Elranatamab

Elranatamab jest bispecyficznym przeciwciałem angażującym limfocyty T, typu IgG2 kappa, pochodzącym od dwóch przeciwciał monoklonalnych i wytwarzanym w dwóch rekombinowanych liniach komórkowych jajnika chomika chińskiego. Jedno ramię rozpoznaje antygen dojrzewania komórek B (BCMA), białko występujące na komórkach plazmatycznych i silnie eksprymowane na komórkach szpiczaka plazmocytowego; drugie rozpoznaje CD3 na limfocytach T.

Mechanizm działania

• Dwa cele: elranatamab wiąże się jednym ramieniem z CD3-epsilon na limfocytach T, a drugim z BCMA na komórkach plazmatycznych, plazmoblastach i komórkach szpiczaka plazmocytowego, zbliżając do siebie limfocyt T i komórkę nowotworową.
• Zabijanie przez limfocyty T: wiązanie aktywuje limfocyty T, które uwalniają cytokiny prozapalne i niszczą komórki szpiczaka. Działa to niezależnie od swoistości natywnego receptora limfocytów T i nie opiera się na cząsteczkach MHC klasy I.
• Biologia celu: BCMA aktywuje kilka szlaków przeżycia w komórkach plazmatycznych (NF-kappa B, STAT3, ERK1/2 i AKT/PI3K) i często ulega nadmiernej ekspresji na złośliwych komórkach plazmatycznych, co czyni go odpowiednim celem dla przeciwciał angażujących limfocyty T.
• Uwalnianie cytokin: leczenie powoduje przejściowy wzrost krążących cytokin (IL-2, IL-6, IL-8, IL-10, TNF-α i interferon-γ), który leży u podłoża zespołu uwalniania cytokin.

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: po wstrzyknięciu podskórnym przewidywana średnia biodostępność wynosi 56,2%, a mediana czasu do osiągnięcia stężenia maksymalnego mieści się w zakresie od 3 do 7 dni. Cmax i AUC po pierwszej dawce rosły proporcjonalnie do dawki w zakresie od około 6 do 76 mg. Po 24 tygodniach cotygodniowego podawania dawek po 76 mg mediana kumulacji w stosunku do pierwszej dawki wynosiła 6,6-krotność dla Cmax i 11,2-krotność dla AUC w odstępie między dawkami. U pacjentów, którzy odpowiadają na leczenie, przewidywane średnie stężenie (średnia geometryczna, niezwiązany elranatamab) wynosi około 32,0 µg/ml w tygodniu 24, 17,7 µg/ml w stanie stacjonarnym przy schemacie co dwa tygodnie i 8,8 µg/ml przy schemacie co cztery tygodnie.
• Dystrybucja: przewidywana średnia objętość dystrybucji niezwiązanego elranatamabu wynosi 4,78 l w przedziale centralnym i 2,83 l w przedziale obwodowym.
• Metabolizm: oczekuje się, że podobnie jak inne przeciwciała elranatamab jest rozkładany szlakami katabolicznymi do małych peptydów.
• Eliminacja: przewidywany średni klirens wynosi 0,324 l/dobę, a średnia geometryczna okresu półtrwania wynosi 22 dni w tygodniu 24 cotygodniowego podawania 76 mg.
• Immunogenność: przeciwciała przeciwlekowe wykryto u 9,5% uczestników badania kluczowego przy zalecanej dawce. Nie było dowodów wpływu na farmakokinetykę, skuteczność ani bezpieczeństwo, jednak dane są nadal ograniczone.
• Szczególne grupy pacjentów: nie jest konieczna modyfikacja dawki ze względu na wiek, łagodne do umiarkowanych zaburzenia czynności nerek ani łagodne zaburzenia czynności wątroby. Dane dotyczące ciężkich zaburzeń czynności nerek są ograniczone.

• Nawrotowy i oporny na leczenie szpiczak plazmocytowy: monoterapia u dorosłych, którzy otrzymali co najmniej trzy wcześniejsze terapie, w tym lek immunomodulujący, inhibitor proteasomu i przeciwciało anty-CD38, i u których wystąpiła progresja choroby w trakcie ostatniej terapii.

