, rumień; astenia.

Rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000): reakcja anafilaktyczna (z wysypką, świądem, gorączką, dreszczami), nadwrażliwość (po zastosowaniu dopęcherzowym); hiperurykemia; kardiotoksyczność (na przykład zaburzenia w EKG, zaburzenia rytmu serca, kardiomiopatia); azoospermia; zawroty głowy.

Częstość nieznana: wstrząs septyczny, zapalenie tkanki łącznej; wstrząs, stwardnienie żył; niedotlenienie (w wyniku mielosupresji); dyskomfort w jamie brzusznej, przebarwienia błony śluzowej jamy ustnej; reakcja nadwrażliwości na światło; martwica tkanek miękkich (po przypadkowym wstrzyknięciu poza żyłę), ból; zjawisko przypomnienia popromiennego (nadwrażliwość napromieniowanej skóry).

Po zastosowaniu dopęcherzowym ciężkie reakcje ogólnoustrojowe i alergiczne są rzadkie, ponieważ wchłania się niewiele leku. Reakcje miejscowe, takie jak pieczenie i częste oddawanie moczu, zgłaszane są często, a bakteryjne lub chemiczne zapalenie pęcherza — czasami; większość z nich jest odwracalna. Ograniczające dawkę skumulowane uszkodzenie serca, ciężka mielosupresja z zakażeniem lub posocznicą, wtórna białaczka oraz martwica tkanek po wynaczynieniu są najcięższymi reakcjami (patrz Specjalne ostrzeżenia).

• Inne leki cytotoksyczne: epirubicynę stosuje się głównie w skojarzeniu i mogą wystąpić addytywne toksyczności, głównie dotyczące szpiku kostnego (morfologia krwi) i jelit.
• Leki kardiotoksyczne lub kardioaktywne: czynność serca należy monitorować w przypadku innej potencjalnie kardiotoksycznej chemioterapii (na przykład 5-fluorouracyl, cyklofosfamid, taksany, cisplatyna) oraz leków kardioaktywnych, takich jak blokery kanału wapniowego. Antracyklin nie należy łączyć z innymi lekami kardiotoksycznymi, chyba że czynność serca jest ściśle monitorowana.
• Trastuzumab: podany przed antracykliną może zwiększać ryzyko kardiotoksyczności, zwłaszcza z powodu długiego okresu półtrwania. Patrz Specjalne ostrzeżenia.
• Czynność wątroby: epirubicyna jest w dużej mierze metabolizowana w wątrobie, więc zmiany czynności wątroby spowodowane innymi terapiami mogą zmieniać jej metabolizm, farmakokinetykę, skuteczność i (lub) toksyczność.
• Szczepionki: nie wolno podawać żywych szczepionek wirusowych. Szczepionki zabite lub inaktywowane można podawać, ale odpowiedź może być osłabiona.
• Cymetydyna: zwiększa AUC epirubicyny o 50%, dlatego cymetydynę należy odstawić na czas leczenia epirubicyną.
• Taksany: paklitaksel podany przed epirubicyną może zwiększać stężenia epirubicyny i jej metabolitów w osoczu (metabolity nie są ani toksyczne, ani aktywne). Paklitaksel lub docetaksel podany po epirubicynie nie zmienia farmakokinetyki epirubicyny.
• Pokarm i płyny: należy pić dużo płynów; większa podaż płynów zwiększa objętość moczu i wydalanie kwasu moczowego.
• Punkt 4.5 SmPC jest pełnym źródłem informacji o interakcjach.

Epirubicyny chlorowodorek podaje się we wstrzyknięciu dożylnym (wlewie) lub przez cewnik dopęcherzowy. Nie jest aktywny po podaniu doustnym i nie wolno go podawać domięśniowo ani dooponowo. Powinien być podawany wyłącznie pod nadzorem lekarzy doświadczonych w leczeniu cytotoksycznym, przy dostępności środków diagnostyki i leczenia mielosupresji i jej powikłań, zwłaszcza po dużych dawkach. Przed rozpoczęciem pacjenci muszą wyzdrowieć po ostrej toksyczności wcześniejszego leczenia cytotoksycznego (zapalenie jamy ustnej, neutropenia, małopłytkowość, uogólnione zakażenia).

