Kamizestrant

Kamizestrant jest doustnym selektywnym degradatorem receptora estrogenowego (SERD), który działa również jako antagonista receptora estrogenowego (ER). Zamiast jedynie blokować receptor, powoduje rozkład receptora estrogenowego alfa (ERα) i działa zarówno na receptor powstający z prawidłowego genu ESR1, jak i na receptor powstający ze zmutowanego genu ESR1. Dlatego leczenie jest kierowane do pacjentów, u których wykazano, że guz niesie mutację ESR1.

Dopuszczenie do obrotu opiera się na badaniu SERENA-6, randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą, kierowanym badaniem krążącego DNA guza (ctDNA). Dorośli z rakiem piersi zaawansowanym, ER-dodatnim i HER2-ujemnym oraz wykrywalną mutacją ESR1, którzy przez co najmniej 6 miesięcy otrzymywali inhibitor aromatazy (letrozol lub anastrozol) wraz z inhibitorem CDK4/6 bez progresji, zostali przydzieleni do zmiany leczenia na kamizestrant wraz z inhibitorem CDK4/6 albo do kontynuacji inhibitora aromatazy z tym inhibitorem. Łącznie zrandomizowano 315 pacjentów w stosunku 1:1 (157 do kamizestrantu 75 mg raz na dobę, 158 do inhibitora aromatazy), przy czym inhibitor CDK4/6 i jego dawka pozostały bez zmian w obu grupach (palbocyklib u 75,6% pacjentów, rybocyklib u 14,9% i abemacyklib u 9,5%). W dniu odcięcia danych, 2 stycznia 2026 r., pierwszorzędowy punkt końcowy, czyli przeżycie wolne od progresji choroby oceniane przez badacza (RECIST v1.1), miał medianę 16,76 miesiąca (95% CI: 14,72 do 19,35) przy kamizestrancie z inhibitorem CDK4/6 wobec 9,23 miesiąca (95% CI: 7,23 do 9,66) przy inhibitorze aromatazy z inhibitorem CDK4/6, co dało współczynnik ryzyka 0,45 (95% CI: 0,34 do 0,59; wartość p poniżej 0,00001). Przeżycie całkowite, kluczowy drugorzędowy punkt końcowy, analizowano przy dojrzałości danych 30% i uzyskano współczynnik ryzyka 0,87 (95% CI: 0,57 do 1,30).

Mechanizm działania

• Wiązanie: kamizestrant wiąże się z domeną wiążącą ligand ERα i antagonizuje jego aktywność.
• Degradacja: wiązanie indukuje zależną od proteasomu degradację ERα, w związku z czym ilość receptora w komórce nowotworowej maleje.
• Brak działania agonistycznego: nie aktywuje receptora (nie działa jako agonista).
• Receptor typu dzikiego i zmutowany: jest aktywny wobec ERα kodowanego zarówno przez ESR1 typu dzikiego, jak i zmutowany.
• Rytm serca: w analizie zależności ekspozycja–odpowiedź u 30 pacjentów otrzymujących 75 do 300 mg na dobę w monoterapii przewidywane średnie wydłużenie QTcI przy średnim szczytowym stężeniu w stanie stacjonarnym podczas stosowania 75 mg na dobę wyniosło 2,99 ms (górna granica 90% przedziału ufności 6,09 ms), a średniego wzrostu powyżej 10 ms nie zaobserwowano. Mimo to zgłaszano bradykardię i wydłużenie QTc w przypadku skojarzenia z inhibitorami CDK4/6 (patrz Specjalne ostrzeżenia).