Elrexfio ma warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w UE.

• Nadwrażliwość na elranatamab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą (edetynian disodu, L-histydyna, chlorowodorek L-histydyny jednowodny, polisorbat 80, sacharoza).

Poniższe częstości pochodzą od 183 pacjentów leczonych zalecanym schematem dawkowania w badaniu MagnetisMM-3, w tym 64, którzy wcześniej otrzymali koniugat przeciwciała z lekiem skierowany przeciwko BCMA lub terapię limfocytami T z chimerycznym receptorem antygenowym (CAR-T). Mediana czasu leczenia wynosiła 4,1 miesiąca (zakres od 0,03 do 35,9). W szerszej populacji wszystkich leczonych pacjentów (265 pacjentów) nie stwierdzono dodatkowych działań niepożądanych. Najczęstszymi reakcjami były zespół uwalniania cytokin (CRS), niedokrwistość, neutropenia, zmęczenie, zakażenie górnych dróg oddechowych, biegunka, reakcja w miejscu wstrzyknięcia i zapalenie płuc. Reakcjami ciężkimi były zapalenie płuc (31,7%), posocznica (15,8%), CRS (12,6%), niedokrwistość (5,5%), zakażenie górnych dróg oddechowych (5,5%), zakażenie dróg moczowych (3,8%), neutropenia z gorączką (3,3%), biegunka (2,7%), duszność (2,7%) i gorączka (2,2%).

Bardzo częste (≥1/10): zespół uwalniania cytokin (57,9%), niedokrwistość (54,1%), neutropenia (45,9%), zmęczenie (44,8%), zakażenie górnych dróg oddechowych (43,2%), biegunka (42,1%), reakcja w miejscu wstrzyknięcia (38,3%), zapalenie płuc (38,3%), małopłytkowość (36,6%), limfopenia (30,1%), gorączka (29,0%), wysypka (27,9%), zmniejszony apetyt (27,3%), bóle stawów (26,8%), hipokaliemia (23,5%), nudności (21,9%), sucha skóra (21,9%), duszność (20,8%), ból głowy (19,7%), posocznica (18,6%), leukopenia (18,6%), neuropatia obwodowa (17,5%, termin zbiorczy obejmujący zespół Guillaina-Barrégo), zwiększona aktywność aminotransferaz (17,5%), hipogammaglobulinemia (16,9%) i zakażenie dróg moczowych (13,7%).

Częste (≥1/100 do <1/10): zakażenie wirusem cytomegalii (9,3%), hipofosfatemia (6,6%), neutropenia z gorączką (3,3%) i zespół neurotoksyczności związany z komórkami efektorowymi układu odpornościowego, czyli ICANS (3,3%).

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (0,5%; jeden przypadek zakończony zgonem).

Zdarzenia stopnia 3 lub 4 były częste w przypadku neutropenii (44,3%), niedokrwistości (42,6%), limfopenii (27,9%), małopłytkowości (26,2%), zapalenia płuc (25,7%), posocznicy (13,1%), leukopenii (13,1%) i hipokaliemii (9,3%). CRS był stopnia 3 u 0,5%, a ICANS stopnia 3 u 1,1%. W SmPC pogrupowano powiązane terminy: zapalenie płuc obejmuje na przykład zapalenie płuc w przebiegu COVID-19 i zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii, a posocznica obejmuje bakteriemię i wstrząs septyczny.

Zespół uwalniania cytokin. CRS wystąpił u 57,9% pacjentów (stopnia 1 u 43,7%, stopnia 2 u 13,7%, stopnia 3 u 0,5%). Większość epizodów wystąpiła po pierwszej dawce stopniowo zwiększanej (43,2% pacjentów) lub po drugiej (19,1%); u 7,1% CRS wystąpił po pierwszej pełnej dawce leczniczej, a u 1,6% po późniejszej dawce, a u 13,1% CRS nawracał. Mediana czasu do wystąpienia wynosiła 2 dni (zakres od 1 do 9) po ostatniej dawce, a mediana czasu trwania 2 dni (zakres od 1 do 19). Wśród pacjentów z CRS gorączka wystąpiła u 98,1%, niedociśnienie u 20,8%, a hipoksja u 11,3%; 34,0% otrzymało tocilizumab (lub syltuksymab), a 15,1% kortykosteroidy.

