Dinutuksymab beta

Dinutuksymab beta jest chimerycznym mysio-ludzkim przeciwciałem monoklonalnym klasy IgG1 wytwarzanym w linii komórkowej ssaków (CHO) metodą rekombinacji DNA. Jest skierowany swoiście przeciwko części węglowodanowej disjalogangliozydu GD2, który ulega nadmiernej ekspresji na komórkach nerwiaka zarodkowego.

Mechanizm działania

• Wiązanie z celem: in vitro przeciwciało wiąże się z liniami komórkowymi nerwiaka zarodkowego, o których wiadomo, że wykazują ekspresję GD2.
• Niszczenie komórek: wywołuje cytotoksyczność zależną od dopełniacza i cytotoksyczność komórkową zależną od przeciwciał. W obecności ludzkich komórek efektorowych (jednojądrzastych komórek krwi obwodowej i granulocytów od zdrowych dawców) powodowało zależną od dawki lizę ludzkich linii komórkowych nerwiaka zarodkowego i czerniaka. W modelu mysim hamowało przerzutowanie do wątroby.
• Neurotoksyczność: toksyczność przeciwciała wobec nerwów jest prawdopodobnie spowodowana allodynią mechaniczną, która może być wywołana jego reakcją z GD2 na powierzchni obwodowych włókien nerwowych i mieliny. Zaburzenia oka mogą wystąpić, ponieważ wiąże się ono z komórkami nerwu wzrokowego.
• Dowody kliniczne: skuteczność oceniano w randomizowanym badaniu kontrolowanym z zastosowaniem dinutuksymabu beta z interleukiną 2 (IL-2) lub bez niej w leczeniu pierwszego rzutu nerwiaka zarodkowego dużego ryzyka oraz w dwóch badaniach jednoramiennych w chorobie nawrotowej lub opornej na leczenie (54 pacjentów w programie dostępu humanitarnego i 44 w badaniu II fazy), w których podawano 10-dniowy wlew ciągły z IL-2 podskórnie, a następnie kwas 13-cis-retinowy doustnie.

Farmakokinetyka

• Badane schematy: krótkotrwałe wlewy (5 dni wlewów 8-godzinnych w dawce 20 mg/m² na dobę) i długotrwałe wlewy (10 dni wlewu ciągłego, 100 mg/m² na cykl).
• Ekspozycja: przeciwciało podaje się wyłącznie dożylnie. Średnie stężenie maksymalne pod koniec długotrwałego wlewu wynosiło 11,2 mg/l. Ekspozycja rosła proporcjonalnie do dawki do 100 mg/m² na cykl, a współczynnik kumulacji stężenia maksymalnego wynosił około 1,13 po pięciu długotrwałych cyklach.
• Dystrybucja: średnia populacyjna centralna objętość dystrybucji wynosiła około 2,04 l, a objętość obwodowa około 2,65 l.
• Metabolizm: nie badano. Jako białko, powinno być rozkładane przez wszechobecne enzymy proteolityczne do małych peptydów i aminokwasów.
• Eliminacja: klirens po długotrwałym wlewie wynosił około 0,72 l/dobę/m², a pozorny końcowy okres półtrwania około 8,7 doby. Klirens wzrasta, gdy miana przeciwciał przeciwlekowych są wysokie, niezależnie od tego, czy przeciwciała te mają działanie neutralizujące.
• Szczególne grupy pacjentów: analiza obejmowała pacjentów w wieku od 1 do 27 lat (mediana 6). Objętość i klirens zwiększają się wraz z rozmiarami ciała, ekspozycja jest porównywalna w różnych grupach wiekowych przy dawce 100 mg/m², a płeć nie ma klinicznie istotnego wpływu. Brak danych u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

• Nerwiak zarodkowy dużego ryzyka: pacjenci w wieku od 12 miesięcy, którzy wcześniej otrzymali chemioterapię indukcyjną i uzyskali co najmniej częściową odpowiedź, a następnie leczenie mieloablacyjne i przeszczepienie komórek macierzystych.
• Nawrotowy lub oporny na leczenie nerwiak zarodkowy: pacjenci z nawrotowym lub opornym na leczenie nerwiakiem zarodkowym w wywiadzie, z chorobą resztkową lub bez niej. Przed leczeniem nawrotowego nerwiaka zarodkowego każdą aktywnie postępującą chorobę należy ustabilizować innymi odpowiednimi metodami.
• Skojarzenie z interleukiną 2: u pacjentów z nawrotową lub oporną na leczenie chorobą w wywiadzie oraz u pacjentów, którzy nie uzyskali całkowitej odpowiedzi po leczeniu pierwszego rzutu, produkt Qarziba należy łączyć z IL-2.

