Daunorubicyna

Daunorubicyna jest przeciwnowotworową antracykliną, która zabija dzielące się komórki, zakłócając kilka funkcji biologicznych i biochemicznych w komórkach docelowych. Dokładny mechanizm nie jest w pełni poznany. SmPC przypisuje jej także właściwości przeciwbakteryjne i immunosupresyjne.

Mechanizm działania

• Wiązanie z DNA: wydaje się hamować głównie syntezę DNA i zależną od DNA syntezę RNA, tworząc kompleks z DNA przez interkalację między parami zasad i rozwinięcie helisy.
• Topoizomeraza II: stabilizuje kompleks DNA–topoizomeraza II i zapobiega etapowi religacji, który enzym zwykle kończy. Może także wpływać na aktywność polimerazy i regulację ekspresji genów.
• Wolne rodniki i stres oksydacyjny: reakcje utleniania–redukcji wytwarzają wysoce reaktywne, toksyczne wolne rodniki, które mogą przyczyniać się do śmierci komórek.
• Błona komórkowa: zaproponowano również bezpośrednie oddziaływanie z błoną komórkową, zmieniające dwuwarstwę na powierzchni komórki.
• Cykl komórkowy: działanie cytotoksyczne jest największe w fazie S, ale daunorubicyna nie wykazuje swoistości wobec fazy ani cyklu.
• Dzieci: nie przeprowadzono kontrolowanych badań pediatrycznych. Piśmiennictwo opisuje jej stosowanie w schematach leczenia białaczki obejmujących dzieci, a opublikowane badania sugerują, że bezpieczeństwo jest podobne u dzieci i dorosłych.

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: nie wchłania się z przewodu pokarmowego. Ponieważ wyjątkowo drażni tkanki, podaje się ją dożylnie, gdzie wchłanianie jest oczekiwane jako całkowite, o ile nie dojdzie do wynaczynienia.
• Dystrybucja: szeroko dystrybuuje do tkanek ciała, z największymi stężeniami w śledzionie, nerkach, płucach i sercu. Wnika do komórek i wiąże składniki komórkowe, zwłaszcza kwasy nukleinowe. Nie ma dowodów, że przekracza barierę krew–mózg, ale najwyraźniej przenika przez łożysko.
• Metabolizm: szybki i rozległy, w wątrobie i innych tkankach, głównie przez cytoplazmatyczne aldo-keto reduktazy. Godzinę po dawce główną postacią w osoczu jest czynny metabolit daunorubicynol (13-OH daunorubicyna). Dalszy rozpad wiązania cukrowego daje aglikony o niewielkiej lub zerowej aktywności antyproliferacyjnej, które są demetylowane i sprzęgane przez sulfatację i glukuronidację.
• Eliminacja: po szybkim wstrzyknięciu dożylnym całkowite stężenia daunorubicyny i jej metabolitów w osoczu spadają w trzech fazach, a niezmienionej daunorubicyny w dwóch. Okres półtrwania wynosi średnio 45 minut w fazie początkowej i 18,5 godziny w fazie końcowej; daunorubicynol ma okres półtrwania dłuższy niż 24 godziny. Wydalanie odbywa się z moczem i żółcią (około 40% dawki); wydalanie leku i jego metabolitów z moczem podaje się jako 14–23% dawki, głównie w ciągu 3 dni. Po pierwszych 24 godzinach mocz zawiera głównie daunorubicynol.
• Szczególne grupy pacjentów: podwyższona bilirubina spowalnia klirens i zwiększa ogólną toksyczność (patrz Podawanie i dawkowanie).

Hiszpańskie SmPC leku Daunoblastina wymienia te wskazania; inne krajowe SmPC mogą się różnić.

• Dorośli: indukcja remisji w ostrej białaczce szpikowej (AML) i ostrej białaczce limfoblastycznej (ALL), samodzielnie lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi.
• Dzieci: jako część leczenia skojarzonego AML i ALL.

