Kabazytaksel

Kabazytaksel jest przeciwnowotworowym taksanem, który działa na sieć mikrotubul komórki. Wiąże się z tubuliną i sprzyja jej składaniu w mikrotubule, zapobiegając jednocześnie ich rozkładowi. Ustabilizowane mikrotubule nie mogą się reorganizować, co blokuje funkcje mitotyczne i międzyfazowe komórki oraz zatrzymuje proliferację nowotworu.

Mechanizm działania

• Stabilizacja mikrotubul: kabazytaksel wiąże się z podjednostką beta tubuliny i sprzyja składaniu mikrotubul, a nie ich rozkładowi. Mikrotubule tworzą wrzeciono podziałowe, które rozdziela chromosomy podczas podziału komórki, dlatego ich stabilizacja zapobiega prawidłowemu podziałowi.
• Aktywność przeciwnowotworowa w modelach: wykazał szerokie spektrum aktywności wobec zaawansowanych nowotworów ludzkich hodowanych u myszy. Jest aktywny w nowotworach wrażliwych na docetaksel, a także w modelach nowotworów niewrażliwych na chemioterapię, w tym na docetaksel.
• Glikoproteina P: kabazytaksel ma niskie powinowactwo do glikoproteiny P, dlatego w mniejszym stopniu podlega usuwaniu przez tę pompę.
• Aktywne metabolity: trzy z metabolitów w osoczu, powstające w wyniku O-demetylacji, są aktywne; główny metabolit stanowi około 5% ekspozycji na lek macierzysty.

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: podawany dożylnie. U 67 pacjentów z rakiem gruczołu krokowego z przerzutami, którym podawano 25 mg/m² w ciągu 1 godziny, średnie Cmax wynosiło 226 ng/ml (CV 107%), osiągane pod koniec wlewu, a średnie AUC wynosiło 991 ng × godz./ml (CV 34%). Ekspozycja była proporcjonalna do dawki w zakresie od 10 do 30 mg/m² u pacjentów z zaawansowanymi guzami litymi.
• Dystrybucja: objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 4870 l (2640 l/m² dla pacjenta o medianie powierzchni ciała 1,84 m²). In vitro 89–92% kabazytakselu wiąże się z białkami surowicy, bez wysycenia do 50 000 ng/ml; wiąże się głównie z albuminą (82,0%) i lipoproteinami (87,9% HDL, 69,8% LDL, 55,8% VLDL). Rozkłada się równomiernie między krew a osocze (stosunek 0,90–0,99).
• Metabolizm: ponad 95% jest metabolizowane w wątrobie, z czego 80–90% przez CYP3A, a mniejsza część przez CYP2C8. Kabazytaksel jest głównym związkiem w osoczu; stwierdzono siedem metabolitów w osoczu, a około 20 metabolitów jest wydalanych z moczem i kałem. Badanie z substratem wskaźnikowym CYP3A wykazało, że kabazytaksel (25 mg/m² w pojedynczym 1-godzinnym wlewie) nie zmieniał jego stężeń w osoczu, dlatego nie oczekuje się klinicznego wpływu na substraty CYP3A w dawkach terapeutycznych.
• Eliminacja: stężenia w osoczu opisuje model trójkompartmentowy z okresami półtrwania wynoszącymi około 4 minut, 2 godzin i 95 godzin. Klirens osoczowy wynosi około 48,5 l/godz. Około 80% dawki znakowanej radioaktywnie zostało wyeliminowane w ciągu dwóch tygodni, głównie z kałem w postaci metabolitów (76% dawki); wydalanie przez nerki jest niewielkie (3,7%, z czego 2,3% w postaci niezmienionego leku).
• Szczególne grupy pacjentów: kabazytaksel jest w dużym stopniu usuwany przez wątrobę, dlatego zaburzenia czynności wątroby zmniejszają dawkę tolerowaną (patrz Podawanie i dawkowanie). Zaburzenia czynności nerek mają niewielki wpływ, ponieważ wydalanie przez nerki jest minimalne.

• Rak gruczołu krokowego oporny na kastrację z przerzutami: w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem, u dorosłych z opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego z przerzutami, leczonych uprzednio schematem zawierającym docetaksel.

• Nadwrażliwość na kabazytaksel, inne taksany, polisorbat 80 lub którąkolwiek substancję pomocniczą.
• Liczba neutrofilów poniżej 1500/mm³.
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby (stężenie bilirubiny całkowitej powyżej 3-krotności górnej granicy normy).
• Równoczesne szczepienie przeciw żółtej febrze.

Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą z trzech randomizowanych badań otwartych (TROPIC, PROSELICA i CARD) z udziałem 1092 pacjentów z rakiem gruczołu krokowego opornym na kastrację z przerzutami, leczonych dawką 25 mg/m² co 3 tygodnie razem z prednizonem lub prednizolonem, przez medianę od 6 do 7 cykli. Najczęstszymi reakcjami dowolnego stopnia były niedokrwistość (99,0%), leukopenia (93,0%), neutropenia (87,9%), biegunka (42,1%), małopłytkowość (ponad 40%), zmęczenie (25,0%) i astenia (15,4%); dane dotyczące morfologii krwi opierają się na wartościach laboratoryjnych. Najczęstszymi reakcjami stopnia 3 lub wyższego były neutropenia (73,1%), leukopenia (59,5%), niedokrwistość (12,0%), gorączka neutropeniczna (8,0%) i biegunka (4,7%). Działania niepożądane doprowadziły do przerwania leczenia u 18,3% (TROPIC), 19,5% (PROSELICA) i 19,8% (CARD) pacjentów; najczęstszymi przyczynami (ponad 1,0%) były krwiomocz, zmęczenie i neutropenia.

Bardzo częste (≥1/10): neutropenia, niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość, zmniejszony apetyt, biegunka, nudności, wymioty, zaparcia, ból pleców, krwiomocz, zmęczenie, astenia.

Częste (≥1/100 do <1/10): zakażenie neutropeniczne lub posocznica, posocznica, zakażenie dróg moczowych, grypa, zapalenie pęcherza moczowego, zakażenie górnych dróg oddechowych, półpasiec, kandydoza, gorączka neutropeniczna, odwodnienie, hiperglikemia, bezsenność, lęk, stan splątania, zaburzenia smaku, neuropatia obwodowa, czuciowa neuropatia obwodowa, parestezje, niedoczulica, zawroty głowy, ból głowy, letarg, zapalenie spojówek, zwiększone łzawienie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, migotanie przedsionków, tachykardia, niedociśnienie tętnicze, zakrzepica żył głębokich, nadciśnienie tętnicze, uderzenia gorąca, duszność, kaszel, ból jamy ustnej i gardła, zapalenie płuc, zatorowość płucna, ból brzucha, niestrawność, ból w górnej części brzucha, hemoroidy, refluks żołądkowo-przełykowy, krwawienie z odbytnicy, suchość w ustach, wzdęcie brzucha, zapalenie jamy ustnej, łysienie, suchość skóry, zaburzenia dotyczące paznokci, bóle stawów, ból kończyn, skurcze mięśni, bóle mięśni, ból w klatce piersiowej pochodzenia mięśniowo-szkieletowego, osłabienie mięśni, ból w boku, ostra niewydolność nerek, dysuria, kolka nerkowa, częstomocz, wodonercze, zatrzymanie moczu, nietrzymanie moczu, ból w miednicy, gorączka, obrzęk obwodowy, zapalenie błon śluzowych, ból, ból w klatce piersiowej, dreszcze, złe samopoczucie, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): wstrząs septyczny, zapalenie tkanki łącznej, nadwrażliwość, hipokaliemia, polineuropatia, rwa kulszowa, szumy uszne, niedociśnienie ortostatyczne, nagłe zaczerwienienie skóry, niedrożność jelit, zapalenie żołądka, zapalenie jelita grubego, perforacja przewodu pokarmowego, krwawienie z przewodu pokarmowego, rumień, niewydolność nerek, niedrożność moczowodu, obrzęk, zwiększenie aktywności aminotransferaz. Zapalenie pęcherza moczowego związane ze zjawiskiem przypomnienia popromiennego (radiation recall), w tym krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, również zgłaszano jako niezbyt częste.

Częstość nieznana: śródmiąższowe zapalenie płuc lub pneumonitis oraz śródmiąższowa choroba płuc, czasami zakończone zgonem.