• Nadwrażliwość na dinutuksymab beta lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
• Ostra choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi stopnia 3 lub 4 albo rozległa przewlekła choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi.

Bezpieczeństwo dinutuksymabu beta oceniano u 791 pacjentów z nerwiakiem zarodkowym dużego ryzyka oraz nawrotowym lub opornym na leczenie nerwiakiem zarodkowym, z których 212 otrzymało wlew ciągły, a 416 powtarzane wlewy codzienne. Większość otrzymywała również kwas 13-cis-retinowy, a 307 otrzymało IL-2. Najczęstszymi reakcjami były gorączka (86%) i ból (57%), które występowały pomimo leczenia przeciwbólowego. Innymi częstymi reakcjami były nadwrażliwość (74,1%), wymioty (55%), biegunka (52%), zespół przesiąkania włośniczek (36%), niedokrwistość (49%), neutropenia (46%), małopłytkowość (42%) i niedociśnienie tętnicze (41%).

Bardzo częste (≥1/10): Zakażenia: zakażenie (w tym zapalenie płuc, zakażenie skóry, zakażenie wirusem opryszczki, zapalenie rdzenia kręgowego i zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego), zakażenie związane z wyrobem medycznym; Krew i układ chłonny: niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość; Układ immunologiczny: nadwrażliwość, zespół uwalniania cytokin; Metabolizm: zatrzymanie płynów; Układ nerwowy: ból głowy; Oko: rozszerzenie źrenic, pupilotonia, obrzęk oka (powieki, okołooczodołowy); Serce: tachykardia; Naczynia: niedociśnienie tętnicze, zespół przesiąkania włośniczek; Układ oddechowy: hipoksja, kaszel; Przewód pokarmowy: wymioty, biegunka, zaparcie, zapalenie jamy ustnej; Skóra: świąd, wysypka, pokrzywka; Ogólne: gorączka, dreszcze, ból, obrzęki obwodowe, obrzęk twarzy; Badania diagnostyczne: zwiększenie masy ciała, aktywności aminotransferaz, aktywności gamma-glutamylotransferazy, stężenia bilirubiny we krwi i stężenia kreatyniny we krwi.

Częste (≥1/100 do <1/10): Zakażenia: posocznica; Krew i układ chłonny: limfopenia; Układ immunologiczny: reakcja anafilaktyczna; Metabolizm: zmniejszenie apetytu, hipoalbuminemia, hiponatremia, hipokaliemia, hipofosfatemia, hipomagnezemia, hipokalcemia, odwodnienie; Psychiczne: pobudzenie, lęk; Układ nerwowy: neuropatia obwodowa, drgawki, parestezje, zawroty głowy, drżenie; Oko: oftalmoplegia, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, zaburzenia akomodacji, nieostre widzenie, światłowstręt; Serce: niewydolność serca, dysfunkcja lewej komory, wysięk w worku osierdziowym; Naczynia: nadciśnienie tętnicze; Układ oddechowy: skurcz oskrzeli, duszność, niewydolność oddechowa, nacieki w płucach, obrzęk płuc, wysięk opłucnowy, tachypnoe, skurcz krtani; Przewód pokarmowy: nudności, obrzęk warg, wodobrzusze, wzdęcie brzucha, niedrożność jelit, suchość warg; Skóra: zapalenie skóry (w tym złuszczające), rumień, suchość skóry, nadmierne pocenie się, wybroczyny, reakcja nadwrażliwości na światło; Układ mięśniowo-szkieletowy: skurcze mięśni; Nerki i drogi moczowe: oliguria, zatrzymanie moczu, hiperfosfaturia, krwiomocz, białkomocz; Ogólne: reakcja w miejscu wstrzyknięcia; Badania diagnostyczne: zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie współczynnika przesączania kłębuszkowego, hipertriglicerydemia, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji, wydłużenie czasu protrombinowego, wydłużenie czasu trombinowego.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): Krew i układ chłonny: rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, eozynofilia; Układ immunologiczny: choroba posurowicza; Układ nerwowy: zwiększone ciśnienie śródczaszkowe, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii; Naczynia: wstrząs hipowolemiczny, choroba zarostowa żył; Przewód pokarmowy: zapalenie jelita cienkiego i grubego; Wątroba i drogi żółciowe: uszkodzenie komórek wątroby; Nerki i drogi moczowe: niewydolność nerek.