ICANS. ICANS wystąpił u 3,3% pacjentów (stopnia 1 u 0,5%, stopnia 2 u 1,6%, stopnia 3 u 1,1%), głównie po pierwszej dawce stopniowo zwiększanej (2,7%), i nawrócił u 1,1%. Mediana czasu do wystąpienia wynosiła 3 dni (zakres od 1 do 4) po ostatniej dawce, a mediana czasu trwania 2 dni (zakres od 1 do 18). ICANS może wystąpić razem z CRS, po ustąpieniu CRS lub bez CRS. Najczęstszymi objawami były obniżony poziom świadomości oraz wyniki stopnia 1 lub 2 w ocenie ICE (encefalopatia związana z komórkami efektorowymi układu odpornościowego). Wśród pacjentów z ICANS 66,7% otrzymało kortykosteroidy, 33,3% tocilizumab (lub syltuksymab), 33,3% lewetyracetam, a 16,7% anakinrę.

Nie przeprowadzono badań interakcji z elranatamabem.

• Supresja enzymów CYP związana z cytokinami: uwalnianie cytokin towarzyszące rozpoczęciu leczenia może hamować enzymy cytochromu P450 (CYP). Największe ryzyko interakcji przewiduje się w trakcie stopniowego zwiększania dawki i do 14 dni po nim oraz w trakcie CRS i do 14 dni po nim. W tym okresie u pacjentów przyjmujących wrażliwe substraty CYP o wąskim indeksie terapeutycznym, takie jak cyklosporyna, fenytoina, syrolimus i warfaryna, monitoruje się toksyczność lub stężenia we krwi, a ich dawkę w razie potrzeby dostosowuje się.
• Żywe szczepionki wirusowe: niezalecane od 4 tygodni przed pierwszą dawką do co najmniej 4 tygodni po leczeniu (patrz Specjalne ostrzeżenia).

Leczenie powinno być rozpoczynane i nadzorowane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu szpiczaka plazmocytowego. Elranatamab jest podawany we wstrzyknięciu podskórnym przez pracownika opieki zdrowotnej, przy obecności odpowiednio przeszkolonego personelu medycznego i właściwego sprzętu medycznego do opanowania ciężkich reakcji, w tym CRS i ICANS. Przed rozpoczęciem leczenia wykonuje się morfologię krwi i wyklucza się czynne zakażenie oraz, u kobiet w wieku rozrodczym, ciążę.

Zalecany schemat dawkowania

• Dawka stopniowo zwiększana 1: 12 mg w dniu 1 tygodnia 1.
• Dawka stopniowo zwiększana 2: 32 mg w dniu 4 tygodnia 1, co najmniej 2 dni po dawce stopniowo zwiększanej 1.
• Podawanie co tydzień: 76 mg raz w tygodniu od tygodnia 2 do tygodnia 24, z odstępem co najmniej 3 dni między dawką stopniowo zwiększaną 2 a pierwszą dawką 76 mg.
• Co 2 tygodnie: 76 mg co dwa tygodnie od tygodnia 25 do tygodnia 48, u pacjentów, którzy otrzymywali leczenie przez co najmniej 24 tygodnie i uzyskali odpowiedź.
• Co 4 tygodnie: 76 mg co cztery tygodnie od tygodnia 49, u pacjentów, którzy otrzymywali leczenie przez co najmniej 24 tygodnie w schemacie co dwa tygodnie i utrzymali odpowiedź.
• Między dawkami zachowuje się odstęp co najmniej 6 dni. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub niedopuszczalnej toksyczności.

Monitorowanie po dawkach stopniowo zwiększanych

Stopniowe zwiększanie dawki stosuje się w celu zmniejszenia częstości i ciężkości CRS i ICANS. Ze względu na ryzyko CRS i ICANS pacjenci są monitorowani pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych przez 48 godzin po każdej z 2 dawek stopniowo zwiększanych i otrzymują polecenie pozostania w pobliżu placówki medycznej.