• Nadwrażliwość na daunorubicynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą oraz nadwrażliwość na inne antracykliny lub antracenodiony.
• Utrzymująca się mielosupresja.
• Ciężkie zakażenia.
• Ciężka niewydolność wątroby (klasa C w skali Child-Pugh, 10–15 punktów) lub ciężka niewydolność nerek (GFR poniżej 10 ml/min lub stężenie kreatyniny w surowicy powyżej 7,9 mg/dl).
• Niewydolność serca, niedawny zawał mięśnia sercowego lub ciężkie zaburzenia rytmu serca.
• Wcześniejsze leczenie maksymalnymi dawkami skumulowanymi daunorubicyny (500–600 mg/m² u dorosłych, 300 mg/m² u dzieci w wieku 2 lat lub starszych, 10 mg/kg u dzieci w wieku poniżej 2 lat) lub innych kardiotoksycznych antracyklin, co znacznie zwiększa ryzyko zagrażającego życiu uszkodzenia serca.
• Ciąża i karmienie piersią.

Zahamowanie czynności szpiku kostnego, toksyczność dla serca, reakcje ze strony przewodu pokarmowego, wypadanie włosów i miejscowe uszkodzenie tkanek są głównymi problemami. Poniższe reakcje są podane według tabeli w SmPC, zgodnie z częstością.

Bardzo częste (≥1/10): sepsa/posocznica i zakażenie (czasami zakończone zgonem); niewydolność szpiku kostnego, leukopenia, granulocytopenia, neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość; kardiomiopatia (objawiająca się klinicznie dusznością, sinicą, obrzękami obwodowymi, powiększeniem wątroby, wodobrzuszem, wysiękiem opłucnowym i jawną zastoinową niewydolnością serca); krwotok; nudności i wymioty, biegunka, zapalenie przełyku, zapalenie błon śluzowych/zapalenie jamy ustnej; łysienie, rumień, wysypka; gorączka, ból; zwiększone stężenie bilirubiny w surowicy, zwiększona aktywność AspAT i fosfatazy zasadowej.

Częste (≥1/100 do <1/10): ból brzucha; zapalenie żył w miejscu wlewu; nieprawidłowy elektrokardiogram (zmiany ST-T, nieprawidłowy zespół QRS, nieprawidłowe załamki T).

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): ostra białaczka szpikowa (wtórna); zawał mięśnia sercowego.

Częstość nieznana: wstrząs septyczny (czasami zakończony zgonem); zespół mielodysplastyczny; reakcje anafilaktyczne/rzekomoanafilaktyczne; odwodnienie; ostra hiperurykemia (z możliwą niewydolnością nerek, zwłaszcza gdy liczba białych krwinek przed leczeniem jest duża); niedokrwienie mięśnia sercowego (dławica piersiowa), zwłóknienie wsierdzia i mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia/zapalenie mięśnia sercowego, nadkomorowe zaburzenia rytmu z tachykardią (tachykardia zatokowa, komorowe pobudzenia przedwczesne, blok przedsionkowo-komorowy); nagłe zaczerwienienie skóry, wstrząs, zakrzepowe zapalenie żył, stwardnienie żył; niedotlenienie; zapalenie jelita grubego; zapalenie wątroby, niewydolność wątroby; kontaktowe zapalenie skóry, świąd, hiperpigmentacja skóry i paznokci, pokrzywka; czerwone zabarwienie moczu przez 1–2 dni po podaniu; brak miesiączki, azoospermia; zgon, hipertermia, dreszcze; wynaczynienie w miejscu wlewu (ból lub pieczenie, zapalenie tkanki łącznej, owrzodzenie skóry, martwica).

Toksyczność dla serca, ciężka mielosupresja ze śmiertelnym zakażeniem lub krwawieniem, martwica z wynaczynienia i wtórna białaczka są najważniejszymi poważnymi reakcjami (patrz Specjalne ostrzeżenia).