Częstość nieznana: Krew i układ chłonny: atypowy zespół hemolityczno-mocznicowy.

Wśród reakcji nadwrażliwości niedociśnienie tętnicze wystąpiło u 42,2%, pokrzywka u 7%, a skurcz oskrzeli u 1%; zespół uwalniania cytokin zgłoszono u 32%, a ciężkie reakcje anafilaktyczne u 3,5%. Ból zwykle występuje podczas pierwszego wlewu i słabnie w kolejnych cyklach. Około 10% przypadków zespołu przesiąkania włośniczek miało ciężki przebieg (stopnia 3–4), a w kolejnych cyklach występowały one rzadziej. Problemy ze strony oka (zaburzenia akomodacji korygowane okularami, rozszerzenie źrenic 2%, obrzęk okołooczodołowy lub powiek 3%, nieostre widzenie 3%, światłowstręt 3%) zwykle były odwracalne po przerwaniu leczenia, jednak zgłaszano również oftalmoplegię (2%) i zanik nerwu wzrokowego. Ruchowa i czuciowa neuropatia obwodowa wystąpiła u 9% pacjentów, najczęściej stopnia 1–2 i ustępowała. Zgłaszano zespół odwracalnej tylnej encefalopatii (0,7%) i drgawki (1,7%). Skojarzenie produktu Qarziba z IL-2 zwiększa ryzyko, zwłaszcza gorączki (94% w porównaniu z 80% bez IL-2), zespołu przesiąkania włośniczek (45% w porównaniu z 20%), bólu (70% w porównaniu z 62%), niedociśnienia tętniczego (44% w porównaniu z 27%) i neuropatii obwodowej (9% w porównaniu z 5%).

Nie przeprowadzono badań interakcji. Wyższe stężenia TNF-α i IL-6 mogą pośrednio zmniejszać aktywność CYP, dlatego nie można wykluczyć interakcji z innymi lekami.

• Kortykosteroidy: jednoczesne leczenie nie jest zalecane od 2 tygodni przed pierwszym cyklem do 1 tygodnia po ostatnim cyklu ze względu na ich działanie immunosupresyjne, z wyjątkiem stanów zagrażających życiu.
• Szczepienia: należy ich unikać w trakcie leczenia i do 10 tygodni po ostatnim cyklu ze względu na stymulację układu odpornościowego przez dinutuksymab beta oraz możliwe ryzyko rzadkich toksycznych działań neurologicznych.
• Immunoglobuliny dożylne: jednoczesne stosowanie nie jest zalecane, ponieważ mogą zakłócać cytotoksyczność komórkową zależną od przeciwciał, od której zależy działanie dinutuksymabu beta.
• Interleukina 2: stosowana z produktem Qarziba w chorobie nawrotowej lub opornej na leczenie zwiększa ryzyko działań niepożądanych (patrz „Działania niepożądane”).

Qarziba jest ograniczony do stosowania w szpitalu i musi być podawany pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapiach onkologicznych. Musi być podawany przez pracownika ochrony zdrowia przygotowanego do postępowania w ciężkich reakcjach alergicznych, w tym anafilaksji, w warunkach, w których natychmiast dostępne są pełne środki resuscytacji. Jest podawany we wlewie dożylnym przez dostęp obwodowy lub centralny; inne leki dożylne podaje się przez oddzielną linię infuzyjną. Premedykację należy zawsze rozważyć przed każdym wlewem (patrz „Specjalne ostrzeżenia”). Informacje o rozcieńczaniu, patrz punkt 6.6 SmPC.

Zalecana dawka

• Leczenie obejmuje 5 kolejnych cykli po 35 dni każdy. Dawka jest oparta na powierzchni ciała i wynosi łącznie 100 mg/m² na cykl.
• Wlew ciągły: 10 mg/m² na dobę przez pierwsze 10 dni każdego cyklu (łącznie 240 godzin), z szybkością 2 ml na godzinę (48 ml na dobę) przy użyciu pompy infuzyjnej.
• Wlewy codzienne: 20 mg/m² w ciągu 8 godzin w każdym z pierwszych 5 dni każdego cyklu, z szybkością około 13 ml na godzinę.
• Z IL-2: wstrzyknięcia podskórne w dawce 6×10⁶ j.m./m² na dobę przez dwa okresy po 5 kolejnych dni, łącznie 60×10⁶ j.m./m² na cykl. Pierwszy 5-dniowy okres rozpoczyna się 7 dni przed pierwszym wlewem dinutuksymabu beta, a drugi rozpoczyna się razem z wlewem (dni 1–5 każdego cyklu).