Premedykacja

Około 1 godziny przed każdą z pierwszych trzech dawek (dawka stopniowo zwiększana 1, dawka stopniowo zwiększana 2 i pierwsza dawka 76 mg), w celu zmniejszenia ryzyka CRS:

• paracetamol 500 mg doustnie (lub równoważny);
• deksametazon 20 mg doustnie lub dożylnie (lub równoważny);
• difenhydramina 25 mg doustnie (lub równoważna).

Należy rozważyć profilaktyczne leki przeciwdrobnoustrojowe i przeciwwirusowe zgodnie z lokalnymi wytycznymi placówki.

Modyfikacje dawki w przypadku toksyczności

Nie zaleca się zmniejszania dawek; dawki są opóźniane w celu opanowania toksyczności.

• CRS stopnia 1 (temperatura 38 °C lub wyższa): wstrzymać leczenie do ustąpienia CRS i zastosować leczenie wspomagające.
• CRS stopnia 2 (jak stopień 1 z niedociśnieniem, które reaguje na płyny i nie wymaga leków wazopresyjnych, i/lub tlenem podawanym przez kaniulę donosową o niskim przepływie lub metodą blow-by): wstrzymać do ustąpienia CRS, zastosować leczenie wspomagające i monitorować pacjenta codziennie przez 48 godzin po następnej dawce, przy czym pacjent pozostaje w pobliżu placówki medycznej.
• CRS stopnia 3, pierwsze wystąpienie (niedociśnienie wymagające jednego leku wazopresyjnego i/lub tlenu podawanego przez kaniulę donosową o wysokim przepływie, maskę twarzową, maskę bez ponownego oddychania lub maskę Venturiego): wstrzymać do ustąpienia CRS, zastosować leczenie wspomagające, które może obejmować intensywną terapię, podać premedykację przed następną dawką i monitorować codziennie przez 48 godzin po niej.
• CRS stopnia 3, nawracający, i CRS stopnia 4 (niedociśnienie wymagające wielu leków wazopresyjnych lub tlen pod dodatnim ciśnieniem, taki jak CPAP, BiPAP lub wentylacja mechaniczna): trwale przerwać leczenie i zastosować leczenie wspomagające, które może obejmować intensywną terapię.
• ICANS stopnia 1 (wynik ICE od 7 do 9 lub wybudza się spontanicznie): wstrzymać do ustąpienia ICANS, monitorować objawy neurologiczne, rozważyć opinię neurologa i rozważyć niesedujący lek przeciwdrgawkowy, taki jak lewetyracetam, w profilaktyce drgawek.
• ICANS stopnia 2 (wynik ICE od 3 do 6 lub wybudza się na głos): wstrzymać do ustąpienia ICANS, podać deksametazon 10 mg dożylnie co 6 godzin do stopnia 1 lub niższego, a następnie stopniowo zmniejszać dawkę, rozważyć konsultację specjalisty i profilaktykę drgawek oraz monitorować codziennie przez 48 godzin po następnej dawce, przy czym pacjent pozostaje w pobliżu placówki medycznej.
• ICANS stopnia 3, pierwsze wystąpienie (wynik ICE od 0 do 2, wybudza się tylko na dotyk, drgawki lub podwyższone ciśnienie śródczaszkowe z ogniskowym obrzękiem): jak w stopniu 2, z leczeniem wspomagającym, które może obejmować intensywną terapię.
• ICANS stopnia 3, nawracający, i ICANS stopnia 4: trwale przerwać leczenie, podać deksametazon jak wyżej i zastosować leczenie wspomagające, które może obejmować intensywną terapię. W stopniu 4 można zamiast tego rozważyć metyloprednizolon 1000 mg na dobę dożylnie przez 3 dni.
• Neutrofile poniżej 0,5 × 10⁹/l: wstrzymać do czasu, gdy liczba wyniesie 0,5 × 10⁹/l lub więcej. Neutropenia z gorączką: wstrzymać do czasu, gdy neutrofile wyniosą 1 × 10⁹/l lub więcej, a gorączka ustąpi.
• Hemoglobina poniżej 8 g/dl: wstrzymać do czasu, gdy wyniesie 8 g/dl lub więcej. Płytki krwi poniżej 25 000/µl lub między 25 000 a 50 000/µl z krwawieniem: wstrzymać do czasu, gdy liczba płytek wyniesie 25 000/µl lub więcej i nie będzie objawów krwawienia.
• Inne reakcje niehematologiczne stopnia 3 lub 4: wstrzymać do powrotu do stopnia 1 lub niższego (lub wartości wyjściowej) i trwale przerwać leczenie, jeśli powrót nie nastąpi.