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: mediana czasu do osiągnięcia stężenia maksymalnego wynosi około 2 do 4 godzin. Biodostępność po podaniu doustnym przy dawce 75 mg wynosi 43%, a stan stacjonarny osiągany jest do 5. doby dawkowania raz na dobę. Po posiłku wysokotłuszczowym stężenie maksymalne i AUC były większe o około 6% i 10% niż na czczo (stosunki średnich geometrycznych 106,2% i 109,8%), dlatego tabletkę można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia.
• Dystrybucja: wiązanie z białkami osocza wynosi 75,3% (24,7% frakcji wolnej), bez zależności od stężenia; stosunek stężenia we krwi do stężenia w osoczu wynosi 0,99. Pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 26,97 l/kg (pozorna objętość obwodowa 8,69 l/kg), co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek.
• Metabolizm: kamizestrant ulega kilku reakcjom utleniania i bezpośredniej N-glukuronidacji, głównie z udziałem CYP3A4/5 i UGT1A4. Po podaniu dawki 75 mg znakowanej radioaktywnie u zdrowych kobiet głównymi krążącymi związkami były N-glukuronid kamizestrantu (20,1% radioaktywności osocza), N-glukuronid metabolitu kwasowego (11,2%) oraz niezmieniony kamizestrant (13,6%).
• Eliminacja: populacyjna analiza farmakokinetyczna daje pozorny klirens osoczowy 69,1 l/h i końcowy okres półtrwania około 23 godzin.
• Szczególne grupy pacjentów: wiek nie wymaga zmiany dawki. Ponieważ kamizestrant jest metabolizowany w wątrobie, przy zaburzeniach czynności wątroby oczekuje się większej ekspozycji (patrz Podawanie i dawkowanie).

Kamizestrant jest zawsze stosowany z inhibitorem CDK4/6.

• Miejscowo zaawansowany rak piersi lub rak piersi z przerzutami: dorośli z miejscowo zaawansowanym rakiem piersi lub rakiem piersi z przerzutami, z dodatnim receptorem estrogenowym (ER) i ujemnym HER2, u których wykryto mutację ESR1 i u których choroba nie postępowała w trakcie leczenia hormonalnego pierwszej linii w skojarzeniu z inhibitorem CDK4/6. Lekiem towarzyszącym jest palbocyklib, rybocyklib lub abemacyklib.
• Kobiety przed menopauzą lub w okresie okołomenopauzalnym oraz mężczyźni: kamizestrant wraz z inhibitorem CDK4/6 jest skojarzony z agonistą lub antagonistą hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LHRH).
• Kwalifikacja na podstawie biomarkera: mutacja ESR1 musi zostać wykazana w badaniu osocza lub próbki guza (patrz Podawanie i dawkowanie).

• Karmienie piersią (patrz Ciąża, karmienie piersią i płodność).
• Nadwrażliwość na kamizestrant lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Profil bezpieczeństwa opiera się na zbiorczych danych od 263 pacjentów, którzy otrzymywali kamizestrant z inhibitorem CDK4/6 w badaniu III fazy SERENA-6 i badaniu I fazy SERENA-1. Najczęstszymi reakcjami (≥15%) były neutropenia (59,7%), zaburzenia widzenia (40,7%), zakażenia (38,4%), biegunka (21,3%), nudności (21,3%), niedokrwistość (21,3%), zmęczenie (20,5%), bradykardia (19,8%) i leukopenia (15,6%). Zaburzenia widzenia i bradykardia są reakcjami zidentyfikowanymi dla samego kamizestrantu. Reakcjami stopnia 3. lub 4. u 2% lub więcej pacjentów były neutropenia (46,4%), leukopenia (9,1%), niedokrwistość (3,4%), zakażenia (3,4%) i zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej (2,3%).

Podane poniżej częstości dotyczą każdego stopnia nasilenia. Opierają się na wszystkich zdarzeniach niepożądanych niezależnie od przyczyny, więc niektóre zdarzenia mogą wynikać z choroby, innych leków lub innych przyczyn. Ta lista podaje główne reakcje; pełna tabela, z częstościami dla stopnia 3. lub 4., znajduje się w punkcie 4.8 SmPC.

Bardzo częste (≥1/10): zakażenia; neutropenia, niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość (zaburzenia krwi i układu chłonnego); zawroty głowy, ból głowy (zaburzenia układu nerwowego); zaburzenia widzenia, suchość oka (zaburzenia oka); bradykardia (zaburzenia serca); kaszel (zaburzenia układu oddechowego); biegunka, nudności, wymioty (zaburzenia żołądka i jelit); ból pleców (zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej); zmęczenie, astenia (zaburzenia ogólne).