Podawanie dożylne

• Technika: podawać przez trwający wlew dożylny 0,9% roztworu chlorku sodu, po sprawdzeniu, czy igła jest prawidłowo w żyle. Zwykły czas wlewu wynosi od 3 do 20 minut w zależności od dawki i objętości, aby zmniejszyć ryzyko zakrzepicy lub wynaczynienia. Wstrzyknięcie w bolusie nie jest zalecane z powodu ryzyka wynaczynienia, które może wystąpić nawet przy dobrym zwrocie krwi.
• Dawka konwencjonalna: w monoterapii u dorosłych 60–90 mg/m² powierzchni ciała na cykl. W skojarzeniu w raku piersi z dodatnimi węzłami chłonnymi pachowymi 100–120 mg/m². Całkowitą dawkę początkową na cykl można podać jako jedną dawkę lub podzielić na 2–3 kolejne dni. Jeśli powrót do zdrowia po toksyczności wywołanej lekiem (zwłaszcza mielosupresji i zapalenia jamy ustnej) przebiega prawidłowo, cykle można powtarzać co 3 lub 4 tygodnie. W przypadku innych leków cytotoksycznych o nakładającej się toksyczności dawkę na cykl należy zmniejszyć.
• Dawka duża (rak piersi i płuca): w monoterapii do 135 mg/m² w dniu 1 lub w podziale na dni 1, 2 i 3, co 3 lub 4 tygodnie. W skojarzeniu do 120 mg/m² w dniu 1 co 3 lub 4 tygodnie. W monoterapii we wcześniej nieleczonym drobnokomórkowym raku płuca 120 mg/m² w dniu 1 co 3 tygodnie.

Podawanie dopęcherzowe

• Technika: roztwór wlewa się przez cewnik i pozostawia w pęcherzu na godzinę, po czym pacjent opróżnia pęcherz. Podczas wlewu pacjenta obraca się, aby zapewnić maksymalny kontakt z błoną śluzową pęcherza. Aby uniknąć niepożądanego rozcieńczenia przez mocz, pacjent nie powinien pić płynów w ciągu 12 godzin przed wlewem.
• Pojedynczy wlew: 80–100 mg bezpośrednio po przezcewkowej resekcji.
• Kuracja trwająca od 4 do 8 tygodni, po której następują wlewy miesięczne: 8 cotygodniowych wlewów po 50 mg (w 25–50 ml soli fizjologicznej), rozpoczynając od 2 do 7 dni po resekcji. Jeśli wystąpi toksyczność miejscowa (chemiczne zapalenie pęcherza), dawkę zmniejsza się do 30 mg. Alternatywnie 4 cotygodniowe wlewy po 50 mg, a następnie 11 wlewów miesięcznych tej samej dawki.
• Epirubicyna podawana dopęcherzowo nie jest zalecana w nowotworach inwazyjnych, które przeniknęły do warstwy mięśniowej ściany pęcherza.

Dostosowanie dawki

• Niewydolność wątroby: umiarkowana (bilirubina 1,2–3 mg/100 ml lub AspAT 2 do 4 razy powyżej górnej granicy normy), zmniejszyć dawkę o 50%. Znaczna (bilirubina powyżej 3 mg/100 ml lub AspAT powyżej 4-krotności górnej granicy), zmniejszyć o 75%. Ciężka niewydolność wątroby: nie leczyć.
• Niewydolność nerek: ponieważ przez nerki wydalana jest niewielka ilość, umiarkowana niewydolność zdaje się nie wymagać zmniejszenia dawki. Dane są ograniczone; w ciężkiej niewydolności (stężenie kreatyniny w surowicy powyżej 5 mg/100 ml) należy zmniejszyć dawkę początkową.
• Zaburzona czynność szpiku kostnego (po wcześniejszej chemioterapii lub radioterapii albo z powodu nacieku nowotworowego szpiku): mniejsze dawki (60–75 mg/m² w schematach konwencjonalnych i 105–120 mg/m² w schematach z dużymi dawkami) lub dłuższy odstęp między cyklami.
• Pacjenci w podeszłym wieku: stosowano standardowe dawki początkowe i schematy.
• Dzieci i młodzież: brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa u osób w wieku poniżej 18 lat.