Wznowienie po opóźnieniu dawki

Terapię wznawia się zgodnie ze schematem dawkowania po opóźnieniu. Premedykację podaje się przed wznowioną dawką, z wyjątkiem sytuacji, gdy 76 mg wznawia się po opóźnieniu do 12 tygodni po dawce 76 mg.

• Po dawce stopniowo zwiększanej 1 (12 mg): opóźnienie do 14 dni oznacza wznowienie od dawki stopniowo zwiększanej 2 (32 mg) i, jeśli jest tolerowana, zwiększenie do 76 mg 4 dni później; dłuższe opóźnienie oznacza wznowienie schematu stopniowego zwiększania dawki od 12 mg.
• Po dawce stopniowo zwiększanej 2 (32 mg): opóźnienie do 14 dni oznacza wznowienie od 76 mg; opóźnienie od 15 do 28 dni oznacza wznowienie od 32 mg i, jeśli jest tolerowana, zwiększenie do 76 mg 1 tydzień później; opóźnienie dłuższe niż 28 dni oznacza wznowienie schematu stopniowego zwiększania dawki od 12 mg.
• Po każdej dawce 76 mg: opóźnienie do 12 tygodni (84 dni) oznacza wznowienie od 76 mg; dłuższe opóźnienie oznacza wznowienie schematu stopniowego zwiększania dawki od 12 mg.

Pominięta dawka

Jeśli dawka zostanie pominięta, podaje się ją tak szybko, jak to możliwe, a schemat dostosowuje się tak, aby w razie potrzeby zachować odstęp między dawkami.

Szczególne grupy pacjentów

• Osoby w podeszłym wieku: bez modyfikacji dawki.
• Zaburzenia czynności nerek: bez modyfikacji w łagodnych do umiarkowanych zaburzeniach (eGFR powyżej 30 ml/min/1,73 m²); ograniczone dane w ciężkich zaburzeniach.
• Zaburzenia czynności wątroby: bez modyfikacji w łagodnych zaburzeniach (bilirubina całkowita powyżej 1 do 1,5 × GGN przy dowolnej aktywności AspAT lub bilirubina całkowita do GGN przy aktywności AspAT powyżej GGN). Punkt dotyczący dawkowania nie podaje zaleceń dotyczących dawki w umiarkowanych lub ciężkich zaburzeniach.
• Dzieci i młodzież: w populacji pediatrycznej nie ma istotnego zastosowania w szpiczaku plazmocytowym.

Sposób podawania

Wyłącznie do wstrzyknięcia podskórnego, przez pracownika opieki zdrowotnej. Dawkę wstrzykuje się w tkankę podskórną brzucha (miejsce preferowane) lub, alternatywnie, uda, a nie w skórę zaczerwienioną, z siniakami, tkliwą, twardą lub bliznowatą. Instrukcje dotyczące postępowania z produktem znajdują się w SmPC.