Częste (≥1/100 do <1/10): limfopenia; zmniejszony apetyt, hipokaliemia, hipofosfatemia, hipokalcemia; zaburzenia smaku, omdlenie; zakrzepica żył głębokich; duszność; zaparcia, ból brzucha, zapalenie jamy ustnej; świąd, łysienie; gorączka; zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej i alaninowej, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, wydłużony odstęp QT w EKG.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): neutropenia z gorączką; zatorowość, zatorowość płucna; torsade de pointes.

W SmPC określenie „zaburzenia widzenia” obejmuje fotopsję, niewyraźne widzenie, pogorszenie widzenia, podwójne widzenie, światłowstręt i perseweracje wzrokowe, a określenie „bradykardia” obejmuje bradykardię i bradykardię zatokową.

Ważne ciężkie reakcje: ciężkie reakcje u co najmniej 1% pacjentów to zakażenia (3,4%) i gorączka (1,1%). W przypadku skojarzenia zgłaszano bradykardię i wydłużenie QTc, w tym niezakończony zgonem epizod torsade de pointes u pacjenta z bradykardią i wydłużeniem QTc, który przyjmował kamizestrant z rybocyklibem. Leczenie odstawiono z powodu neutropenii (0,4%) lub wydłużenia odstępu QT (0,4%). Modyfikacje dawki były najczęściej potrzebne z powodu zakażeń (6,8%), neutropenii (6,5%), bradykardii (4,2%) i wydłużenia odstępu QT (3,4%).

Kamizestrant jest rozkładany głównie przez CYP3A4/5 i UGT1A4 i jest substratem glikoproteiny P (P-gp). Jest również odwracalnym inhibitorem CYP3A4/5 i CYP2B6, nieodwracalnym, zależnym od czasu inhibitorem CYP2C9 i CYP2C19 oraz inhibitorem transporterów P-gp, BCRP i OATP1B1. Stosują się również SmPC inhibitora CDK4/6 oraz agonisty lub antagonisty LHRH stosowanego razem z nim.