Ważne ciężkie reakcje:

• Neutropenia i jej powikłania: neutropenia stopnia 3 lub wyższego wynosiła od 44,7% do 76,7% w zależności od stosowania G-CSF, najmniej przy profilaktyce G-CSF; gorączka neutropeniczna stopnia 3 lub wyższego wynosiła od 3,2% do 8,6%. Powikłania neutropeniczne (gorączka neutropeniczna, zakażenie neutropeniczne lub posocznica, neutropeniczne zapalenie jelita grubego), w niektórych przypadkach zakończone zgonem, wystąpiły u 4,0% pacjentów z pierwotną profilaktyką G-CSF i u 12,8% bez niej.
• Zdarzenia sercowe i zaburzenia rytmu: zdarzenia sercowe wystąpiły u 5,5% pacjentów, z czego 1,1% stanowiły zaburzenia rytmu stopnia 3 lub wyższego; migotanie przedsionków wystąpiło u 1,3%, a tachykardia u 1,0%.
• Krwiomocz: 18,8% pacjentów przy dawce 25 mg/m²; czynniki zakłócające, takie jak progresja choroby, zabiegi instrumentalne, zakażenie lub stosowanie leków przeciwzakrzepowych, NLPZ lub aspiryny, stwierdzono w prawie połowie przypadków.
• Nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych stopnia 3 lub wyższego: niedokrwistość 12,0%, zwiększenie AspAT 1,3%, AlAT 1,0% i bilirubiny 0,5%.
• Reakcje żołądkowo-jelitowe: zapalenie jelita grubego (w tym zapalenie jelit i neutropeniczne zapalenie jelit) oraz zapalenie żołądka, a także krwawienie z przewodu pokarmowego, perforacja i niedrożność jelit (zaburzenie drożności jelit).
• Pacjenci w podeszłym wieku: spośród 1092 pacjentów 755 miało 65 lat lub więcej (238 powyżej 75 lat). Zmęczenie, astenia, zaparcia, duszność, neutropenia i małopłytkowość występowały u nich co najmniej o 5 punktów procentowych częściej, a neutropenia i gorączka neutropeniczna stopnia 3 lub wyższego wykazywały największe różnice (o 14% i 4% więcej niż u młodszych pacjentów).

Kabazytaksel jest metabolizowany głównie przez CYP3A (80–90%).

• Silne inhibitory CYP3A (ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna, indynawir, nefazodon, nelfinawir, rytonawir, sakwinawir, telitromycyna, worykonazol): ketokonazol zmniejszał klirens kabazytakselu o 20%, zwiększając AUC o 25%. Należy unikać tego skojarzenia; jeśli nie można go uniknąć, należy ściśle monitorować toksyczność i rozważyć zmniejszenie dawki o 25%.
• Silne induktory CYP3A (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, ryfabutyna, ryfapentyna, fenobarbital): ryfampicyna zwiększała klirens kabazytakselu o 21%, zmniejszając AUC o 17%. Należy unikać tego skojarzenia. Pacjenci powinni również powstrzymać się od przyjmowania dziurawca.
• Umiarkowane inhibitory CYP3A: aprepitant nie miał wpływu na klirens kabazytakselu.
• Substraty OATP1B1 (na przykład statyny, walsartan, repaglinid): in vitro kabazytaksel hamuje transporter OATP1B1, dlatego interakcja jest możliwa podczas 1-godzinnego wlewu i przez 20 minut po jego zakończeniu. Przed podaniem takich substratów należy zachować odstęp 12 godzin przed wlewem i co najmniej 3 godzin po jego zakończeniu.
• Leki wydłużające odstęp QT: polisorbat 80 może wydłużać odstęp QT i powodować częstoskurcz typu torsade de pointes, dlatego należy to uwzględnić w przypadku takich leków oraz u pacjentów z wrodzonym zespołem długiego QT.
• Szczepionki: szczepionki żywe lub żywe atenuowane mogą powodować ciężkie lub śmiertelne zakażenia u pacjentów z obniżoną odpornością w wyniku chemioterapii. Szczepionka przeciw żółtej febrze jest przeciwwskazana.
• NLPZ, leki przeciwpłytkowe i leki przeciwzakrzepowe: zwiększają one ryzyko ciężkich powikłań żołądkowo-jelitowych (patrz Specjalne ostrzeżenia).
• Grejpfrut: grejpfrut hamuje CYP3A4 i może zwiększać stężenia kabazytakselu; należy go unikać.

Kabazytaksel może być podawany wyłącznie w jednostkach wyspecjalizowanych w podawaniu leków cytotoksycznych i pod nadzorem lekarza doświadczonego w chemioterapii przeciwnowotworowej. Muszą być dostępne pomieszczenia i sprzęt do leczenia ciężkich reakcji nadwrażliwości, takich jak niedociśnienie i skurcz oskrzeli. W trakcie całego leczenia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie, aby zapobiec powikłaniom, takim jak niewydolność nerek.

