Belantamab mafodotyny

Belantamab mafodotyny jest koniugatem przeciwciało-lek. Jego część przeciwciałowa to afukozylowane, humanizowane przeciwciało monoklonalne IgG1 kappa swoiste dla antygenu dojrzewania komórek B (BCMA), wytwarzane w komórkach jajnika chomika chińskiego za pomocą technologii rekombinacji DNA. Jest połączony ze środkiem cytotoksycznym maleimidokaproilo-monometyloauristatyną F (mcMMAF). BCMA występuje na powierzchni komórek szpiczaka, dlatego koniugat dostarcza środek cytotoksyczny do komórek nowotworowych.

Mechanizm działania

• Wiązanie i internalizacja: koniugat wiąże się z BCMA na powierzchni komórki i szybko ulega internalizacji w komórce nowotworowej.
• Ładunek cytotoksyczny: wewnątrz komórki uwalniany jest środek cytotoksyczny (cys-mcMMAF). Zaburza on sieć mikrotubul, co prowadzi do zatrzymania cyklu komórkowego i apoptozy (programowanej śmierci komórki).
• Działanie immunologiczne: przeciwciało nasila również rekrutację i aktywację efektorowych komórek odpornościowych, które zabijają komórki nowotworowe poprzez cytotoksyczność komórkową zależną od przeciwciał i fagocytozę.
• Immunogenna śmierć komórki: apoptozie wywołanej przez koniugat towarzyszą markery immunogennej śmierci komórki, które mogą przyczyniać się do adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej przeciwko komórkom nowotworowym.
• Elektrofizjologia serca: nie obserwowano istotnego wydłużenia odstępu QTc (o więcej niż 10 ms) po dawkach do 3,4 mg/kg co 3 tygodnie.
• Immunogenność: przeciwciała przeciwlekowe wykrywano rzadko, bez dowodów wpływu na farmakokinetykę, skuteczność lub bezpieczeństwo.

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: podawany w infuzji dożylnej. Szczytowe stężenie koniugatu występuje pod koniec infuzji lub krótko po niej, natomiast uwolniony ładunek (cys-mcMMAF) osiąga szczyt około 24 godzin po podaniu. Po pierwszym 3-tygodniowym odstępie przy dawce 2,5 mg/kg średnia geometryczna maksymalnego stężenia (Cmax) koniugatu wynosiła 43,7 µg/ml. Przy podawaniu co 3 tygodnie kumulacja koniugatu jest minimalna do umiarkowanej (stosunek cyklu 3 do cyklu 1 wynosi 1,13 dla Cmax i 1,58 dla AUC), a kumulacja ładunku jest pomijalna.
• Dystrybucja: objętość dystrybucji koniugatu w stanie stacjonarnym wynosi około 10,8 l. In vitro ładunek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (70% niezwiązanego przy 5 ng/ml).
• Metabolizm: oczekuje się, że część przeciwciałowa jest rozkładana przez wszechobecne enzymy proteolityczne do małych peptydów i aminokwasów. W badaniach z frakcją S9 ludzkiej wątroby ładunek wykazywał ograniczony klirens metaboliczny. In vitro nie hamuje ani nie indukuje enzymów cytochromu P450 i nie jest ich czułym substratem, jest natomiast substratem transporterów OATP1B1, OATP1B3, MRP1, MRP2, MRP3 i BSEP, a prawdopodobnie także glikoproteiny P.
• Eliminacja: podobnie jak w przypadku innych przeciwciał monoklonalnych, oczekuje się, że koniugat jest usuwany poprzez rozkład do peptydów i aminokwasów, a nie wydalany w postaci niezmienionej. Jego końcowy okres półtrwania wynosi około 12 dni po pierwszej dawce i około 14 dni w stanie stacjonarnym.
• Szczególne grupy pacjentów: dawkę ustala się na podstawie masy ciała, a lek badano u pacjentów o masie ciała od 37 do 170 kg. U pacjentów w podeszłym wieku ani w zaburzeniach czynności nerek nie zaleca się dostosowania dawki; dane dotyczące umiarkowanych i ciężkich zaburzeń czynności wątroby są ograniczone (patrz Podawanie i dawkowanie).

