Cisplatyna

Cisplatyna jest nieorganicznym kompleksem platyny (cis-diaminodichloroplatyna(II)), którego działanie cytotoksyczne przypomina działanie leków alkilujących. Jej główną aktywnością jest hamowanie syntezy DNA przez wiązania poprzeczne wewnątrz nici DNA i między nimi; synteza białek i RNA jest hamowana w mniejszym stopniu.

Mechanizm działania

• Wiązanie z DNA: cisplatyna przyłącza się do zasad DNA, z preferencją dla pozycji N-7 guaniny i adeniny, i tworzy wiązania poprzeczne między niciami. Nici nie mogą się wtedy rozdzielić, więc replikacja i transkrypcja DNA nie mogą przebiegać, a komórka obumiera.
• Niezależność od cyklu komórkowego: aktywność nie wydaje się zależeć od określonej fazy cyklu komórkowego.
• Dalsze działania: działanie przeciwnowotworowe obejmuje inne aktywności, takie jak zwiększenie immunogenności nowotworu. Cisplatyna ma także właściwości immunosupresyjne, uwrażliwiające na promieniowanie i przeciwbakteryjne.

Farmakokinetyka

• Dystrybucja: po podaniu dożylnym cisplatyna szybko rozprzestrzenia się do wszystkich tkanek, ale bardzo słabo przenika do ośrodkowego układu nerwowego. Najwyższe stężenia osiągane są w wątrobie, nerkach, pęcherzu moczowym, mięśniach, skórze, jądrach, gruczole krokowym, trzustce i śledzionie, a platyna pozostaje w tkankach nawet do 180 dni po ostatniej dawce. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 11–12 l/m².
• Wiązanie z białkami: około 90% platyny w osoczu jest związane z białkami (albuminą, transferyną i gamma-globuliną). Te kompleksy platyny z białkami nie ulegają dysocjacji w istotnym stopniu i są wolno eliminowane.
• Eliminacja: niezwiązana, ulegająca filtracji platyna jest usuwana w dwóch fazach, z początkowym okresem półtrwania 10–20 minut i końcowym okresem półtrwania 32–53 minut. Dla platyny całkowitej okres półtrwania różni się znacznie między osobami i badaniami; większość badań podaje około 5 dni lub więcej.
• Wydalanie: eliminacja odbywa się głównie z moczem, który w ciągu pierwszych pięciu dni zawiera 27–43% dawki; platyna jest też wydalana z żółcią. Klirens nerkowy wolnej platyny przekracza wskaźnik przesączania kłębuszkowego, co wskazuje, że nerka wydziela ją także czynnie.
• Szczególne grupy pacjentów: dawkę zmniejsza się w zaburzeniach czynności nerek lub zahamowaniu czynności szpiku kostnego (patrz Podawanie i dawkowanie).

Cisplatynę można stosować w monoterapii lub w skojarzeniu z inną chemioterapią. Poniższe wskazania odpowiadają dostępnej dla tej strony SmPC generycznego produktu dopuszczonego do obrotu w trybie krajowym (Hiszpania); sformułowanie może nieznacznie różnić się między państwami członkowskimi.

• Rak jądra: z przerzutami lub zaawansowany.
• Rak jajnika: z przerzutami lub zaawansowany.
• Rak pęcherza moczowego: z przerzutami lub zaawansowany.
• Rak głowy i szyi: rak płaskonabłonkowy głowy i szyi z przerzutami lub zaawansowany.
• Rak płuca: niedrobnokomórkowy rak płuca z przerzutami lub zaawansowany oraz drobnokomórkowy rak płuca z przerzutami lub zaawansowany.
• Rak szyjki macicy: w skojarzeniu z radioterapią.

• Nadwrażliwość na cisplatynę, inne związki zawierające platynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
• Zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 60 ml/min), ponieważ cisplatyna jest nefrotoksyczna.
• Odwodnienie, ponieważ nawodnienie przed dawką i po niej jest konieczne, aby zapobiec ciężkim zaburzeniom czynności nerek.
• Mielosupresja.
• Zaburzenia słuchu, ponieważ cisplatyna jest neurotoksyczna, a zwłaszcza ototoksyczna.
• Neuropatia wywołana cisplatyną.
• Skojarzenie ze szczepionką przeciw żółtej febrze.
• Karmienie piersią: pacjentki leczone cisplatyną nie mogą karmić piersią.