Przed każdym cyklem

Sprawdza się następujące parametry, a leczenie jest odraczane do czasu ich spełnienia: pulsoksymetria powyżej 94% przy oddychaniu powietrzem atmosferycznym; bezwzględna liczba neutrofilów co najmniej 500/µl, liczba płytek krwi co najmniej 20 000/µl i stężenie hemoglobiny powyżej 8,0 g/dl; AlAT/AspAT poniżej 5-krotności górnej granicy normy; oraz klirens kreatyniny lub współczynnik przesączania kłębuszkowego powyżej 60 ml/min/1,73 m².

Modyfikacje dawki

• W zależności od oceny ciężkości przez lekarza dawkę można zmniejszyć o 50% lub tymczasowo przerwać wlew. Następnie wydłuża się czas wlewu lub, jeśli pacjent go toleruje, zwiększa się szybkość do 3 ml na godzinę (wlew ciągły), tak aby nadal podać pełną dawkę.
• Zgodnie z tabelą w SmPC, w przypadku reakcji stopnia 1–2 szybkość wlewu zmniejsza się do 50% i przywraca do pierwotnej po ustąpieniu reakcji. W przypadku reakcji stopnia 3 lub wyższego wlew przerywa się, stosując leczenie podtrzymujące, wznawia z szybkością 50% pierwotnej, gdy reakcja ustąpi lub zmniejszy się do stopnia 1–2, a następnie przywraca pierwotną szybkość. Jeśli reakcja nawróci, wlew przerywa się i wznawia następnego dnia, jeśli reakcja ustąpiła.
• Tabela zawiera również szczegółowe instrukcje dotyczące reakcji nadwrażliwości, rozszerzonych źrenic z wolną reakcją na światło (ze światłowstrętem lub bez niego), zespołu przesiąkania włośniczek i ośrodkowej neurotoksyczności, których należy przestrzegać.
• Trwałe przerwanie leczenia jest wymagane w przypadku: anafilaksji stopnia 3 lub 4; przedłużającej się ruchowej neuropatii obwodowej stopnia 2; neuropatii obwodowej stopnia 3; toksyczności wzrokowej dotyczącej oka stopnia 3; hiponatremii stopnia 4 (poniżej 120 mEq/l) pomimo odpowiedniego postępowania z płynami; nawracającego zespołu przesiąkania włośniczek lub zespołu przesiąkania włośniczek stopnia 4 (wymagającego wspomagania oddechu); ciężkiej ośrodkowej neurotoksyczności (stopnia 3 lub 4 ze znacznym przedłużającym się deficytem neurologicznym bez możliwej do wykrycia przyczyny, nawracającej neurotoksyczności stopnia 1–3 lub trwałego deficytu neurologicznego); oraz zespołu odwracalnej tylnej encefalopatii lub poprzecznego zapalenia rdzenia kręgowego dowolnego stopnia.

Szczególne grupy pacjentów

• Zaburzenia czynności nerek i wątroby: brak danych.
• Dzieci: nie ustalono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu Qarziba u dzieci w wieku poniżej 12 miesięcy i nie ma dostępnych danych.

Identyfikowalność

Aby poprawić identyfikowalność biologicznych produktów leczniczych, należy wyraźnie zapisać nazwę i numer serii podanego produktu.

Leczenie bólu

Ból neuropatyczny zwykle występuje na początku leczenia, a przed każdym wlewem wymagana jest premedykacja lekami przeciwbólowymi, w tym dożylnymi opioidami. SmPC zaleca terapię trójskładnikową obejmującą nieopioidowe leki przeciwbólowe (zgodnie z wytycznymi WHO), gabapentynę i opioidy; dawka indywidualna może się znacznie różnić.