Blenrep jest stosowany u dorosłych z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem plazmocytowym, zawsze w skojarzeniu z innymi lekami.

• Z bortezomibem i deksametazonem: pacjenci, którzy otrzymali co najmniej jedno wcześniejsze leczenie.
• Z pomalidomidem i deksametazonem: pacjenci, którzy otrzymali co najmniej jedno wcześniejsze leczenie obejmujące lenalidomid.

• Nadwrażliwość na belantamab mafodotyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą (cytrynian sodu dwuwodny, kwas cytrynowy jednowodny, trehaloza dwuwodna, edetynian disodu, polisorbat 80).

Profil bezpieczeństwa dominują reakcje ze strony oczu. Najczęstszymi reakcjami (dowolnego stopnia) były zmiany stwierdzane w badaniu rogówki, w tym keratopatia (84%), zmniejszona ostrość widzenia (81%), małopłytkowość (62%), niewyraźne widzenie (52%), suchość oka (36%), uczucie ciała obcego w oku (32%), światłowstręt (30%), podrażnienie oka (28%), neutropenia (27%), niedokrwistość (23%), biegunka (23%), neuropatie (23%) i ból oka (21%). Najczęstszymi ciężkimi reakcjami były zapalenie płuc (9%), gorączka (4%), COVID-19 (3%), zapalenie płuc w przebiegu COVID-19 (3%) i małopłytkowość (2%). Działania niepożądane doprowadziły do przerwania leczenia u 24% pacjentów (najczęściej zdarzenia dotyczące oczu, 7%), do zmniejszenia dawki u 63% (zdarzenia dotyczące oczu, 39%) i do opóźnienia podania dawki u 83% (zdarzenia dotyczące oczu, 67%). Profil opiera się na danych od ponad 7500 pacjentów ze szpiczakiem plazmocytowym, w tym 516 pacjentów, którzy otrzymywali belantamab mafodotyny w skojarzeniach trzech leków.

Bardzo częste (≥1/10): COVID-19, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie płuc; małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, limfopenia; bezsenność; neuropatie (termin zbiorczy); zmiany stwierdzane w badaniu rogówki (w tym keratopatia), zmniejszona ostrość widzenia, niewyraźne widzenie, suchość oka, uczucie ciała obcego w oku, światłowstręt, podrażnienie oka, ból oka, zaćma; kaszel; biegunka, nudności, zaparcia; zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej, aminotransferazy alaninowej i gamma-glutamylotransferazy; bóle stawów, ból pleców; uczucie zmęczenia, gorączka; reakcje związane z infuzją.

Częste (≥1/100 do <1/10): zakażenie dróg moczowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc w przebiegu COVID-19; leukopenia, neutropenia z gorączką; hipogammaglobulinemia; zmniejszony apetyt; zaburzenia widzenia, zwiększone łzawienie, podwójne widzenie, świąd oka, dyskomfort w oku, owrzodzenie rogówki; duszność; wymioty; wysypka; zwiększona aktywność fosfokinazy kreatynowej we krwi; albuminuria; osłabienie.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B, pneumonitis, choroba naczyń wrotno-zatokowych.

Częstość nieznana: niedoczulica rogówki (zmniejszone czucie rogówki).

Ciężkie reakcje, na które należy zwracać uwagę, to owrzodzenia rogówki (wrzodziejące i zakaźne zapalenie rogówki), zmiany w splocie nerwowym rogówki ze zmniejszonym czuciem rogówki, ciężka małopłytkowość z krwawieniem z przewodu pokarmowego lub wewnątrzczaszkowym, reakcje związane z infuzją, pneumonitis (w tym przypadki zakończone zgonem) oraz reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B, która może prowadzić do piorunującego zapalenia wątroby, niewydolności wątroby i zgonu. Modyfikacja dawki jest konieczna u prawie wszystkich pacjentów.

Nie przeprowadzono badań interakcji. Na podstawie dostępnych danych in vitro i klinicznych ryzyko interakcji farmakokinetycznych lub farmakodynamicznych jest niskie.