Działania niepożądane zależą od dawki i mogą się kumulować. Najczęściej zgłaszane reakcje (u więcej niż 10% pacjentów) dotyczą krwi (leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość), przewodu pokarmowego (jadłowstręt, nudności, wymioty, biegunka), zaburzeń słuchu, nerek (niewydolność nerek, nefrotoksyczność, hiperurykemia) oraz gorączki. Ciężkie działania toksyczne na nerki, szpik kostny i uszy występują nawet u jednej trzeciej pacjentów po pojedynczej dawce; są zazwyczaj zależne od dawki i kumulują się, a skutki pojawiały się miesiące lub lata po podaniu.

Poniższe grupy częstości odpowiadają tabeli w SmPC, która opiera się na badaniach klinicznych i zgłoszeniach po wprowadzeniu do obrotu.

Bardzo częste (≥1/10): niewydolność szpiku kostnego, małopłytkowość, leukopenia, niedokrwistość; hiponatremia; gorączka.

Częste (≥1/100 do <1/10): sepsa; neurotoksyczność; zaburzenia rytmu serca, bradykardia, tachykardia; zapalenie żył, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa; duszność, zapalenie płuc, niewydolność oddechowa; rumień, owrzodzenie skóry, miejscowy obrzęk i ból (w miejscu infuzji).

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): hipomagnezemia; ototoksyczność; nieprawidłowa produkcja plemników i owulacja; ginekomastia.

Rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000): ostra białaczka; immunosupresja; hipercholesterolemia; napad drgawek, neuropatia obwodowa, leukoencefalopatia, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii; zagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego; zawał mięśnia sercowego, choroba wieńcowa; nadciśnienie tętnicze; zapalenie jamy ustnej; zwiększone stężenie albumin we krwi.

Bardzo rzadkie (<1/10 000): mikroangiopatia zakrzepowa z zespołem hemolityczno-mocznicowym; reakcja rzekomoanafilaktyczna (np. obrzęk twarzy, świszczący oddech, skurcz oskrzeli, tachykardia); zwiększone stężenie żelaza we krwi; drgawki; zatrzymanie akcji serca.

Częstość nieznana: zakażenie (powikłania zakaźne były śmiertelne u niektórych pacjentów); niedokrwistość hemolityczna z dodatnim odczynem Coombsa; zwiększona aktywność amylazy we krwi; nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego; odwodnienie, hipokaliemia, hipofosfatemia, hiperurykemia, tężyczka; udar krwotoczny lub niedokrwienny, utrata smaku (ageuzja), zapalenie tętnic mózgowych, objaw Lhermitte’a, mielopatia, neuropatia autonomiczna; niewyraźne widzenie, zaburzenia widzenia barw, ślepota korowa, zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, zaburzenia pigmentacji siatkówki; szumy uszne, głuchota; zaburzenie serca; objaw Raynauda; zatorowość płucna; wymioty, nudności, jadłowstręt, czkawka, biegunka; wysypka, łysienie; skurcze mięśni; ostra niewydolność nerek, niewydolność nerek (zwiększone stężenie mocznika i kreatyniny, zwiększone stężenie kwasu moczowego i/lub zmniejszony klirens kreatyniny), zaburzenia czynności kanalików nerkowych; osłabienie, złe samopoczucie, wynaczynienie w miejscu infuzji (miejscowa toksyczność dla tkanek miękkich, która może powodować zapalenie tkanki łącznej, zwłóknienie i martwicę); zwiększona aktywność enzymów wątrobowych i stężenie bilirubiny.

W tabeli w SmPC reakcje ze strony przewodu pokarmowego i nerek zaliczono do częstości nieznanej, chociaż podsumowanie bezpieczeństwa wymienia je wśród reakcji zgłaszanych u więcej niż 10% pacjentów. Najważniejsze ciężkie reakcje to skumulowana toksyczność dla nerek, supresja szpiku kostnego, utrata słuchu, neuropatia, reakcje typu anafilaktycznego oraz uszkodzenie tkanek po wynaczynieniu.

Wiele interakcji dotyczy leków, które również uszkadzają nerki lub uszy albo których eliminacja zależy od nerek.