Kardiotoksyczność i dawka skumulowana

• Wczesne (ostre) skutki: głównie tachykardia zatokowa i (lub) zmiany w EKG (niespecyficzne zmiany odcinka ST–T), z zgłaszanymi tachyarytmiami, przedwczesnymi skurczami komorowymi, częstoskurczem komorowym, bradykardią, blokiem przedsionkowo-komorowym i blokiem odnogi pęczka Hisa. Nie przewidują późniejszej kardiotoksyczności, rzadko mają znaczenie kliniczne, zwykle są przemijające i odwracalne i nie wymagają przerwania leczenia.
• Późne (opóźnione) skutki: kardiomiopatia rozwija się późno w trakcie leczenia lub w ciągu 2–3 miesięcy po nim, choć zgłaszano skutki po miesiącach lub latach. Objawia się zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) i (lub) objawami zastoinowej niewydolności serca: dusznością, obrzękiem płuc, obrzękami zależnymi, powiększeniem serca i wątroby, skąpomoczem, wodobrzuszem, wysiękiem opłucnowym i rytmem cwałowym. Zagrażająca życiu niewydolność serca jest postacią najcięższą i skumulowaną toksycznością ograniczającą dawkę.
• Dawka skumulowana: ryzyko niewydolności serca znacznie rośnie, gdy całkowita skumulowana dawka epirubicyny chlorowodorku przekracza 900 mg/m². Nie należy przekraczać tej dawki, chyba że z wyjątkową ostrożnością. Kardiotoksyczność może też wystąpić przy mniejszych dawkach skumulowanych, z czynnikami ryzyka sercowego lub bez nich.
• Monitorowanie: należy oceniać czynność serca przed leczeniem (EKG oraz scyntygrafia MUGA lub echokardiografia, zwłaszcza u pacjentów z większym ryzykiem) i przez cały czas leczenia, z regularnym sprawdzaniem LVEF za każdym razem tą samą techniką, szczególnie przy dużych dawkach skumulowanych. Epirubicynę należy odstawić przy pierwszych objawach zaburzenia czynności serca.
• Czynniki ryzyka: czynna lub utajona choroba układu sercowo-naczyniowego; wcześniejsza lub równoczesna radioterapia okolicy śródpiersia lub osierdzia; wcześniejsze antracykliny lub antracenodiony; równocześnie stosowane leki zmniejszające kurczliwość serca lub kardiotoksyczne (na przykład trastuzumab); starszy wiek. Toksyczność epirubicyny i innych antracyklin lub antracenodionów prawdopodobnie sumuje się.
• Trastuzumab: niewydolność serca (klasa II–IV wg NYHA), czasem śmiertelna, występowała przy stosowaniu samego trastuzumabu lub z antracyklinami. Trastuzumabu i antracyklin nie należy łączyć, z wyjątkiem dobrze kontrolowanych badań klinicznych z monitorowaniem serca. Trastuzumab może pozostawać we krwi do 7 miesięcy, dlatego, jeśli to możliwe, należy unikać leczenia antracyklinami do 7 miesięcy po jego odstawieniu; w przeciwnym razie czynność serca musi być uważnie monitorowana.
• Po ekspozycji wewnątrzmacicznej zgłaszano sporadyczne kardiotoksyczne zdarzenia u płodu i noworodka, w tym zgon płodu.