• Leki stosowane w skojarzeniu: oceny kliniczne belantamabu mafodotyny podawanego z bortezomibem, lenalidomidem, pomalidomidem i (lub) deksametazonem nie wykazały klinicznie istotnych interakcji z tymi lekami o małej masie cząsteczkowej.
• Enzymy i transportery: ładunek (cys-mcMMAF) nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP i nie jest ich czułym substratem. Jest substratem kilku transporterów (OATP1B1, OATP1B3, MRP1, MRP2, MRP3, BSEP i prawdopodobnie glikoproteiny P), ale nie oczekuje się klinicznie istotnych interakcji z inhibitorami lub induktorami tych transporterów.
• Leki przeciwzakrzepowe: ponieważ małopłytkowość może powodować ciężkie krwawienia, u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe może być konieczne częstsze monitorowanie morfologii krwi.

Leczenie rozpoczynają i nadzorują lekarze doświadczeni w leczeniu szpiczaka plazmocytowego. Blenrep jest przeznaczony wyłącznie do infuzji dożylnej. Przed użyciem należy go rozcieńczyć; podaje się go za pomocą pompy infuzyjnej przez zestaw do infuzji wykonany z polichlorku winylu lub poliolefiny, w ciągu około 30 minut. Nie wolno go podawać w szybkim wstrzyknięciu dożylnym ani we wstrzyknięciu w bolusie. W razie wystąpienia reakcji związanej z infuzją infuzja może trwać dłużej niż 30 minut, pod warunkiem że całkowity czas stosowania (przygotowanie i podanie) nie przekracza 6 godzin. Filtrowanie rozcieńczonego roztworu nie jest wymagane; jeśli jest filtrowany, zaleca się filtr z polieterosulfonu 0,2 µm lub 0,22 µm. Instrukcje dotyczące rozcieńczania, postępowania i usuwania znajdują się w punkcie 6.6 SmPC.

Zalecana dawka

Dawki zależą od wyjściowej rzeczywistej masy ciała, a leczenie kontynuuje się zgodnie ze schematem do progresji choroby lub wystąpienia niemożliwej do zaakceptowania toksyczności.

• Z bortezomibem i deksametazonem (cykle 3-tygodniowe): 2,5 mg/kg raz na 3 tygodnie. Bortezomib i deksametazon podaje się przez pierwsze 8 cykli.
• Z pomalidomidem i deksametazonem (cykle 4-tygodniowe): 2,5 mg/kg jednorazowo w cyklu 1; od cyklu 2 – 1,9 mg/kg raz na 4 tygodnie.

Poziomy zmniejszania dawki

Modyfikacje dawki są konieczne u prawie wszystkich pacjentów w celu kontrolowania bezpieczeństwa i tolerancji.

• Z bortezomibem i deksametazonem: zmniejszony poziom 1 to 1,9 mg/kg co 3 tygodnie. Drugiego zmniejszonego poziomu nie ma.
• Z pomalidomidem i deksametazonem: zmniejszony poziom 1 to 1,9 mg/kg co 8 tygodni; zmniejszony poziom 2 to 1,4 mg/kg co 8 tygodni.
• Po zmniejszeniu dawki z powodu reakcji ze strony oczu dawki nie zwiększa się ponownie. Po zmniejszeniu z powodu innych reakcji ponowne zwiększenie dawki zależy od oceny klinicznej.

Modyfikacje dawki z powodu działań niepożądanych

Tabele w SmPC zawierają pełne kryteria stopniowania; główne zasady są następujące.