• Leki nefrotoksyczne (np. cefalosporyny, aminoglikozydy, amfoterycyna B, środki kontrastowe): zwiększają toksyczne działanie cisplatyny na nerki.
• Ifosfamid: jego toksyczność dla nerek może być większa, gdy jest stosowany z cisplatyną lub po cisplatynie; zwiększa wydalanie białka z moczem i może nasilać utratę słuchu związaną z cisplatyną.
• Leki usuwane głównie przez nerki (np. bleomycyna i metotreksat): ich eliminacja nerkowa może być zmniejszona, dlatego zaleca się ostrożność w trakcie leczenia cisplatyną lub po nim. Stężenie litu we krwi zmniejszyło się u kilku pacjentów otrzymujących cisplatynę z bleomycyną i etopozydem, dlatego należy kontrolować stężenie litu.
• Leki ototoksyczne (np. aminoglikozydy, diuretyki pętlowe): nasilają toksyczne działanie cisplatyny na słuch. Należy unikać wymuszonej diurezy diuretykami pętlowymi z powodu możliwego uszkodzenia dróg nerkowych i ototoksyczności, z wyjątkiem pacjentów otrzymujących więcej niż 60 mg/m² cisplatyny, u których diureza wynosi poniżej 1000 ml na 24 godziny.
• Leki przeciwnadciśnieniowe zawierające furosemid, hydralazynę, diazoksyd lub propranolol: mogą nasilać nefrotoksyczność cisplatyny.
• Leki stosowane w dnie moczanowej (allopurinol, kolchicyna, probenecyd, sulfinpyrazon): może być konieczne dostosowanie ich dawki, ponieważ cisplatyna zwiększa stężenie kwasu moczowego w surowicy.
• Szczepionki: szczepionka przeciw żółtej febrze jest bezwzględnie przeciwwskazana z powodu ryzyka śmiertelnej ogólnoustrojowej choroby poszczepiennej, a tam, gdzie jest dostępna, zaleca się szczepionkę inaktywowaną. Przez trzy miesiące po zakończeniu leczenia cisplatyną nie należy podawać żadnej szczepionki zawierającej żywe wirusy.
• Doustne leki przeciwzakrzepowe (kumaryny, takie jak warfaryna): kontrola INR musi być częstsza.
• Leki przeciwhistaminowe, buklizyna, cyklizyna, loksapina, meklozyna, fenotiazyny, tioksanteny i trimetobenzamidy: mogą maskować objawy ototoksyczności, takie jak zawroty głowy i szumy uszne.
• Leki przeciwdrgawkowe (np. fenytoina): stężenie w osoczu może spaść do poziomów subterapeutycznych, prawdopodobnie przez zmniejszone wchłanianie i/lub zwiększony metabolizm; należy kontrolować stężenie w surowicy i w razie potrzeby dostosować dawkę.
• Pirydoksyna z altretaminą: w randomizowanym badaniu w zaawansowanym raku jajnika odpowiedź na leczenie była niekorzystnie zmieniona przez jednoczesne podawanie pirydoksyny i altretaminy (heksametylomelaminy) z cisplatyną.
• Taksany: cisplatyna podana przed infuzją paklitakselu może zmniejszyć klirens paklitakselu o 33% i tym samym nasilić neurotoksyczność. W badaniu u pacjentów z nowotworami z przerzutami lub zaawansowanymi docetaksel z cisplatyną powodował cięższe działania neurotoksyczne (zależne od dawki, czuciowe) niż sam docetaksel w podobnych dawkach.
• Leki mielosupresyjne i promieniowanie: zwiększają mielosupresyjne działanie cisplatyny.
• Bleomycyna i winblastyna: skojarzenie z cisplatyną może prowadzić do objawu Raynauda.
• Środki chelatujące, takie jak penicylamina: mogą zmniejszać skuteczność cisplatyny.
• Cyklosporyna: należy wziąć pod uwagę nadmierną immunosupresję z ryzykiem limfoproliferacji.
• Echinacea: DrugBank zaleca jej unikanie.

Cisplatynę wolno podawać wyłącznie pod nadzorem lekarza wykwalifikowanego w onkologii i doświadczonego w cytotoksycznej chemioterapii. Koncentrat 1 mg/ml należy rozcieńczyć przed użyciem (patrz punkt 6.6 SmPC) i podaje się go wyłącznie w infuzji dożylnej rozcieńczonego roztworu przez 6 do 8 godzin. Cisplatyna reaguje z glinem, tworząc czarny osad platyny, dlatego należy unikać każdego sprzętu zawierającego glin, który mógłby zetknąć się z roztworem (zestawy do infuzji, igły, cewniki, strzykawki).