Premedykacja

Co najmniej 30 minut przed każdym wlewem podaje się dożylnie następujące leki w celu zmniejszenia ryzyka i nasilenia nadwrażliwości:

• lek przeciwhistaminowy (dekschlorfeniramina 5 mg lub difenhydramina 25 mg, lub równoważny);
• kortykosteroid (deksametazon 8 mg lub równoważny);
• antagonista receptorów H2.

Zaleca się profilaktykę przeciwwymiotną, którą można podawać doustnie lub dożylnie.

Zalecana dawka

• 25 mg/m² we wlewie dożylnym trwającym 1 godzinę co 3 tygodnie, razem z prednizonem lub prednizolonem doustnie 10 mg na dobę przez cały czas leczenia.
• Zarówno fiolka z koncentratem, jak i fiolka z rozpuszczalnikiem zawierają nadmiar napełnienia. Do wstępnego rozcieńczenia używa się całej zawartości fiolki z rozpuszczalnikiem, co daje roztwór o stężeniu 10 mg/ml; etapy przygotowania podano w punkcie 6.6 SmPC.
• Nie wolno używać pojemników do infuzji z polichlorku winylu (PVC) ani zestawów infuzyjnych z poliuretanu. Kabazytakselu nie wolno mieszać z żadnymi innymi produktami leczniczymi niż wymienione w punkcie 6.6.

Modyfikacje dawki

• Przedłużająca się neutropenia stopnia 3 lub wyższego (dłużej niż 1 tydzień) mimo odpowiedniego leczenia, w tym G-CSF: opóźnić leczenie do czasu, aż liczba neutrofilów przekroczy 1500/mm³, następnie zmniejszyć dawkę z 25 do 20 mg/m².
• Gorączka neutropeniczna lub zakażenie neutropeniczne: opóźnić leczenie do czasu poprawy lub ustąpienia oraz do czasu, aż liczba neutrofilów przekroczy 1500/mm³, następnie zmniejszyć dawkę do 20 mg/m².
• Biegunka stopnia 3 lub wyższego albo biegunka utrzymująca się mimo odpowiedniego leczenia, w tym uzupełniania płynów i elektrolitów: opóźnić do czasu poprawy lub ustąpienia, następnie zmniejszyć dawkę do 20 mg/m².
• Neuropatia obwodowa powyżej stopnia 2: opóźnić do czasu poprawy, następnie zmniejszyć dawkę do 20 mg/m².
• Jeśli te reakcje utrzymują się przy dawce 20 mg/m², można rozważyć dalsze zmniejszenie do 15 mg/m² lub przerwanie leczenia; dane dla dawek poniżej 20 mg/m² są ograniczone.
• Silne inhibitory CYP3A: należy unikać silnych inhibitorów i induktorów CYP3A. Jeśli silny inhibitor jest konieczny, należy rozważyć zmniejszenie dawki o 25%.

Szczególne grupy pacjentów

• Zaburzenia czynności wątroby: przy łagodnych zaburzeniach (bilirubina całkowita powyżej 1 i do 1,5 × GGN lub AspAT powyżej 1,5 × GGN) zmniejszyć dawkę do 20 mg/m² i ściśle monitorować bezpieczeństwo. Przy umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina całkowita powyżej 1,5 i do 3,0 × GGN) maksymalna tolerowana dawka wynosiła 15 mg/m², dlatego dawka nie powinna przekraczać 15 mg/m²; dane dotyczące skuteczności przy tej dawce są ograniczone. Kabazytakselu nie wolno podawać przy ciężkich zaburzeniach (bilirubina całkowita powyżej 3 × GGN).
• Zaburzenia czynności nerek: kabazytaksel jest wydalany przez nerki w minimalnym stopniu. Dostosowanie dawki nie jest konieczne, gdy nie jest wymagana hemodializa. Pacjentów z krańcową niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 15 ml/min/1,73 m²) należy leczyć ostrożnie i dokładnie monitorować.
• Osoby w podeszłym wieku: nie zaleca się szczególnego dostosowania dawki, ale neutropenia i gorączka neutropeniczna są bardziej prawdopodobne (patrz Specjalne ostrzeżenia).
• Dzieci i młodzież: brak właściwego zastosowania w populacji dzieci i młodzieży; nie określono bezpieczeństwa i skuteczności u osób poniżej 18 lat.