• Silne induktory CYP3A4/5 (karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, ziele dziurawca): w przypadku karbamazepiny stężenie maksymalne i AUC kamizestrantu zmniejszyły się do 0,41 i 0,29 zwykłych wartości. Należy unikać tego skojarzenia i rozważyć lek bez indukcji CYP3A4/5 lub o słabej indukcji.
• Umiarkowane induktory CYP3A4/5 (na przykład bosentan, nafcylina, modafinil, fenobarbital): oczekuje się zmniejszenia ekspozycji. Gdy lekiem towarzyszącym jest rybocyklib, dostosowanie dawki kamizestrantu nie jest potrzebne; w przypadku abemacyklibu lub palbocyklibu należy ich unikać, zmieniając lek na inny.
• Inhibitory CYP3A4/5: silny inhibitor itrakonazol zwiększył stężenie maksymalne kamizestrantu 1,37-krotnie, a AUC 1,90-krotnie. Gdy lekiem towarzyszącym jest rybocyklib, należy unikać silnych inhibitorów CYP3A4/5 i zachować ostrożność w przypadku słabych (chlorzoksazon, fosaprepitant) i umiarkowanych (aprepitant, diltiazem) inhibitorów.
• Inhibitory CDK4/6 jako leki towarzyszące: nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej z abemacyklibem ani palbocyklibem. W przypadku rybocyklibu ekspozycja na kamizestrant 75 mg wzrosła do poziomów porównywalnych z obserwowanymi po dawce 150 mg w monoterapii.
• Substraty CYP2C9 i CYP2C19: kamizestrant nieodwracalnie hamuje oba enzymy (dane laboratoryjne i z modelowania; brak danych klinicznych), dlatego oczekuje się zwiększenia ekspozycji na ich substraty. Wrażliwe substraty (klobazam, omeprazol, pantoprazol, progwanil) oraz substraty o wąskim indeksie terapeutycznym (fenytoina, warfaryna) należy odstawić co najmniej 2 tygodnie przed pierwszą dawką i nie stosować przez co najmniej 2 tygodnie po ostatniej dawce. Umiarkowanie wrażliwe substraty (CYP2C9: flurbiprofen, siponimod, glibenklamid; CYP2C19: ezomeprazol, worykonazol, lanzoprazol) można stosować ostrożnie, ale jeśli to możliwe, należy rozważyć alternatywy.
• Substraty CYP3A4/5: kamizestrant jest słabym inhibitorem; w jednym badaniu około dwukrotnie zwiększył AUC (1,99-krotnie) wrażliwego substratu CYP3A4/5. Należy zachować ostrożność w przypadku wrażliwych substratów (budezonid, buspiron, dronedaron, iwabradyna, lurazydon, midazolam, kwetiapina, syldenafil, symwastatyna). Substraty o wąskim indeksie terapeutycznym (alfentanyl, fentanyl) mogą wymagać dostosowania dawki i ścisłego monitorowania.
• Substraty OATP1B1, BCRP i P-gp: kamizestrant hamuje te transportery w badaniach laboratoryjnych (brak danych klinicznych) i może zwiększać ekspozycję na ich substraty, na przykład glibenklamid i lowastatynę (OATP1B1), rozuwastatynę, sulfasalazynę i sofosbuwir (BCRP) oraz edoksaban, digoksynę, feksofenadynę i dabigatranu eteksylan (P-gp). Wrażliwe substraty są dozwolone z ostrożnością i ścisłym monitorowaniem; substratów o wąskim indeksie terapeutycznym należy unikać.
• Substraty CYP2B6: wrażliwych substratów (bupropion, newirapina, ketamina, cyklofosfamid) należy unikać; inne substraty CYP2B6 są dozwolone z ostrożnością i ścisłym monitorowaniem.
• Leki wydłużające odstęp QT: należy unikać innych leków, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT lub niosą ryzyko torsade de pointes (na przykład cyprofloksacyna, lewofloksacyna, moksyfloksacyna, ondansetron, escitalopram, wenlafaksyna, flukonazol, chlorochina, halofantryna, klarytromycyna, azytromycyna, haloperydol, metadon, beprydyl i pimozyd). Jeśli nie można uniknąć stosowania, należy monitorować EKG zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. W przypadku rybocyklibu pacjentów monitoruje się klinicznie, a dawki dostosowuje się zgodnie z SmPC rybocyklibu.
• Pokarm: tabletkę można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia.

Leczenie powinien rozpoczynać i nadzorować lekarz doświadczony w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Tabletkę połyka się w całości, popijając wodą, z jedzeniem lub bez jedzenia, mniej więcej o tej samej porze każdego dnia. Nie wolno jej przeżuwać, kruszyć, rozpuszczać ani dzielić, a tabletki połamanej, popękanej lub w inny sposób uszkodzonej nie należy przyjmować.

Kwalifikacja pacjentów

• Pacjentów z miejscowo zaawansowanym rakiem piersi lub rakiem piersi z przerzutami, ER-dodatnim i HER2-ujemnym, otrzymujących hormonalne leczenie pierwszej linii, kwalifikuje się na podstawie badania w kierunku mutacji ESR1 w osoczu lub w próbce guza, pobieranych co 3 miesiące do czasu wykrycia mutacji.
• Test powinien być wyrobem medycznym do diagnostyki in vitro z oznakowaniem CE i odpowiednim przeznaczeniem; jeśli taki nie jest dostępny, należy użyć innego zwalidowanego testu.

Zalecana dawka

• 75 mg raz na dobę, w skojarzeniu z inhibitorem CDK4/6. Inhibitor CDK4/6 kontynuuje się w tej samej dawce, co w chwili wykrycia mutacji ESR1. Dawkowanie inhibitora CDK4/6 oraz agonisty lub antagonisty LHRH opisano w ich własnych SmPC.
• Leczenie trwa tak długo, jak obserwuje się korzyść kliniczną, lub do wystąpienia niedopuszczalnej toksyczności.
• Jeśli inhibitor CDK4/6 zostanie trwale odstawiony, odstawia się również kamizestrant.