Daunorubicynę stosuje się głównie z innymi lekami cytotoksycznymi, dlatego może wystąpić addytywna toksyczność, zwłaszcza w odniesieniu do szpiku kostnego i przewodu pokarmowego.

• Inne leki cytotoksyczne (na przykład cytarabina, cyklofosfamid): działania toksyczne daunorubicyny mogą się nasilać.
• Leki działające na szpik kostny (leki cytostatyczne, sulfonamidy, chloramfenikol, fenytoina, pochodne amidopiryny, leki przeciwretrowirusowe): należy brać pod uwagę możliwość istotnych zmian w wytwarzaniu krwinek, a dawkę daunorubicyny w razie potrzeby dostosować.
• Substancje kardiotoksyczne i radioterapia śródpiersia: zwiększają kardiotoksyczność daunorubicyny. Inne leki działające na serce (na przykład blokery kanału wapniowego) wymagają monitorowania serca przez cały czas leczenia.
• Trastuzumab: może utrzymywać się we krwi do 7 miesięcy po leczeniu. Jeśli to możliwe, antracyklin nie należy podawać przed upływem 7 miesięcy od zastosowania trastuzumabu; jeśli je podano, czynność serca jest ściśle monitorowana.
• Leki hepatotoksyczne (na przykład metotreksat): mogą zmieniać metabolizm daunorubicyny w wątrobie i jej wydalanie z żółcią, a przez to zwiększać jej toksyczność. Leki wpływające na czynność wątroby mogą też zmieniać jej farmakokinetykę.
• Leki opóźniające wydalanie kwasu moczowego (sulfonamidy, niektóre leki moczopędne): mogą nasilać hiperurykemię.
• Leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy): u pacjentów z małą liczbą płytek ryzyko krwawienia jest dodatkowo zwiększone.
• Żywe szczepionki: nie wolno ich podawać podczas leczenia (patrz Specjalne ostrzeżenia).
• Leki doustne: ich wchłanianie może być wyraźnie zaburzone przez zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i przewodu pokarmowego w czasie intensywnej chemioterapii.

Leczenie rozpoczynają i nadzorują lekarze doświadczeni w leczeniu nowotworów, a pacjenci są dokładnie i często monitorowani. Hospitalizacja jest zalecana co najmniej w pierwszej fazie leczenia. Dawkę ustala się zazwyczaj na podstawie powierzchni ciała (mg/m²); u dzieci w wieku poniżej 2 lat (lub z powierzchnią ciała poniżej 0,5 m²) sugeruje się obliczanie według masy ciała (kg). Dawka na cykl zależy od tego, czy daunorubicynę stosuje się samodzielnie, z innymi lekami cytotoksycznymi czy z radioterapią, od wieku pacjenta oraz od tolerancji, sytuacji klinicznej i odpowiedzi.

Dorośli

• Jako jedyny lek: w pierwszym cyklu indukcji remisji w AML lub ALL 60 mg/m² na dobę przez 3 kolejne dni. W kolejnych cyklach indukcji, podawanych co 3–4 tygodnie w zależności od stanu szpiku kostnego i stanu hematologicznego, stosuje się tę samą dawkę dobową tylko przez 2 kolejne dni.
• W skojarzeniu: w standardowych schematach skojarzonych 45 mg/m² na dobę według tego samego harmonogramu.
• Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat): dawkę może być konieczne zmniejszyć do 45 mg/m² jako jedyny lek i 30 mg/m² w schematach skojarzonych.

Dzieci

• U dzieci w wieku powyżej 2 lat dawkę zwykle oblicza się według powierzchni ciała i dostosowuje do odpowiedzi klinicznej i stanu hematologicznego. Cykle można powtarzać po 3–6 tygodniach. W sprawie schematu należy zapoznać się z aktualnymi protokołami i wytycznymi specjalistów.
• Maksymalna dawka skumulowana: 300 mg/m² u dzieci w wieku powyżej 2 lat; 10 mg/kg u dzieci w wieku poniżej 2 lat (lub poniżej 0,5 m²).