Reakcje nadwrażliwości

Wszyscy pacjenci otrzymują premedykację. Muszą być uważnie obserwowani, zwłaszcza podczas pierwszego i drugiego wlewu, ponieważ reakcje mogą rozpocząć się w ciągu kilku minut. Ciężkie reakcje mogą obejmować uogólnioną wysypkę lub rumień, niedociśnienie i skurcz oskrzeli. Wymagają one natychmiastowego przerwania podawania i odpowiedniego leczenia, a pacjent, u którego wystąpiła reakcja nadwrażliwości, nie może kontynuować leczenia kabazytakselem.

Neutropenia i zahamowanie czynności szpiku kostnego

Zahamowanie czynności szpiku kostnego może objawiać się jako neutropenia, niedokrwistość, małopłytkowość lub pancytopenia. Neutropenia jest najczęstszym działaniem niepożądanym. Pełna morfologia krwi jest niezbędna co tydzień podczas cyklu 1 i przed każdym kolejnym cyklem, aby można było dostosować dawkę. Pacjenci mogą otrzymywać profilaktycznie G-CSF, zgodnie z opublikowanymi wytycznymi onkologicznymi i (lub) wytycznymi instytucjonalnymi, aby zmniejszyć powikłania neutropeniczne. Profilaktykę pierwotną należy rozważyć u pacjentów z cechami wysokiego ryzyka (wiek powyżej 65 lat, zły stan sprawności, wcześniejsza gorączka neutropeniczna, rozległe wcześniejsze pola napromieniania, zły stan odżywienia lub inne poważne choroby współistniejące). Pacjentów leczy się ponownie dopiero wtedy, gdy liczba neutrofilów powróci do 1500/mm³ lub więcej.

Niedokrwistość

Hemoglobinę i hematokryt kontroluje się przed leczeniem oraz za każdym razem, gdy pojawią się objawy podmiotowe lub przedmiotowe niedokrwistości lub utraty krwi. Zaleca się ostrożność, gdy stężenie hemoglobiny jest poniżej 10 g/dl.

Reakcje żołądkowo-jelitowe

Ból i tkliwość brzucha, gorączka, utrzymujące się zaparcia lub biegunka, z neutropenią lub bez niej, mogą być wczesnymi objawami ciężkiej toksyczności żołądkowo-jelitowej i wymagają niezwłocznej oceny i leczenia. Zgłaszano krwawienie i perforację przewodu pokarmowego, niedrożność jelit i zapalenie jelita grubego, w tym przypadki zakończone zgonem. Zaleca się ostrożność u pacjentów najbardziej narażonych: z neutropenią, osób w podeszłym wieku, przyjmujących NLPZ, leki przeciwpłytkowe lub leki przeciwzakrzepowe oraz z radioterapią miednicy lub chorobą przewodu pokarmowego, taką jak owrzodzenie lub krwawienie, w wywiadzie.

Biegunkę można leczyć zwykłymi lekami przeciwbiegunkowymi, nawadnianiem i wyrównywaniem zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza potasu. Występuje częściej po wcześniejszym napromienianiu jamy brzusznej i miednicy, a odwodnienie jest częstsze w wieku 65 lat lub więcej. Nudności i wymioty można leczyć zwykłymi lekami przeciwwymiotnymi.

Neuropatia obwodowa

Obserwowano neuropatię obwodową, czuciową i ruchową. Pacjenci powinni informować lekarza o bólu, pieczeniu, mrowieniu, drętwieniu lub osłabieniu przed kolejnym leczeniem. Lekarz ocenia obecność neuropatii przed każdym leczeniem, opóźnia leczenie do czasu poprawy objawów i zmniejsza dawkę do 20 mg/m² w przypadku utrzymującej się neuropatii powyżej stopnia 2.

Niewydolność nerek

Zgłaszano zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność nerek zakończoną zgonem, w przebiegu posocznicy, ciężkiego odwodnienia spowodowanego biegunką lub wymiotami oraz uropatii zaporowej. Nawodnienie musi być odpowiednie przez cały czas leczenia, a pacjenci powinni niezwłocznie zgłaszać każdą wyraźną zmianę dobowej objętości moczu. Stężenie kreatyniny w surowicy oznacza się na początku, przy każdej morfologii krwi i za każdym razem, gdy zmienia się diureza. Leczenie przerywa się, jeśli czynność nerek pogorszy się do niewydolności nerek stopnia 3 lub gorszej.