Monitorowanie

• EKG: przed rozpoczęciem leczenia, mniej więcej w dniu 8. i 15. pierwszego cyklu, a następnie według wskazań klinicznych. Później monitorowanie przebiega zgodnie z SmPC inhibitora CDK4/6. W razie wydłużenia QTc EKG wykonuje się częściej.
• Z rybocyklibem: leczenie rozpoczynać tylko wtedy, gdy wartość QTcF jest niższa niż 450 ms, i sprawdzić elektrolity przed rozpoczęciem, w dniu 15. i według wskazań klinicznych. Modyfikacje dawki przebiegają zgodnie z SmPC rybocyklibu.

Dostosowanie dawki w razie działań niepożądanych

Leczenie można wstrzymać lub odstawić w celu opanowania działań niepożądanych, zgodnie z Tabelą 1 w SmPC (nasilenie oceniane według NCI CTCAE wersja 5.0). Tabela obejmuje wstrzymanie, wznowienie i odstawienie leczenia; nie określa obniżonego poziomu dawki.

• Objawowa bradykardia stopnia 2. lub wyższego: rozważyć wstrzymanie kamizestrantu na czas przeglądu jednocześnie stosowanych leków, o których wiadomo, że powodują bradykardię. Jeśli żadnego nie znaleziono, wstrzymać kamizestrant do ustąpienia objawów. Jeśli znaleziono lek przyczyniający się do bradykardii, rozważyć jego odstawienie lub zmianę jego dawki do ustąpienia objawów, a następnie wznowić kamizestrant. Rozważyć ponowną ocenę częstości akcji serca po wznowieniu, podczas następnej wizyty klinicznej lub według wskazań klinicznych. W przypadku utrzymującej się objawowej bradykardii kamizestrant odstawić na stałe.
• Zaburzenia widzenia stopnia 2. lub wyższego (ograniczające instrumentalne czynności życia codziennego): rozważyć skierowanie do specjalisty opieki okulistycznej, jeśli objawy wzrokowe postępują, utrzymują się lub utrudniają instrumentalne czynności życia codziennego. Decyzja o przerwaniu leczenia zależy od oceny klinicznej.
• Każde inne zdarzenie niepożądane stopnia 3. lub wyższego uznane za związane z kamizestrantem: wstrzymać leczenie do czasu ustąpienia do stopnia 2. lub niższego, a następnie wznowić. Można rozważyć trwałe odstawienie, jeśli zdarzenia stopnia 3. lub wyższego nawracają.

Szczególne grupy pacjentów

• Osoby w podeszłym wieku: dostosowanie dawki nie jest potrzebne.
• Zaburzenia czynności nerek: brak dostosowania przy łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach; nie zaleca się przy ciężkich zaburzeniach.
• Zaburzenia czynności wątroby: brak dostosowania przy łagodnych zaburzeniach (kryteria NCI). Zapobiegawczo należy unikać stosowania przy umiarkowanych i ciężkich zaburzeniach.
• Dzieci i młodzież: nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności w wieku od 0 do 18 lat; brak dostępnych danych.

Pominięta lub zwymiotowana dawka

• Pominięta dawka: można ją przyjąć od razu, jeśli od zwykłej pory upłynęło nie więcej niż 6 godzin. Po upływie ponad 6 godzin pominąć dawkę tego dnia. Następną dawkę przyjąć o zwykłej porze.
• Wymioty: nie przyjmować dodatkowej dawki; następną dawkę przyjąć o zwykłej porze.