• Nieopioidowe leki przeciwbólowe, na przykład paracetamol lub ibuprofen, są stosowane przez cały czas leczenia.
• Gabapentyna: rozpocząć od 10 mg/kg/dobę na 3 dni przed wlewem dinutuksymabu beta. Zwiększyć do 2×10 mg/kg/dobę doustnie następnego dnia, a w dniu poprzedzającym rozpoczęcie wlewu i po nim do 3×10 mg/kg/dobę doustnie. Maksymalna dawka pojedyncza wynosi 300 mg. Schemat utrzymuje się tak długo, jak pacjent go potrzebuje. Gabapentynę doustną odstawia się stopniowo po odstawieniu dożylnej morfiny, najpóźniej po zakończeniu wlewów.
• Opioidy są standardem, a pierwszy dzień wlewu i pierwszy cykl zwykle wymagają większej dawki niż kolejne. Przed ciągłym wlewem dożylnym morfiny bolus morfiny w dawce od 0,02 do 0,05 mg/kg/h rozpoczyna się na 2 godziny przed wlewem dinutuksymabu beta; następnie szybkość wynosi 0,03 mg/kg/h równolegle z wlewem. W przypadku wlewów codziennych morfinę kontynuuje się z mniejszą szybkością (na przykład 0,01 mg/kg/h) przez 4 godziny po zakończeniu wlewu. W przypadku wlewu ciągłego morfinę można odstawiać przez 5 dni, zmniejszając szybkość stopniowo (na przykład do 0,02, 0,01 i 0,005 mg/kg/h). Jeśli ciągła morfina jest potrzebna dłużej niż 5 dni, zmniejsza się ją o 20% na dobę po ostatnim dniu wlewu przeciwciała.
• Po odstawieniu dożylnej morfiny ciężki ból neuropatyczny można leczyć doustnym siarczanem morfiny w razie potrzeby (od 0,2 do 0,4 mg/kg co 4 do 6 godzin), a umiarkowany ból neuropatyczny doustnym tramadolem.

Reakcje nadwrażliwości i zespół uwalniania cytokin

Pomimo premedykacji mogą wystąpić ciężkie reakcje związane z wlewem, w tym zespół uwalniania cytokin oraz reakcje anafilaktyczne i nadwrażliwości. Ciężka reakcja (w tym zespół uwalniania cytokin) wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i może wymagać leczenia ratunkowego. Zespół uwalniania cytokin często rozpoczyna się w ciągu minut do godzin od pierwszego wlewu, z gorączką, niskim ciśnieniem krwi i pokrzywką. Anafilaksja może wystąpić w ciągu kilku minut od pierwszego wlewu, zwykle ze skurczem oskrzeli i pokrzywką.

• Premedykacja: dożylny lek przeciwhistaminowy (na przykład difenhydramina) około 20 minut przed każdym wlewem, powtarzany co 4 do 6 godzin w razie potrzeby w trakcie wlewu.
• Monitorowanie: pacjentów ściśle monitoruje się pod kątem anafilaksji i reakcji alergicznych, szczególnie w pierwszym i drugim cyklu.
• Leczenie: dożylny lek przeciwhistaminowy, adrenalina i dożylny prednizolon muszą być natychmiast dostępne przy łóżku pacjenta. Zalecanym leczeniem jest dożylny bolus prednizolonu i dożylne bolusy adrenaliny co 3 do 5 minut w razie potrzeby. W przypadku reakcji oskrzelowej lub płucnej zaleca się wziewną adrenalinę, powtarzaną co 2 godziny zależnie od odpowiedzi.

Zespół przesiąkania włośniczek

Zespół przesiąkania włośniczek to utrata napięcia naczyń z przeciekiem białek osocza i płynu do przestrzeni pozanaczyniowej. Zwykle rozwija się w ciągu kilku godzin od rozpoczęcia leczenia, a objawy takie jak niedociśnienie tętnicze i tachykardia pojawiają się po 2 do 12 godzin. Czynność układu krążenia i oddechowego należy uważnie monitorować.

Zaburzenia oka

Zaburzenia oka mogą wystąpić, ponieważ przeciwciało wiąże się z komórkami nerwu wzrokowego. Nie jest konieczna zmiana dawki w przypadku zaburzeń akomodacji korygowanych okularami, jeśli są one tolerowane. Leczenie należy przerwać w przypadku toksyczności wzrokowej stopnia 3 (subtotalna utrata wzroku), a punkt 4.2 SmPC wymienia toksyczność wzrokową stopnia 3 wśród przyczyn trwałego przerwania leczenia. Każdy problem ze strony oka wymaga niezwłocznego skierowania do specjalisty okulisty.