• Reakcje ze strony oczu: stopniuje się je na podstawie zmian stwierdzanych w badaniu rogówki łącznie z ostrością widzenia, uwzględniając oko bardziej zajęte. Lekarz prowadzący analizuje wyniki badania oczu przed wyborem dawki. Łagodne (stopień 1): kontynuować w dotychczasowej dawce. Umiarkowane (stopień 2) lub ciężkie (stopień 3): wstrzymać podawanie do czasu poprawy zmian w rogówce i ostrości widzenia do nasilenia łagodnego lub lepszego, a następnie wznowić w zmniejszonym poziomie dawki 1. Ubytek nabłonka rogówki, taki jak owrzodzenie rogówki, lub ostrość widzenia gorsza niż 20/200 (stopień 4): wstrzymać podawanie do czasu poprawy do nasilenia łagodnego lub lepszego, a następnie wznowić w zmniejszonym poziomie 1 (z bortezomibem) lub zmniejszonym poziomie 2 (z pomalidomidem); rozważyć trwałe odstawienie, jeśli nasilające się objawy nie odpowiadają na odpowiednie postępowanie.
• Małopłytkowość: stopień 3 bez krwawienia: pacjentom otrzymującym 2,5 mg/kg zmniejsza się dawkę do 1,9 mg/kg, a pacjenci, którzy już otrzymują 1,9 mg/kg lub mniej, kontynuują w tej samej dawce. Stopień 3 z krwawieniem: wstrzymać podawanie do stopnia 2 lub lepszego, a następnie wznowić w dawce 1,9 mg/kg (jeśli poprzednio 2,5 mg/kg) lub w tej samej dawce. Stopień 4: wstrzymać podawanie; rozważyć ponowne rozpoczęcie po powrocie do stopnia 3 lub lepszego i tylko wtedy, gdy nie ma czynnego krwawienia.
• Reakcje związane z infuzją: stopień 2: przerwać infuzję i zastosować leczenie wspomagające; gdy objawy ustąpią do stopnia 1 lub lepszego, wznowić z szybkością infuzji zmniejszoną o co najmniej 50% i rozważyć premedykację. Stopień 3: przerwać, leczyć i po ustąpieniu wznowić z mniejszą szybkością; rozważyć premedykację przed kolejnymi infuzjami. Stopień 4: trwale odstawić (jeśli reakcja ma charakter anafilaktyczny lub zagraża życiu, trwale przerwać infuzję i zapewnić opiekę w trybie nagłym).
• Pneumonitis: stopień 3 lub wyższy: trwale odstawić.
• Inne reakcje: stopień 3: wstrzymać podawanie do stopnia 1 lub lepszego, a następnie wznowić w dawce 1,9 mg/kg (jeśli poprzednio 2,5 mg/kg) lub w tej samej dawce. Stopień 4: rozważyć trwałe odstawienie; jeśli leczenie jest kontynuowane, wstrzymać podawanie do stopnia 1 lub lepszego i wznowić według tej samej zasady.

Szczególne grupy pacjentów

• Pacjenci w podeszłym wieku (65 lat i starsi): brak konieczności dostosowania dawki.
• Zaburzenia czynności nerek: brak konieczności dostosowania dawki w łagodnych (eGFR 60–89 ml/min), umiarkowanych (30–59 ml/min) lub ciężkich zaburzeniach czynności nerek niewymagających dializ (poniżej 30 ml/min), ani w schyłkowej niewydolności nerek wymagającej dializ.
• Zaburzenia czynności wątroby: brak konieczności dostosowania dawki w łagodnych zaburzeniach czynności wątroby. Dane dotyczące umiarkowanych i ciężkich zaburzeń są ograniczone; Blenrep należy stosować u tych pacjentów tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści przewyższają ryzyko.
• Masa ciała: badano u pacjentów o masie ciała od 37 do 170 kg. Jeśli masa ciała zmieni się o ponad 10% w trakcie leczenia, dawkę przelicza się na podstawie rzeczywistej masy ciała w chwili podania.
• Dzieci i młodzież: nie ma istotnego zastosowania w populacji pediatrycznej w nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczaku plazmocytowym.

Pominięta dawka

• Jeśli zaplanowana dawka zostanie pominięta z powodu innego niż reakcja niepożądana, leczenie wznawia się na początku następnego zaplanowanego cyklu.
• Jeśli zostanie pominięta z powodu reakcji niepożądanej, leczenie wznawia się na początku następnego zaplanowanego cyklu po ustąpieniu reakcji, zgodnie z podanymi powyżej zasadami modyfikacji dawki.