Zalecana dawka

Dawka zależy od choroby podstawowej, oczekiwanej odpowiedzi oraz od tego, czy cisplatynę stosuje się w monoterapii, czy z inną chemioterapią. Schematy dotyczą zarówno dorosłych, jak i dzieci.

• W monoterapii (dwa schematy): pojedyncza dawka od 50 do 120 mg/m² powierzchni ciała co 3–4 tygodnie; lub od 15 do 20 mg/m² na dobę przez 5 dni, co 3–4 tygodnie.
• W skojarzonej chemioterapii: dawkę cisplatyny zmniejsza się; typowa dawka to 20 mg/m² lub więcej raz na 3–4 tygodnie.
• Rak szyjki macicy: podawana z radioterapią; typowa dawka to 40 mg/m² tygodniowo przez 6 tygodni.

Nawodnienie i wymuszona diureza

Odpowiednie nawodnienie jest konieczne od 2 do 12 godzin przed dawką do co najmniej 6 godzin po niej, aby w trakcie leczenia i po nim wytwarzało się dość moczu. Podaje się je w infuzji dożylnej roztworu chlorku sodu 0,9% lub mieszaniny 1:1 chlorku sodu 0,9% i roztworu glukozy 5%.

• Przed cisplatyną: 100–200 ml/godzinę przez 6 do 12 godzin, łącznie co najmniej 1 litr.
• Po cisplatynie: kolejne 2 litry w tempie 100–200 ml/godzinę przez 6 do 12 godzin.
• Wymuszona diureza: może być konieczna, jeśli po nawodnieniu diureza utrzymuje się poniżej 100–200 ml/godzinę. Stosuje się 37,5 g mannitolu dożylnie (375 ml roztworu 10%) lub, jeśli czynność nerek jest prawidłowa, lek moczopędny. Mannitol lub lek moczopędny jest także konieczny, ilekroć dawka cisplatyny przekracza 60 mg/m².
• Płyny doustnie: pacjent powinien pić duże ilości płynów przez 24 godziny po infuzji, aby utrzymać odpowiednią diurezę.

Dostosowanie dawki i ponowne leczenie

• U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub zahamowaniem czynności szpiku kostnego dawkę należy odpowiednio zmniejszyć. SmPC wymienia także zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 60 ml/min) i mielosupresję wśród przeciwwskazań.
• Ponowne leczenie odracza się do czasu, aż czynność nerek, morfologia krwi i słuch wrócą do wartości podanych w części Specjalne ostrzeżenia.

Szczególne grupy pacjentów

• Dzieci i młodzież: schematy dawkowania dotyczą dorosłych i dzieci. Ototoksyczność może być cięższa u dzieci i zgłaszano utratę słuchu o późnym początku, dlatego zaleca się długoterminową obserwację.
• Osoby w podeszłym wieku i zaburzenia czynności wątroby: nie podano specjalnego dostosowania dawki; czynność wątroby kontroluje się w regularnych odstępach.
• Zaburzenia czynności nerek: patrz wyżej oraz Przeciwwskazania.

Nadzór i kontrola

Cisplatynę podaje się wyłącznie pod nadzorem lekarza wykwalifikowanego w onkologii, tam gdzie dostępne są odpowiednie możliwości diagnostyczne i lecznicze. SmPC opisuje ją jako lek cytostatyczny o bardziej wyraźnej toksyczności niż zwykle w chemioterapii przeciwnowotworowej, a jej toksyczność może być nasilona przez inne leki uszkadzające te same narządy.

Przed każdym podaniem, w jego trakcie i po nim mierzy się następujące parametry, a następnie powtarza je co tydzień przez cały okres leczenia: czynność nerek, czynność wątroby, morfologię krwi (krwinki czerwone, krwinki białe i płytki krwi) oraz elektrolity w surowicy (wapń, sód, potas, magnez). Ponowne leczenie odracza się do czasu, aż:

• stężenie kreatyniny w surowicy będzie poniżej 130 µmol/l (1,5 mg/dl);
• stężenie mocznika będzie poniżej 25 mg/dl;
• liczba białych krwinek będzie powyżej 4000/µl;
• liczba płytek krwi będzie powyżej 100 000/µl;
• audiogram będzie prawidłowy.