Neuropatia obwodowa

Neuropatię ruchową lub czuciową utrzymującą się dłużej niż 4 dni należy ocenić i wykluczyć przyczyny niezapalne, takie jak progresja choroby, zakażenie, zespoły metaboliczne i jednocześnie stosowane leki. Leczenie przerywa się trwale w przypadku każdego obiektywnego przedłużającego się osłabienia, które można przypisać przeciwciału. W przypadku umiarkowanej neuropatii (stopnia 2) leczenie przerywa się i można je wznowić po ustąpieniu objawów neurologicznych.

Neurotoksyczność ośrodkowa

W przypadku wystąpienia neurotoksyczności ośrodkowej wlew natychmiast przerywa się, a pacjenta leczy objawowo, po wykluczeniu innych czynników, takich jak czynne zakażenie, szerzenie się nerwiaka zarodkowego do ośrodkowego układu nerwowego i neurotoksyczne leki stosowane jednocześnie. Kryteria trwałego przerwania leczenia wymieniono w części „Modyfikacje dawki”.

Zakażenia i morfologia krwi

U pacjentów po wcześniejszym leczeniu prawdopodobnie występuje upośledzenie odporności, a zwykle mają oni założony centralny cewnik żylny, dlatego są narażeni na zakażenie ogólnoustrojowe. Przed rozpoczęciem leczenia nie powinno być objawów zakażenia ogólnoustrojowego, a każde zakażenie powinno być opanowane. Zgłaszano erytropenię, małopłytkowość i neutropenię; toksyczność hematologiczna stopnia 4, która do początku kolejnego cyklu ustępuje do co najmniej stopnia 2 lub do wartości wyjściowej, nie wymaga zmiany dawki. Czynność wątroby i stężenia elektrolitów należy regularnie monitorować.

Atypowy zespół hemolityczno-mocznicowy

Zgłaszano atypowy zespół hemolityczno-mocznicowy, w niektórych przypadkach zakończony zgonem. Należy obserwować pacjenta pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych. W przypadku rozpoznania wymagane jest niezwłoczne leczenie, a dinutuksymab beta należy trwale odstawić.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Ciąża: brak danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży i brak danych z badań na zwierzętach dotyczących teratogenności lub embriotoksyczności. GD2 ulega ekspresji w tkankach nerwowych, szczególnie w trakcie rozwoju zarodkowo-płodowego, a przeciwciało może przenikać przez łożysko, dlatego Qarziba może powodować uszkodzenie płodu. Nie należy go stosować w czasie ciąży.
• Antykoncepcja: produktu Qarziba nie należy stosować u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują antykoncepcji, a antykoncepcję zaleca się przez 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.
• Karmienie piersią: brak danych i nie wiadomo, czy dinutuksymab beta przenika do mleka kobiecego. Karmienie piersią należy przerwać na czas leczenia i na 6 miesięcy po ostatniej dawce.
• Płodność: wpływ na ludzi jest nieznany. Nie przeprowadzono specjalnych badań płodności, ale badania toksyczności u świnek morskich i małp cynomolgus nie wykazały niekorzystnego wpływu na narządy rozrodcze.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Dinutuksymab beta ma duży wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W trakcie leczenia pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C, z fiolką w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Qarziba jest produktem łańcucha chłodniczego: temperatura 2–8 °C jest utrzymywana od dostawy do czasu przygotowania fiolki do wlewu. Jest dostarczany w przezroczystej fiolce o pojemności 6 ml ze szkła typu I z korkiem z gumy halobutylowej i aluminiowym kapslem typu flip-off, zawierającej minimalną objętość możliwą do pobrania wynoszącą 4,5 ml; każde opakowanie zawiera jedną fiolkę. Informacje o przechowywaniu po rozcieńczeniu, patrz „Okres ważności”.

Nieotwarta fiolka: 4 lata. Roztwór rozcieńczony: stabilność chemiczną i fizyczną w czasie stosowania wykazano przez maksymalnie 48 godzin w temperaturze 25 °C (strzykawka 50 ml) oraz przez maksymalnie 7 dni w temperaturze 37 °C (worek infuzyjny 250 ml), po łącznym przechowywaniu w lodówce (2–8 °C) przez 72 godziny. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli nie zostanie zużyty natychmiast, za czas przechowywania w trakcie stosowania odpowiada użytkownik i zwykle nie powinien on przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że rozcieńczenie wykonano w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

Wyłącznie na receptę (Rx). Qarziba podlega ograniczonemu przepisywaniu przez lekarza i jest ograniczony wyłącznie do stosowania w szpitalu, pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapiach onkologicznych. Jest dostarczany do szpitala, który go podaje, w łańcuchu chłodniczym w temperaturze 2–8 °C.