Toksyczność hematologiczna

Morfologię krwi (krwinki czerwone, leukocyty, neutrofile, płytki krwi) należy kontrolować przed każdym cyklem i w jego trakcie. Zależne od dawki, odwracalne leukopenia i neutropenia są głównymi objawami i najczęstszą ostrą toksycznością ograniczającą dawkę. Nasilają się przy dużych dawkach, osiągają szczyt między dniem 10 a 14 i zwykle ustępują około dnia 21. Może także wystąpić małopłytkowość i niedokrwistość. Ciężka mielosupresja może powodować gorączkę, zakażenie, posocznicę, wstrząs septyczny, krwotok, niedotlenienie tkanek lub zgon.

Wtórna białaczka

Wtórną białaczkę, z fazą przedbiałaczkową lub bez niej, zgłaszano w związku z antracyklinami. Występuje częściej, gdy są one skojarzone z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA lub z radioterapią, po intensywnym wcześniejszym leczeniu cytotoksycznym lub przy zwiększonych dawkach antracyklin. Okres utajenia wynosi od 1 do 3 lat.

Działania na przewód pokarmowy, wątrobę i nerki

• Przewód pokarmowy: epirubicyna ma działanie wymiotne. Zapalenie błon śluzowych lub jamy ustnej pojawia się wcześnie i, jeśli jest ciężkie, może w ciągu kilku dni przejść w owrzodzenie błony śluzowej; większość pacjentów wraca do zdrowia do trzeciego tygodnia.
• Wątroba: układ wątrobowo-żółciowy jest główną drogą eliminacji, dlatego należy oznaczać stężenie bilirubiny całkowitej i AspAT przed leczeniem i w jego trakcie. Zwiększone wartości mogą zmniejszać klirens i zwiększać toksyczność, dlatego zaleca się mniejsze dawki.
• Nerki: stężenie kreatyniny w surowicy należy oznaczać przed leczeniem i w jego trakcie, z dostosowaniem dawki, gdy przekracza 5 mg/100 ml.

Wynaczynienie i miejsce wstrzyknięcia

Wynaczynienie podczas wstrzyknięcia dożylnego może powodować miejscowy ból, ciężkie uszkodzenie tkanek (pęcherze, ciężkie zapalenie tkanki łącznej) i martwicę. Wlew należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach. Szybkie swoiste leczenie, na przykład deksrazoksanem (patrz jego SmPC), może zapobiec uszkodzeniu lub je zmniejszyć. Miejscowy ból można złagodzić, schładzając okolicę i utrzymując ją w chłodzie, a także kwasem hialuronowym i dimetylosulfotlenkiem. Pacjenci wymagają ścisłej obserwacji, ponieważ martwica może pojawić się po tygodniach, i należy skonsultować się z chirurgiem plastycznym. Wstrzyknięcie do małego naczynia lub powtarzane wstrzyknięcia do tej samej żyły mogą powodować stwardnienie żył; przestrzeganie zalecanej techniki zmniejsza ryzyko zapalenia żył i zakrzepowego zapalenia żył.

Choroba zakrzepowo-zatorowa i zespół rozpadu guza

• Choroba zakrzepowo-zatorowa: zgłaszano zakrzepowe zapalenie żył i zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, w tym zatorowość płucną (w niektórych przypadkach śmiertelną).
• Zespół rozpadu guza: szybki rozpad komórek nowotworowych może powodować hiperurykemię. Stężenia kwasu moczowego, potasu, fosforanu wapnia i kreatyniny we krwi należy sprawdzić po pierwszym leczeniu. Nawodnienie, alkalizacja moczu i profilaktyka allopurynolem mogą zminimalizować powikłania.