Stopniowe zwiększanie dawki i monitorowanie po pierwszych dawkach

• Leczenie rozpoczyna się od dawek stopniowo zwiększanych 12 mg (dzień 1) i 32 mg (dzień 4) przed dawką 76 mg, aby zmniejszyć częstość i ciężkość CRS i ICANS.
• Pacjenci są monitorowani pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych przez 48 godzin po każdej z 2 dawek stopniowo zwiększanych i otrzymują polecenie pozostania w pobliżu placówki medycznej.
• Elranatamab jest podawany wyłącznie przez pracownika opieki zdrowotnej, przy obecności przeszkolonego personelu medycznego i odpowiedniego sprzętu do opanowania ciężkich reakcji, w tym CRS i ICANS.
• Premedykację (paracetamol, deksametazon, difenhydramina) podaje się około 1 godziny przed pierwszymi trzema dawkami.
• Przy pierwszych oznakach CRS elranatamab jest wstrzymywany, a pacjent jest natychmiast oceniany pod kątem hospitalizacji. Po wystąpieniu CRS lub ICANS stopnia 2 lub wyższego monitorowanie przez 48 godzin i pozostawanie w pobliżu placówki medycznej powtarza się po następnej dawce.

Zespół uwalniania cytokin

• Może wystąpić CRS, w tym reakcje zagrażające życiu lub śmiertelne. Objawy przedmiotowe i podmiotowe obejmują gorączkę, hipoksję, dreszcze, niedociśnienie, tachykardię, ból głowy i zwiększoną aktywność enzymów wątrobowych.
• Pacjentów poucza się, aby w razie wystąpienia objawów CRS pilnie zgłosili się po pomoc medyczną.
• Postępowanie opiera się na zaleceniach zależnych od stopnia przedstawionych wyżej oraz na lokalnych wytycznych placówki. Leczenie wspomagające obejmuje, w zależności od potrzeb, leki przeciwgorączkowe, płyny dożylne, leki wazopresyjne, inhibitory IL-6 lub receptora IL-6 oraz tlen uzupełniający. Należy rozważyć badania laboratoryjne w kierunku rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, morfologię krwi oraz ocenę czynności płuc, serca, nerek i wątroby.

Toksyczność neurologiczna, w tym ICANS

• Może wystąpić ciężka lub zagrażająca życiu toksyczność neurologiczna, w tym ICANS. Pacjenci są monitorowani pod kątem objawów takich jak obniżony poziom świadomości, drgawki i osłabienie siły mięśniowej, i są pouczani, aby w razie ich wystąpienia pilnie zgłosili się po pomoc medyczną.
• Przy pierwszych oznakach toksyczności neurologicznej elranatamab jest wstrzymywany i należy rozważyć ocenę neurologiczną.
• Pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać ciężkich lub potencjalnie niebezpiecznych maszyn w czasie schematu stopniowego zwiększania dawki i przez 48 godzin po zakończeniu każdej z 2 dawek stopniowo zwiększanych, ani po jakimkolwiek nowym wystąpieniu objawów neurologicznych.

Zakażenia

• Zgłaszano ciężkie, zagrażające życiu i śmiertelne zakażenia. Wystąpiły nowe lub reaktywowane zakażenia wirusowe, w tym zakażenie wirusem cytomegalii lub jego reaktywacja oraz postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML), która może być śmiertelna.
• Leczenia nie rozpoczyna się u pacjentów z czynnym zakażeniem. Pacjenci są monitorowani pod kątem objawów zakażenia przed leczeniem i w jego trakcie, a elranatamab jest wstrzymywany w zależności od ciężkości, tak jak w przypadku innych reakcji niehematologicznych.
• Profilaktyczne leki przeciwdrobnoustrojowe (na przykład przeciwko zapaleniu płuc wywołanemu przez Pneumocystis jirovecii) i przeciwwirusowe (na przykład przeciwko reaktywacji półpaśca) podaje się zgodnie z lokalnymi wytycznymi placówki.

Neutropenia

Zgłaszano neutropenię i neutropenię z gorączką. Morfologię krwi sprawdza się na początku i okresowo, leczenie wstrzymuje się zgodnie z powyższymi zasadami, pacjentów z neutropenią monitoruje się pod kątem objawów zakażenia, a leczenie wspomagające jest zgodne z lokalnymi wytycznymi.