Bradykardia i wydłużenie odstępu QTc

Zgłaszano bradykardię i wydłużenie odstępu QTc podczas stosowania kamizestrantu z inhibitorem CDK4/6. U pacjenta z bradykardią i wydłużeniem odstępu QTc, który przyjmował kamizestrant z rybocyklibem, wystąpił niezakończony zgonem epizod torsade de pointes. Ponieważ bradykardia może zwiększać ryzyko arytmii, gdy odstęp QTc jest wydłużony, konieczna jest ostrożność, gdy kamizestrant podaje się z lekami, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QTc, takimi jak rybocyklib. Harmonogram EKG podano w części Podawanie i dawkowanie, a objawowa bradykardia stopnia 2. lub wyższego wymaga wstrzymania leczenia, jak opisano tam.

Zaburzenia widzenia

Zaburzenia widzenia były najczęstszą reakcją zidentyfikowaną dla kamizestrantu (40,7% w zbiorczej bazie danych dotyczących bezpieczeństwa). Są przemijające i dotyczą widzenia obwodowego, głównie w postaci fotopsji (postrzeganych błysków światła). Można rozważyć skierowanie do specjalisty opieki okulistycznej, jeśli objawy postępują, utrzymują się lub utrudniają instrumentalne czynności życia codziennego.

Zaburzenia czynności wątroby

Kamizestrant jest metabolizowany w wątrobie i przy zaburzonej czynności wątroby oczekuje się większej ekspozycji. Zapobiegawczo należy unikać stosowania przy umiarkowanych lub ciężkich zaburzeniach czynności wątroby. Pacjenci z łagodnymi zaburzeniami mogą go przyjmować bez zmiany dawki.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Test ciążowy: u kobiet w wieku rozrodczym przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać test ciążowy i potwierdzić jego wynik ujemny, a ponowne badanie w trakcie leczenia należy rozważyć.
• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym oraz mężczyźni, których partnerki są w wieku rozrodczym, muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia, a następnie przez co najmniej 4 tygodnie (kobiety) lub 1 tydzień (mężczyźni) po przyjęciu ostatniej dawki.
• Ciąża: kamizestrant może powodować uszkodzenie płodu. Brak danych dotyczących kobiet w ciąży, a badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozrodczość, w tym letalność zarodków i dystocję. Nie należy go stosować w ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety tego wymaga.
• Karmienie piersią: przeciwwskazane. Nie wiadomo, czy kamizestrant lub jego metabolity przenikają do mleka kobiecego, a ryzyka dla dziecka nie można wykluczyć. Karmienie piersią należy przerwać przed rozpoczęciem leczenia i nie wznawiać aż do 4 tygodni po przyjęciu ostatniej dawki.
• Płodność: brak danych u ludzi. U myszy, szczurów i psów kamizestrant miał wyraźny wpływ na męskie i żeńskie narządy rozrodcze, a u szczurów miał wpływ czynnościowy na płodność męską i żeńską.

Sód

Tabletka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, to znaczy zasadniczo nie zawiera sodu.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Kamizestrant w skojarzeniu z inhibitorem CDK4/6 wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ponieważ skojarzenie to może powodować zmęczenie i zawroty głowy. Kamizestrant może także powodować przemijające zaburzenia widzenia, głównie fotopsję, które nie mają wpływu lub mają znikomy wpływ na prowadzenie pojazdów. Pacjenci, u których występują te objawy, powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Tabletki Etcamah nie wymagają specjalnych warunków przechowywania. Dostarczane są w perforowanych blistrach jednodawkowych z folii aluminium/aluminium (28 tabletek w 2 blistrach po 14). Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

3 lata. Nie stosować po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.

Wyłącznie na receptę (Rx), podlega ograniczonemu przepisywaniu przez lekarza (Aneks II B); leczenie rozpoczyna i nadzoruje lekarz doświadczony w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Kamizestrant jest tabletką przyjmowaną raz na dobę w domu razem z inhibitorem CDK4/6, dlatego jest dostarczany pacjentowi lub leczącej go klinice na receptę. Przed rozpoczęciem leczenia SmPC wymaga udokumentowanej mutacji ESR1 oraz, u kobiet w wieku rozrodczym, ujemnego testu ciążowego.