Zaburzenia czynności wątroby i nerek

• Ciężka niewydolność wątroby (klasa C w skali Child-Pugh): nie wolno podawać daunorubicyny.
• Łagodna lub umiarkowana niewydolność wątroby (klasa A w skali Child-Pugh, 5–6 punktów, lub B, 7–9 punktów): dawkę zmniejsza się w zależności od stężenia bilirubiny w surowicy. Przy stężeniu bilirubiny od 1,2 do 3 mg/dl dawka wynosi połowę zalecanej dawki początkowej; powyżej 3 mg/dl — jedną czwartą.
• Umiarkowana niewydolność nerek (GFR od 10 do 20 ml/min lub stężenie kreatyniny w surowicy około 3,4 do 7,9 mg/dl): dawkę zmniejsza się o połowę. Ciężka niewydolność nerek jest przeciwwskazaniem.

Sposób podawania

• Wyłącznie dożylnie. Daunorubicyna nie działa po podaniu doustnym i nie wolno jej podawać domięśniowo, podskórnie ani dooponowo.
• Zalecana technika polega na wstrzyknięciu do drenu działającego wlewu dożylnego chlorku sodu 0,9% lub glukozy 5%, po upewnieniu się, że igła jest prawidłowo umieszczona w żyle. Zmniejsza to ryzyko wynaczynienia i na końcu przepłukuje żyłę. Wstrzyknięcie może trwać od 2–3 minut do 30–45 minut, w zależności od dawki i średnicy żyły.
• Bezpośrednie wstrzyknięcie dożylne nie jest zalecane, ponieważ wynaczynienie może wystąpić nawet wtedy, gdy podczas aspiracji krew swobodnie się cofa.
• Rekonstytucję i postępowanie z lekiem opisano w punkcie 6.6 SmPC.
• Pominięta dawka: SmPC nie podaje żadnej zasady; dawki podaje się według harmonogramu lekarza prowadzącego.

Nadzór i monitorowanie

Daunorubicynę podaje się pod nadzorem lekarzy doświadczonych w terapii cytotoksycznej. Przed rozpoczęciem pacjenci powinni dojść do siebie po ostrych toksycznych skutkach wcześniejszego leczenia cytotoksycznego (zapalenie jamy ustnej, neutropenia, małopłytkowość, uogólnione zakażenie). Morfologię krwi oraz czynność wątroby i nerek sprawdza się przed każdym leczeniem. Przeciw leczeniu przemawiają ciężka pancytopenia lub izolowana leukopenia/małopłytkowość, poważne zaburzenia rytmu serca (zwłaszcza częstoskurcz komorowy), jawna niewydolność serca (także w wywiadzie), zawał mięśnia sercowego, ciężkie zaburzenia czynności nerek lub wątroby, ciąża i zły stan ogólny; lekarz rozważa korzyści i ryzyko w każdym przypadku z osobna.

Hamowanie czynności szpiku kostnego i zakażenia

U każdego pacjenta w dawce terapeutycznej rozwija się mielosupresja. Jest ona odwracalna i zależna od dawki, głównie leukopenia, neutropenia i małopłytkowość; niedokrwistość występuje rzadziej. Najniższe wartości występują między 8. a 10. dniem od rozpoczęcia, a wartości zwykle wracają do poziomu sprzed leczenia w drugim do trzeciego tygodnia po ostatnim wstrzyknięciu. Morfologię krwi ściśle monitoruje się przed każdym cyklem i w jego trakcie. Ciężka mielosupresja może prowadzić do gorączki, zakażenia, sepsy, wstrząsu septycznego, krwotoku i niedotlenienia tkanek oraz może być śmiertelna; poważne zakażenie lub krwawienie wymaga szybkiego, skutecznego leczenia i może być konieczna intensywna opieka wspomagająca. Ponieważ daunorubicyna działa immunosupresyjnie, niekontrolowane zakażenia, zwłaszcza wirusowe, takie jak półpasiec, mogą się nasilić i zagrażać życiu.