Nefrotoksyczność

Cisplatyna powoduje ciężką, skumulowaną toksyczność dla nerek. Wymuszona diureza, przez nawodnienie lub nawodnienie połączone z lekiem moczopędnym, przed dawką i po niej zmniejsza ryzyko, a diureza 100 ml/godzinę lub większa zwykle ogranicza ją do minimum. Sekcja ostrzeżeń zaleca wstępne nawodnienie 2 litrami odpowiedniego roztworu dożylnego i podobne nawodnienie po cisplatynie (2500 ml/m² w ciągu 24 godzin); jeśli nawodnienie nie może wytworzyć lub utrzymać odpowiedniej diurezy, wskazany jest osmotyczny lek moczopędny, taki jak mannitol. Zwiększone stężenie kwasu moczowego (hiperurykemia) i zaburzenia stężenia albumin mogą predysponować do nefrotoksyczności cisplatyny.

Ototoksyczność

Ototoksyczność (szumy uszne i/lub utrata słuchu wysokich częstotliwości, od 4000 do 8000 Hz) obserwowano nawet u 31% pacjentów po pojedynczej dawce 50 mg/m², a słuch bywa sporadycznie obniżony także w zakresie normalnej rozmowy. Utrata słuchu może dotyczyć jednego lub obu uszu i zwykle staje się częstsza i cięższa przy powtarzanych dawkach; głuchotę rzadko zgłaszano po pierwszej dawce. Może się nasilić po wcześniejszym lub jednoczesnym napromienianiu czaszki, może być związana ze szczytowym stężeniem w osoczu, a nie wiadomo, czy jest odwracalna. Ototoksyczność może być cięższa u dzieci, a w populacji pediatrycznej zgłaszano utratę słuchu o późnym początku, dlatego zaleca się długoterminową obserwację. Audiometrię wykonuje się przed leczeniem i przed każdym kolejnym cyklem. Zgłaszano także toksyczność dla układu przedsionkowego.

Neuropatia

Zgłaszano ciężkie neuropatie. Mogą być nieodwracalne i objawiać się parestezjami, utratą odruchów oraz utratą czucia głębokiego i czucia wibracji; opisywano także utratę funkcji ruchowej. Badanie neurologiczne powtarza się w regularnych odstępach, a szczególnej ostrożności wymagają pacjenci z neuropatią obwodową, która nie została wywołana cisplatyną.

Reakcje nadwrażliwości

Podobnie jak w przypadku innych produktów zawierających platynę, mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości (anafilaktyczne), w większości przypadków w trakcie infuzji. Infuzję przerywa się i stosuje odpowiednie leczenie objawowe (leki przeciwhistaminowe, adrenalina i/lub glikokortykosteroidy). Reakcje krzyżowe, czasem śmiertelne, zgłaszano ze wszystkimi związkami platyny.

Nudności, wymioty i utrata płynów

Mogą wystąpić ciężkie nudności i wymioty wymagające leczenia przeciwwymiotnego. Nudności, wymioty i biegunka często występują po dawce i zwykle ustępują w ciągu 24 godzin, choć łagodniejsze nudności i jadłowstręt mogą utrzymywać się do siedmiu dni. Profilaktyczny lek przeciwwymiotny może pomóc, a płyny utracone z powodu wymiotów i biegunki trzeba uzupełnić.

Szpik kostny i wątroba

Mielosupresję i reakcje anafilaktyczne trzeba uważnie obserwować. Czynność wątroby i morfologię krwi kontroluje się w regularnych odstępach.

Wynaczynienie i reakcje w miejscu infuzji

W miejscu infuzji mogą wystąpić reakcje, dlatego w trakcie podawania miejsce to jest uważnie obserwowane pod kątem nacieku. Nie jest znane żadne leczenie reakcji wynaczynienia. W razie wynaczynienia infuzję natychmiast przerywa się, igłę pozostawia na miejscu, wynaczyniony płyn odsysa się z tkanki, a okolicę przepłukuje roztworem chlorku sodu 0,9%. Szczególnej ostrożności wymagają pacjenci z ostrymi zakażeniami bakteryjnymi lub wirusowymi.