Zaburzenia oddechowe

Zgłaszano śródmiąższowe zapalenie płuc, pneumonitis i śródmiąższową chorobę płuc, które mogą zakończyć się zgonem. W przypadku nowych lub nasilających się objawów płucnych pacjentów ściśle monitoruje się i niezwłocznie diagnozuje, a leczenie przerywa się do czasu postawienia diagnozy. Korzyść z wznowienia leczenia należy dokładnie rozważyć.

Zaburzenia rytmu serca

Zgłaszano zaburzenia rytmu serca, najczęściej tachykardię i migotanie przedsionków.

Zaburzenia czynności wątroby i pacjenci w podeszłym wieku

Kabazytaksel jest przeciwwskazany przy ciężkich zaburzeniach czynności wątroby, a dawkę zmniejsza się przy łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach. U pacjentów w wieku 65 lat lub starszych neutropenia i gorączka neutropeniczna mogą występować z większym prawdopodobieństwem.

Substancje pomocnicze

• Etanol: każda fiolka z rozpuszczalnikiem zawiera 573 mg alkoholu, co odpowiada mniej niż 11 ml piwa lub 5 ml wina w podanej dawce. Nie oczekuje się zauważalnych skutków, ale w grupach wysokiego ryzyka, takich jak pacjenci z chorobą wątroby, padaczką lub alkoholizmem w wywiadzie, obowiązują szczególne środki ostrożności.
• Polisorbat 80: każda fiolka koncentratu 60 mg zawiera 1,56 g. Polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne i wywierać działanie sercowo-naczyniowe (niedociśnienie, depresja czynności serca); aby je zmniejszyć, można rozważyć zmniejszenie szybkości wlewu. Mogą również wydłużać odstęp QT (patrz Interakcje lekowe).

Antykoncepcja, ciąża, karmienie piersią i płodność

• Antykoncepcja: ze względu na ryzyko genotoksyczne mężczyźni powinni stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia i przez 4 miesiące po jego zakończeniu.
• Ciąża: kabazytaksel nie jest wskazany do stosowania u kobiet. Brak danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży; badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną po dawkach toksycznych dla matki, a kabazytaksel przenika przez łożysko. Podobnie jak inne leki cytotoksyczne, może powodować uszkodzenie płodu.
• Karmienie piersią: dane uzyskane u zwierząt wskazują, że kabazytaksel i jego metabolity przenikają do mleka.
• Płodność: badania na zwierzętach wykazały wpływ na męski układ rozrodczy bez wpływu czynnościowego na płodność, ale nie można wykluczyć wpływu na płodność mężczyzn. Mężczyznom zaleca się zasięgnięcie porady w sprawie przechowywania nasienia przed leczeniem.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Kabazytaksel wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ponieważ może powodować zmęczenie i zawroty głowy. Pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, jeśli występują u nich te reakcje.

Jevtana nie jest produktem łańcucha chłodniczego: nie przechowywać w temperaturze powyżej 30 °C i nie przechowywać w lodówce. Jedno opakowanie zawiera jedną fiolkę koncentratu i jedną fiolkę rozpuszczalnika. Informacje o przechowywaniu po otwarciu i po rozcieńczeniu — patrz Okres ważności.

3 lata dla nieotwartej fiolki. Fiolki z koncentratem i rozpuszczalnikiem należy zużyć natychmiast po otwarciu. Po wstępnym rozcieńczeniu koncentratu rozpuszczalnikiem wykazano stabilność chemiczną i fizyczną podczas stosowania przez 1 godzinę w temperaturze pokojowej (15–30 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia mieszaninę należy zużyć natychmiast; w przeciwnym razie czas i warunki przechowywania w trakcie stosowania są odpowiedzialnością użytkownika i zwykle nie przekraczałyby 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że rozcieńczenie odbyło się w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

Wyłącznie na receptę (Rx), z ograniczonym przepisywaniem przez lekarza (Aneks II B): kabazytaksel musi być podawany w jednostce wyspecjalizowanej w podawaniu leków cytotoksycznych, pod nadzorem lekarza doświadczonego w chemioterapii przeciwnowotworowej. Jest podawany we wlewie w szpitalu, dlatego jest dostarczany do szpitala lub kliniki, które go podają. Nie wymaga chłodzenia.