Kardiotoksyczność

Kardiotoksyczność jest jednym z najważniejszych zagrożeń i może być wczesna (ostra) lub późna (opóźniona).

• Efekty ostre nie zależą od dawki: nadkomorowe zaburzenia rytmu (tachykardia zatokowa, przedwczesne skurcze komorowe, blok przedsionkowo-komorowy) i/lub niespecyficzne zmiany w EKG. Zgłaszano także dławicę piersiową, zawał mięśnia sercowego, zwłóknienie wsierdzia i mięśnia sercowego oraz zapalenie osierdzia/zapalenie mięśnia sercowego. Zwykle nie przewidują późniejszej kardiotoksyczności, rzadko mają znaczenie kliniczne i na ogół nie są powodem przerwania leczenia.
• Efekty opóźnione: zastoinowa kardiomiopatia, która może pojawić się w trakcie leczenia, ale często dopiero miesiące lub lata po jego zakończeniu, z niewydolnością serca, która czasem może być śmiertelna. Objawy obejmują zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, duszność, obrzęk płuc lub obrzęki obwodowe, powiększenie serca lub wątroby, skąpomocz, wodobrzusze, wysięk opłucnowy i rytm cwałowy. Nasilenie i częstość zależą od dawki skumulowanej, która jest toksycznością ograniczającą.
• Monitorowanie: czynność serca ocenia się przed leczeniem za pomocą EKG oraz skanu MUGA lub echokardiografii, zwłaszcza u pacjentów z większym ryzykiem, a następnie monitoruje w trakcie i po leczeniu. Frakcję wyrzutową mierzy się wielokrotnie tą samą metodą, szczególnie przy wysokich dawkach skumulowanych antracyklin. Daunorubicynę odstawia się przy pierwszych oznakach zaburzenia czynności.
• Dawka skumulowana: bez innych czynników ryzyka sercowego ryzyko zastoinowej niewydolności serca rośnie powyżej 550 mg/m² u dorosłych, 300 mg/m² u dzieci w wieku powyżej 2 lat i 10 mg/kg u dzieci w wieku poniżej 2 lat.
• Czynniki ryzyka: czynna lub utajona choroba układu sercowo-naczyniowego; wcześniejsza lub równoczesna radioterapia okolicy osierdzia lub śródpiersia; wcześniejsze stosowanie antracyklin lub antracenodionów; oraz leki kardiotoksyczne lub hamujące kurczliwość, takie jak trastuzumab. Bardziej podatni są pacjenci w podeszłym wieku, osoby z chorobą serca lub nadciśnieniem, osoby po napromienianiu klatki piersiowej oraz dzieci; w takich sytuacjach całkowita dawka skumulowana u dorosłych nie powinna przekraczać 400 mg/m². Dzieci wymagają długotrwałej obserwacji czynności serca, ponieważ zastoinowa kardiomiopatia może rozwinąć się po wielu latach utajenia. Toksyczność daunorubicyny i innych antracyklin jest prawdopodobnie addytywna.

Wtórna białaczka

Wtórną białaczkę, z fazą przedbiałaczkową lub bez niej, zgłaszano w związku ze stosowaniem antracyklin, w tym daunorubicyny. Występuje częściej przy stosowaniu leków przeciwnowotworowych uszkadzających DNA lub radioterapii, u pacjentów intensywnie wcześniej leczonych i przy zwiększanych dawkach antracyklin. Okres utajenia może wynosić od 1 do 3 lat.