Hipogammaglobulinemia

Zgłaszano hipogammaglobulinemię. Stężenia immunoglobulin są monitorowane w trakcie leczenia. Należy rozważyć podskórne lub dożylne podanie immunoglobuliny, jeśli stężenie IgG spadnie poniżej 400 mg/dl, wraz ze środkami ostrożności dotyczącymi zakażeń i profilaktyką przeciwdrobnoustrojową zgodnie z lokalnymi wytycznymi.

Szczepionki żywe

Nie badano bezpieczeństwa szczepienia żywymi szczepionkami wirusowymi w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu. Szczepionek zawierających żywe wirusy nie zaleca się w ciągu 4 tygodni przed pierwszą dawką, w trakcie leczenia i przez co najmniej 4 tygodnie po leczeniu.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Antykoncepcja: przed leczeniem sprawdza się, czy kobiety w wieku rozrodczym nie są w ciąży. Powinny one stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez 6 miesięcy po ostatniej dawce.
• Ciąża: brak danych dotyczących ryzyka u ludzi ani u zwierząt. Ludzka IgG przenika przez łożysko po pierwszym trymestrze, a elranatamab może powodować uszkodzenie płodu, dlatego nie jest zalecany w ciąży. Ponieważ wiąże się z hipogammaglobulinemią, należy uwzględnić stężenia immunoglobulin u noworodków matek leczonych.
• Karmienie piersią: nie wiadomo, czy elranatamab przenika do mleka ani czy wpływa na niemowlę lub produkcję mleka. Ludzka IgG jest wydzielana do mleka kobiecego i nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia, dlatego karmienie piersią nie jest zalecane w trakcie leczenia i przez 6 miesięcy po ostatniej dawce.
• Płodność: brak danych dotyczących płodności u ludzi, a wpływu na płodność mężczyzn i kobiet nie oceniano u zwierząt.

Sód

Każda dawka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, to znaczy zasadniczo nie zawiera sodu.

Identyfikowalność

Nazwę i numer serii podanego produktu leczniczego należy wyraźnie zapisać.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Elranatamab ma duży wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Z powodu możliwości wystąpienia ICANS pacjenci są narażeni na ryzyko obniżonego poziomu świadomości. Nie powinni oni prowadzić pojazdów ani obsługiwać ciężkich lub potencjalnie niebezpiecznych maszyn podczas każdej z 2 dawek stopniowo zwiększanych i przez 48 godzin po ich zakończeniu, ani po wystąpieniu nowej toksyczności neurologicznej, dopóki wszystkie objawy neurologiczne nie ustąpią.

Fiolki przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C. Nie zamrażać. Przechowywać w oryginalnym kartonie w celu ochrony przed światłem. Elranatamab jest produktem łańcucha chłodniczego, dlatego temperaturę należy utrzymywać w tym zakresie podczas transportu i przechowywania. Fiolki zawierają 44 mg w 1,1 ml lub 76 mg w 1,9 ml, jedna fiolka w opakowaniu. Informacje o przechowywaniu po otwarciu fiolki — patrz Okres ważności.

• Nieotwarta fiolka: 3 lata.
• Po otwarciu: wykazano chemiczną i fizyczną stabilność w trakcie stosowania, również w przygotowanych strzykawkach, przez 7 dni w temperaturze 2–8 °C i przez 24 godziny w temperaturze do 30 °C.
• Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania w trakcie stosowania odpowiada użytkownik i zwykle nie powinny one przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że przygotowanie odbyło się w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

Wyłącznie na receptę (Rx), na ograniczoną receptę lekarską (Aneks II B): leczenie rozpoczyna i nadzoruje lekarz doświadczony w leczeniu szpiczaka plazmocytowego. Elranatamab jest wstrzykiwany pod skórę przez pracownika opieki zdrowotnej, który dysponuje przeszkolonym personelem i sprzętem do opanowania ciężkich reakcji, w tym CRS i ICANS. Pacjenci są monitorowani przez 48 godzin po każdej z 2 dawek stopniowo zwiększanych i pozostają w pobliżu placówki medycznej. Dlatego jest dostarczany do szpitala lub kliniki, które go podają, z dostawą w łańcuchu chłodniczym w temperaturze 2–8 °C.