Immunosupresja i szczepionki żywe

Szczepionki żywe lub żywe atenuowane u pacjentów z obniżoną odpornością wskutek chemioterapii, w tym epirubicyny, mogą powodować ciężkie lub śmiertelne zakażenia. Szczepionek żywych nie wolno podawać w trakcie leczenia. Szczepionki zabite lub inaktywowane można podawać, ale odpowiedź może być osłabiona.

Zastosowanie dopęcherzowe

Wlew może powodować chemiczne zapalenie pęcherza (dyzuria, wielomocz, nokturia, bolesne parcie na mocz, krwiomocz, dyskomfort w pęcherzu, martwica ściany pęcherza) i obkurczenie pęcherza. Szczególnej uwagi wymagają problemy z cewnikowaniem, na przykład niedrożność moczowodu spowodowana masami guza w pęcherzu.

Ciąża, karmienie piersią, płodność i antykoncepcja

• Ciąża: dane są ograniczone, a badania na zwierzętach wykazują toksyczność reprodukcyjną. Epirubicyna może powodować uszkodzenie płodu, a jej stosowania w pierwszym trymestrze należy unikać. Dane u ludzi z drugiego i trzeciego trymestru nie wskazują, czy poważne wady rozwojowe lub poronienie są z nią związane. Po ekspozycji wewnątrzmacicznej zgłaszano sporadyczną przemijającą hipokinezę komór u płodu i noworodka, przemijające zwiększenie aktywności enzymów sercowych oraz zgon płodu z powodu przypuszczalnej kardiotoksyczności antracyklin; płód lub noworodka należy monitorować pod kątem kardiotoksyczności. Kobietę, która otrzymuje epirubicynę w ciąży lub zachodzi w ciążę w trakcie leczenia, należy poinformować o ryzyku dla płodu i rozważyć poradę genetyczną. W ciąży należy ją podawać tylko wtedy, gdy korzyść uzasadnia ryzyko dla płodu.
• Karmienie piersią: przeciwwskazane. Nie wiadomo, czy epirubicyna przenika do mleka ludzkiego; kobiety nie powinny karmić piersią w trakcie leczenia i przez co najmniej 7 dni po ostatniej dawce.
• Płodność: epirubicyna może powodować uszkodzenia chromosomów w ludzkich plemnikach oraz brak miesiączki lub przedwczesną menopauzę u kobiet przed menopauzą. Badania na zwierzętach sugerują, że płodność mężczyzn i kobiet może zostać nieodwracalnie upośledzona. Mężczyzn i kobiety należy zdecydowanie zachęcać do omówienia przed leczeniem zachowania płodności.
• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym powinny unikać zajścia w ciążę i stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 6,5 miesiąca po ostatniej dawce. Mężczyźni powinni stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 3,5 miesiąca po ostatniej dawce. Epirubicyna może być genotoksyczna, a pacjentom, którzy chcą mieć dzieci po leczeniu, zaleca się poradę genetyczną.

Substancje pomocnicze

Każda fiolka proszku Farmorubicina zawiera 250 mg laktozy bezwodnej i 10 mg metylu parahydroksybenzoesanu (E218), który może powodować reakcje alergiczne (możliwe opóźnione) i, wyjątkowo, skurcz oskrzeli. Lek można przygotowywać z roztworami zawierającymi sód, co należy uwzględnić w całkowitym spożyciu sodu przez pacjenta.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn nie był oceniany systematycznie. Nudności i wymioty mogą ją przejściowo upośledzać.

Proszek Farmorubicina nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Po rekonstytucji roztwór należy zużyć natychmiast. Fiolka jest wykonana z przezroczystego szkła i zamknięta gumowym korkiem.

4 lata. Po rekonstytucji proszku roztwór należy zużyć natychmiast.

Wyłącznie na receptę (Rx), do stosowania pod nadzorem lekarzy doświadczonych w leczeniu cytotoksycznym. Epirubicynę podają pracownicy ochrony zdrowia w postaci wlewu dożylnego lub wlewu do pęcherza przez cewnik, dlatego jest dostarczana do szpitala lub kliniki, które ją podają.