Wątroba, nerki i rozpad guza

Wątroba jest głównym narządem eliminacji, z wydalaniem z żółcią, dlatego całkowitą bilirubinę w surowicy sprawdza się przed leczeniem i w jego trakcie; podwyższona bilirubina spowalnia klirens i zwiększa toksyczność, a dawkę się zmniejsza. Czynność nerek ocenia się przed leczeniem, ponieważ jej zaburzenie zwiększa toksyczność. Masywna śmierć komórek białaczkowych może spowodować hiperurykemię i nefropatię kwasu moczowego, zwłaszcza gdy liczba białych krwinek przed leczeniem jest duża, i może rozwinąć się zespół nerczycowy. Profilaktyczne podawanie allopurynolu jest konieczne w leczeniu ostrej białaczki (pierwszy cykl). Kwas moczowy, potas, fosforan wapnia i kreatyninę sprawdza się po pierwszym leczeniu; nawodnienie, alkalizacja moczu i allopurynol ograniczają do minimum powikłania zespołu rozpadu guza.

Wynaczynienie i reakcje żylne

Wynaczynienie podczas wstrzyknięcia dożylnego może powodować miejscowy ból, poważne uszkodzenia tkanek (ciężkie zapalenie tkanki łącznej, bolesne owrzodzenie) i martwicę tkanek; niektóre przypadki wymagają operacji, a uszkodzenie może być nieodwracalne. Jeśli pojawią się oznaki podania okołożylnego, wlew przerywa się natychmiast. Mogą wystąpić miejscowe zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył i/lub stwardnienie żył, zwłaszcza gdy używa się małego naczynia lub wielokrotnie wstrzykuje do tej samej żyły. Przestrzeganie zalecanej procedury podawania utrzymuje ryzyko na niskim poziomie.

Radioterapia i szczepionki

• Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów, którzy mieli, mają lub będą mieli radioterapię, ponieważ zwiększa się ryzyko miejscowych reakcji w napromienianym obszarze (reakcja przypomnienia popromiennego). Wcześniejsza radioterapia śródpiersia zwiększa kardiotoksyczność daunorubicyny.
• Immunosupresja zwiększa podatność na zakażenia. Szczepionki zawierające żywe lub osłabione wirusy mogą powodować ciężkie lub śmiertelne zakażenia u pacjentów z osłabioną odpornością wskutek chemioterapii i nie wolno ich podawać podczas leczenia daunorubicyną. Szczepionki zabite lub inaktywowane można podawać, ale odpowiedź może być osłabiona.

Inne reakcje

• Nudności, wymioty i zapalenie błon śluzowych: ciężkie wymioty mogą prowadzić do odwodnienia, a odpowiednie leczenie przeciwwymiotne im zapobiega lub je łagodzi. Zapalenie błon śluzowych (głównie zapalenie jamy ustnej, rzadziej zapalenie przełyku) pojawia się wkrótce po dawce, w ciągu kilku dni może przejść w owrzodzenie, a większość pacjentów wraca do zdrowia do trzeciego tygodnia.
• Łysienie: całkowita utrata włosów, w tym brody, owłosienia głowy, pach i okolicy łonowej, występuje niemal zawsze przy pełnych dawkach. Jest zwykle odwracalna, a włosy odrastają około dwóch do trzech miesięcy po zakończeniu leczenia.
• Zespół tylnej odwracalnej encefalopatii (PRES): zgłaszany, gdy daunorubicynę łączy się z chemioterapią. Może powodować ból głowy, drgawki, letarg, splątanie, ślepotę i inne zaburzenia widzenia lub neurologiczne, z nadciśnieniem od łagodnego do ciężkiego. Rezonans magnetyczny potwierdza rozpoznanie i należy rozważyć odstawienie daunorubicyny.