Potencjał rakotwórczy

Ostrą białaczkę rzadko obserwowano u osób leczonych cisplatyną, zwykle gdy podawano ją z innymi lekami mogącymi wywołać białaczkę. Cisplatyna jest mutagenna dla bakterii i powoduje zmiany chromosomalne w hodowlach komórek zwierzęcych; działanie rakotwórcze jest możliwe, ale nie zostało wykazane. U myszy działa teratogennie i embriotoksycznie.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Ciąża: cisplatyny nie należy stosować, chyba że nie ma bezpieczniejszego leczenia alternatywnego, leczenia nie można odroczyć do czasu po ciąży, a ocena korzyści i ryzyka dla konkretnej pacjentki uzasadnia jej stosowanie. Dane dotyczące kobiet w ciąży nie istnieją lub są niewystarczające, ale jej właściwości farmakologiczne każą podejrzewać, że powoduje ciężkie wady wrodzone.
• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 29 tygodni (co najmniej 7 miesięcy) po ostatniej dawce. Mężczyźni, których partnerki są w wieku rozrodczym, powinni robić to w trakcie leczenia i przez co najmniej 17 tygodni (co najmniej 4 miesiące) po ostatniej dawce. Sekcja ostrzeżeń tej samej SmPC podaje co najmniej 6 miesięcy dla obu płci.
• Karmienie piersią: pacjentki leczone cisplatyną nie mogą karmić piersią.
• Płodność: u kobiet cisplatynę wiązano z niewydolnością jajników zależną od dawki skumulowanej, przedwczesną menopauzą i zmniejszoną płodnością. U mężczyzn zgłaszano zaburzenia produkcji plemników i brak plemników (azoospermię); zaburzenie może być odwracalne. Mężczyźni i kobiety powinni przed leczeniem zasięgnąć porady w sprawie zachowania płodności.

Zawartość sodu

Każda fiolka 50 ml zawiera 177 mg sodu (8,9% maksymalnego dziennego spożycia 2 g zalecanego przez WHO dla osoby dorosłej), a każda fiolka 100 ml zawiera 354 mg (17,7%).

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Działania niepożądane, takie jak toksyczność dla nerek, mogą mieć niewielki lub umiarkowany wpływ, a pacjenci, u których występują działania niepożądane, takie jak senność lub wymioty, powinni unikać prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Fiolki przechowywać w temperaturze poniżej 25 °C; nie przechowywać w lodówce ani nie zamrażać. Fiolkę przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Nie stosować roztworu, jeśli nie jest przejrzysty lub jeśli powstał nierozpuszczalny osad. Roztwory rozcieńczone są chronione przed światłem i nie są przechowywane w lodówce ani zamrażane (patrz Okres ważności). Łańcuch chłodniczy nie jest potrzebny, ale fiolek nie wolno schładzać ani zamrażać podczas transportu i przechowywania.

Koncentrat jest dostarczany w fiolkach ze szkła typu I o pojemności 50 ml lub 100 ml z korkiem z gumy chlorobutylowej niezawierającej lateksu, aluminiowym kapslem i plastikowym wieczkiem typu flip-off; nie wszystkie wielkości opakowań muszą być dostępne w obrocie.

Nieotwarte fiolki 50 ml i 100 ml: 2 lata. Po rozcieńczeniu w płynach infuzyjnych opisanych w punkcie 6.6 SmPC roztwór pozostaje stabilny przez 24 godziny w temperaturze pokojowej (20–25 °C) i musi być chroniony przed światłem; roztworów rozcieńczonych nie wolno przechowywać w lodówce ani zamrażać. Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór rozcieńczony należy zużyć natychmiast; w przeciwnym razie za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik, a rozcieńczenie powinno odbywać się w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

Wyłącznie na receptę (Rx). Cisplatynę wolno podawać wyłącznie pod nadzorem lekarza wykwalifikowanego w onkologii i doświadczonego w chemioterapii. Koncentrat jest rozcieńczany i podawany dożylnie w infuzji przez 6 do 8 godzin wraz z nawodnieniem, dlatego jest dostarczany do szpitala lub przychodni, które go podają. Jest przechowywany w temperaturze pokojowej (poniżej 25 °C) i nie jest wysyłany w stanie schłodzonym ani zamrożonym.