Badania oczu są obowiązkowe

SmPC wymaga badania okulistycznego, obejmującego ostrość widzenia i badanie w lampie szczelinowej, wykonanego przez specjalistę w dziedzinie opieki okulistycznej przed każdą z pierwszych 4 dawek leku Blenrep, a następnie według wskazań klinicznych. W trakcie całego leczenia zaleca się regularną kontrolę okulistyczną, a lekarz prowadzący analizuje wyniki badań oczu przed podjęciem decyzji o każdej dawce. Zdarzenia dotyczące rogówki występują bardzo często: zmiany stwierdzane w badaniu rogówki (takie jak powierzchowna punktowa keratopatia, zmiany nabłonka przypominające mikrotorbiele i zmętnienie) wystąpiły u 84% pacjentów, a zmniejszona ostrość widzenia u 81%.

• Krople nawilżające: pacjenci powinni stosować sztuczne łzy bez środków konserwujących co najmniej 4 razy na dobę w trakcie leczenia.
• Soczewki kontaktowe: pacjenci powinni unikać soczewek kontaktowych do końca leczenia. Terapeutyczne soczewki kontaktowe (opatrunkowe) można stosować pod kierunkiem okulisty.
• Objawy: pacjenci powinni niezwłocznie zgłaszać każdą zmianę widzenia i tymczasowo unikać prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, jeśli wystąpią objawy ze strony wzroku.
• Owrzodzenia rogówki i zmiany nerwowe: zgłaszano owrzodzenia rogówki (wrzodziejące i zakaźne zapalenie rogówki) oraz zmiany w podpodstawnym splocie nerwowym rogówki ze zmniejszonym czuciem rogówki. Wymagają one szybkiego postępowania przez specjalistę w dziedzinie opieki okulistycznej, a leczenie lekiem Blenrep jest przerywane do czasu wygojenia owrzodzenia rogówki.
• Zmiany dawki: zmiany w rogówce, z towarzyszącą zmianą ostrości widzenia lub bez niej, mogą wymagać opóźnienia lub zmniejszenia dawki albo odstawienia (patrz Podawanie i dawkowanie).

Małopłytkowość i krwawienia

Małopłytkowość (w tym zmniejszona liczba płytek krwi) występuje bardzo często i może prowadzić do ciężkich krwawień, w tym krwawień z przewodu pokarmowego i wewnątrzczaszkowych. Przez cały okres leczenia należy często kontrolować pełną morfologię krwi z rozmazem oraz liczbę płytek krwi. U pacjentów z małopłytkowością stopnia 3 lub 4 albo przyjmujących leki przeciwzakrzepowe może być konieczne częstsze monitorowanie oraz opóźnienie lub zmniejszenie dawki. Leczenie wspomagające, takie jak przetoczenie płytek krwi, stosuje się zgodnie ze standardową praktyką medyczną.

Reakcje związane z infuzją

Większość reakcji związanych z infuzją miała stopień 1 lub 2 i ustąpiła tego samego dnia. Jeśli podczas podawania wystąpi reakcja stopnia 2 lub wyższego, szybkość infuzji zmniejsza się lub infuzję przerywa, w zależności od nasilenia; stosuje się odpowiednie leczenie, a infuzję wznawia się z mniejszą szybkością, gdy stan pacjenta jest stabilny. Po reakcji stopnia 2 lub wyższego należy rozważyć premedykację przed kolejnymi infuzjami.

Pneumonitis

Obserwowano pneumonitis, w tym przypadki zakończone zgonem. U pacjentów z nowymi lub nasilającymi się niewyjaśnionymi objawami ze strony płuc, takimi jak kaszel lub duszność, należy przeprowadzić ocenę w celu wykluczenia pneumonitis. W przypadku podejrzewanego lub potwierdzonego pneumonitis stopnia 3 lub wyższego Blenrep odstawia się i rozpoczyna odpowiednie leczenie.

Reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B

Wirus zapalenia wątroby typu B może ulec reaktywacji u pacjentów otrzymujących leki skierowane przeciwko komórkom B, w tym Blenrep, a w niektórych przypadkach może to prowadzić do piorunującego zapalenia wątroby, niewydolności wątroby i zgonu. Pacjentów z dodatnim wynikiem badania serologicznego w kierunku wirusa zapalenia wątroby typu B należy monitorować pod kątem klinicznych i laboratoryjnych objawów reaktywacji, zgodnie z wytycznymi klinicznymi. W razie reaktywacji należy wstrzymać podawanie leku Blenrep i leczyć pacjenta zgodnie z wytycznymi klinicznymi.