Postępowanie z lekiem

Należy unikać kontaktu ze skórą i błonami śluzowymi. Ze względu na mutagenny i rakotwórczy potencjał daunorubicyny lekarze i pielęgniarki stosują dodatkowe środki ostrożności podczas postępowania z nią. Szczególnej ostrożności wymagają stolec i wymiociny pacjentów, które mogą zawierać daunorubicynę lub czynny metabolit. Kobiety w ciąży pracujące w ochronie zdrowia nie mogą mieć kontaktu z lekami cytostatycznymi.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Ciąża: przeciwwskazana (patrz wyżej). Daunorubicyna działała embriotoksycznie, teratogennie, mutagennie i rakotwórczo u zwierząt i należy ją traktować jako potencjalną przyczynę wad rozwojowych płodu. Brak odpowiednich badań u kobiet w ciąży, chociaż niektóre kobiety, które otrzymywały ją w drugim i trzecim trymestrze, urodziły pozornie zdrowe dzieci. Z reguły nie podaje się jej pacjentkom w ciąży, a SmPC dodaje, że nie należy jej stosować w ciąży, chyba że sytuacja kliniczna kobiety tego wymaga i uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu. Jeśli się ją stosuje lub jeśli w trakcie leczenia dojdzie do ciąży, kobietę informuje się o ryzyku; zaleca się poradnictwo genetyczne oraz badanie kardiologiczne i morfologię krwi u płodów i noworodków.
• Karmienie piersią: przeciwwskazane. Nie wiadomo, czy daunorubicyna przenika do mleka kobiecego, ale wiele leków, w tym inne antracykliny, przenika, i mogłaby ona powodować ciężkie reakcje u niemowląt. Kobiety nie powinny karmić piersią podczas leczenia ani przez co najmniej 6 dni po ostatniej dawce.
• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 27 tygodni po ostatniej dawce; pacjenci płci męskiej powinni to robić w trakcie leczenia i przez co najmniej 14 tygodni po ostatniej dawce.
• Płodność: daunorubicyna może być genotoksyczna i hamować płodność; w zależności od dawki może wystąpić brak miesiączki i azoospermia, a zaburzenia płodności mogą być nieodwracalne. Może powodować uszkodzenia chromosomów w ludzkich plemnikach, dlatego przed leczeniem zaleca się poradnictwo dotyczące zabezpieczenia nasienia; kobiety, które chcą później zajść w ciążę, powinny otrzymać poradnictwo genetyczne i poradnictwo dotyczące zachowania płodności.

Sód

Roztwór po rekonstytucji zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w ml, czyli zasadniczo nie zawiera sodu.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Daunorubicyna może powodować nudności i wymioty, które w niektórych przypadkach upośledzają zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Nie ma specyficznych doniesień o wpływie na prowadzenie pojazdów.

Nieotwarta fiolka z proszkiem nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Opakowanie zawiera jedną bezbarwną fiolkę szklaną typu I z gumowym korkiem i aluminiowym kapslem oraz jedną ampułkę zawierającą 10 ml rozpuszczalnika. Informacje o przechowywaniu po rekonstytucji — patrz Okres ważności. Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

• Nieotwarta fiolka: 3 lata.
• Roztwór po rekonstytucji: aby zmniejszyć ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego, należy go zużyć natychmiast po rekonstytucji lub otwarciu fiolki. Jeśli nie zostanie zużyty od razu, czas i warunki przechowywania są odpowiedzialnością użytkownika. Badania roztworu po rekonstytucji w chlorku sodu 0,9% wykazały stabilność chemiczną i fizyczną w czasie stosowania przez 24 godziny w temperaturze nie wyższej niż 30 °C oraz przez 48 godzin w lodówce w temperaturze 2–8 °C.

Wyłącznie na receptę (Rx). Daunorubicynę rozpoczynają i nadzorują lekarze doświadczeni w leczeniu nowotworów, a podaje się ją dożylnie, przy czym hospitalizacja jest zalecana co najmniej w pierwszej fazie leczenia. Jest dostarczana do szpitala lub kliniki, które ją podają.