Identyfikowalność

Blenrep jest biologicznym produktem leczniczym, dlatego nazwę i numer serii podanego produktu należy wyraźnie odnotować.

Ciąża, antykoncepcja i karmienie piersią

• Test ciążowy: przed rozpoczęciem leczenia należy zweryfikować stan ciąży u kobiet w wieku rozrodczym.
• Antykoncepcja u kobiet: kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 4 miesiące po przyjęciu ostatniej dawki.
• Antykoncepcja u mężczyzn: mężczyźni, których partnerki są w wieku rozrodczym, muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki.
• Ciąża: brak danych dotyczących kobiet w ciąży. Ze względu na mechanizm działania składnika cytotoksycznego (MMAF) belantamab mafodotyny może powodować uszkodzenie zarodka i płodu, a jako przeciwciało IgG może przenikać przez łożysko. Nie zaleca się go w ciąży, chyba że korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu; kobietę w ciąży, która wymaga leczenia, należy wyraźnie poinformować o potencjalnym ryzyku dla płodu.
• Karmienie piersią: nie wiadomo, czy belantamab mafodotyny przenika do mleka ludzkiego. Z uwagi na możliwość wystąpienia ciężkich reakcji u karmionych piersią niemowląt leku Blenrep nie wolno stosować w okresie karmienia piersią, a karmienia piersią należy unikać przez co najmniej 3 miesiące po przyjęciu ostatniej dawki.

Substancje pomocnicze

Blenrep zawiera polisorbat 80 (E433), który może powodować reakcje alergiczne: 0,28 mg w fiolce 70 mg i 0,4 mg w fiolce 100 mg po rekonstytucji. Zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy zasadniczo nie zawiera sodu.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Blenrep wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn z powodu wpływu na ostrość widzenia i innych reakcji ze strony oczu. Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn i tymczasowo tego unikać, jeśli wystąpią objawy ze strony wzroku.

Fiolki leku Blenrep należy przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C. Jest to produkt łańcucha chłodniczego: pozostaje schłodzony podczas transportu i przechowywania do czasu rekonstytucji. Informacje o przechowywaniu po rekonstytucji i rozcieńczeniu – patrz Okres ważności poniżej. Każde opakowanie zawiera jedną fiolkę ze szkła typu 1 o pojemności 6 ml (70 mg lub 100 mg proszku), zamkniętą korkiem z gumy bromobutylowej i aluminiowym kapslem.

• Nieotwarta fiolka: 4 lata.
• Roztwór po rekonstytucji: do 4 godzin w temperaturze pokojowej (20–25 °C) lub do 4 godzin w lodówce (2–8 °C). Nie zamrażać.
• Roztwór po rozcieńczeniu: należy zużyć natychmiast. Jeśli nie, można go przechowywać w lodówce (2–8 °C) do 24 godzin przed podaniem; nie zamrażać. Roztwór przechowywany w lodówce pozostawia się do osiągnięcia temperatury pokojowej przed podaniem, po czym można go przechowywać w temperaturze pokojowej (20–25 °C) maksymalnie przez 6 godzin, łącznie z czasem infuzji.

Wyłącznie na receptę (Rx), z ograniczoną receptą lekarską (aneks II.B pozwolenia na dopuszczenie do obrotu). Leczenie rozpoczynają i nadzorują lekarze doświadczeni w leczeniu szpiczaka plazmocytowego. Blenrep podaje się w infuzji dożylnej, dlatego jest dostarczany do szpitala lub przychodni, które go podają, w dostawie w łańcuchu chłodniczym w temperaturze 2–8 °C, po jednej fiolce w opakowaniu. SmPC wymaga badania okulistycznego (ostrość widzenia i badanie w lampie szczelinowej) przez specjalistę w dziedzinie opieki okulistycznej przed każdą z pierwszych 4 dawek, a następnie według wskazań klinicznych, dlatego badania oczu muszą być zaplanowane razem z harmonogramem infuzji.