Atezolizumab

Atezolizumab jest inhibitorem punktów kontrolnych układu immunologicznego. PD-L1, ulegający ekspresji na komórkach nowotworowych i na komórkach układu odpornościowego naciekających nowotwór, wiąże się z receptorami PD-1 i B7.1 na limfocytach T i komórkach prezentujących antygen, a tym samym hamuje aktywność cytotoksycznych limfocytów T, proliferację limfocytów T i wytwarzanie cytokin. Atezolizumab wiąże się bezpośrednio z PD-L1 i zwalnia ten hamulec odpowiedzi immunologicznej przeciwko nowotworowi.

Mechanizm działania

• Podwójna blokada: zajmując PD-L1, atezolizumab uniemożliwia mu oddziaływanie zarówno z PD-1, jak i z B7.1, znosi hamowanie zależne od PD-L1/PD-1 i ponownie aktywuje przeciwnowotworowe odpowiedzi limfocytów T.
• Zmodyfikowany fragment Fc: przeciwciało nie wywołuje cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał wobec komórek, z którymi się wiąże.
• PD-L2 oszczędzony: oddziaływanie PD-L2/PD-1 nie jest blokowane, więc sygnały hamujące przekazywane przez PD-L2 pozostają.
• Działania o podłożu immunologicznym: zwolnienie hamulca odpornościowego może też powodować stan zapalny w zdrowych narządach, co wyjaśnia typowe działania niepożądane.

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: podawany dożylnie. Ekspozycja jest proporcjonalna do dawki w zakresie od 1 do 20 mg/kg, a schematy 840 mg co dwa tygodnie, 1200 mg co trzy tygodnie i 1680 mg co cztery tygodnie dają porównywalną ekspozycję. Stan stacjonarny osiąga się po 6–9 tygodniach, przy kumulacji 1,91-krotnej dla AUC i 2,75-krotnej dla stężenia minimalnego.
• Dystrybucja: objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym 6,91 l (przedział centralny 3,28 l).
• Metabolizm: usuwany drogą katabolizmu do małych peptydów i aminokwasów, a nie przez enzymy cytochromu P450.
• Eliminacja: klirens 0,200 l/dobę; typowy końcowy okres półtrwania 27 dni. Nie jest wydalany przez nerki.
• Szczególne populacje: wiek (21–89 lat), pochodzenie etniczne, zaburzenia czynności nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, ekspresja PD-L1 i stan sprawności według ECOG nie miały wpływu na ekspozycję; masa ciała, płeć, przeciwciała przeciwlekowe, albumina i obciążenie nowotworem nie miały klinicznie istotnego wpływu. Nie zaleca się dostosowywania dawki.

Atezolizumab stosuje się u dorosłych. Jeśli wskazanie określa próg PD-L1, musi on zostać potwierdzony zwalidowanym testem. Roztwór do wstrzykiwań podskórnych ma te same wskazania.

• Rak urotelialny (monoterapia): miejscowo zaawansowana lub przerzutowa choroba po wcześniejszej chemioterapii zawierającej platynę albo u pacjentów uznanych za niekwalifikujących się do leczenia cisplatyną, u których nowotwory wykazują ekspresję PD-L1 ≥5%.
• Niedrobnokomórkowy rak płuca (NDRP) we wczesnym stadium (monoterapia): leczenie adiuwantowe po całkowitej resekcji i chemioterapii opartej na platynie, w NDRP o wysokim ryzyku nawrotu z PD-L1 na ≥50% komórek nowotworowych i bez choroby z mutacją EGFR lub ALK-dodatniej.
• Przerzutowy niepłaskonabłonkowy NDRP, leczenie pierwszego rzutu: z bewacyzumabem, paklitakselem i karboplatyną (w NDRP z mutacją EGFR lub ALK-dodatnim dopiero po niepowodzeniu odpowiedniej terapii celowanej) albo z nab-paklitakselem i karboplatyną u pacjentów bez NDRP z mutacją EGFR lub ALK-dodatniego.
• Przerzutowy NDRP, leczenie pierwszego rzutu, monoterapia: PD-L1 na ≥50% komórek nowotworowych lub ≥10% naciekających nowotwór komórek układu odpornościowego, bez NDRP z mutacją EGFR lub ALK-dodatniego.
• Zaawansowany NDRP, leczenie pierwszego rzutu, monoterapia: pacjenci niekwalifikujący się do leczenia opartego na platynie.
• Wcześniej leczony NDRP (monoterapia): miejscowo zaawansowana lub przerzutowa choroba po wcześniejszej chemioterapii; pacjenci z NDRP z mutacją EGFR lub ALK-dodatnim powinni również otrzymać terapię celowaną.
• Drobnokomórkowy rak płuca w stadium rozsianym (ES-SCLC): leczenie pierwszego rzutu z karboplatyną i etopozydem.
• Potrójnie ujemny rak piersi (TNBC): z nab-paklitakselem, w nieoperacyjnym, miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym TNBC z ekspresją PD-L1 ≥1%, u pacjentów, którzy nie otrzymywali chemioterapii z powodu choroby przerzutowej.
• Rak wątrobowokomórkowy (HCC): z bewacyzumabem, w zaawansowanym lub nieoperacyjnym HCC u pacjentów, którzy nie otrzymywali wcześniej leczenia ogólnoustrojowego.

• Nadwrażliwość na atezolizumab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Podczas stosowania samego atezolizumabu (dane zbiorcze, 5039 pacjentów) najczęstszymi działaniami niepożądanymi były zmęczenie (29,3%), zmniejszony apetyt (20,1%), wysypka (19,7%) i nudności (18,8%). Częstość w monoterapii:

Bardzo częste (≥1/10): zakażenie układu moczowego, niedokrwistość, zmniejszony apetyt, ból głowy, duszność, kaszel, nudności, wymioty, biegunka, wysypka, świąd, ból stawów, ból pleców, gorączka, zmęczenie, osłabienie.

Częste (≥1/100 do <1/10): małopłytkowość, neutropenia, reakcja związana z wlewem, niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, hipokaliemia, hiponatremia, hiperglikemia, hipoalbuminemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, neuropatia obwodowa, zaburzenia osierdzia, niedociśnienie, zapalenie płuc, niedotlenienie, zapalenie nosogardła, zapalenie jelita grubego, ból brzucha, dysfagia, ból jamy ustnej i gardła, suchość w jamie ustnej, zapalenie wątroby, zwiększona aktywność AspAT i AlAT, sucha skóra, ból mięśniowo-szkieletowy, zapalenie stawów, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, objawy grypopodobne, dreszcze, zwiększona aktywność gamma-glutamylotransferazy.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): cukrzyca, niewydolność nadnerczy, zapalenie przysadki mózgowej, zespół Guillaina-Barrégo, zapalenie opon mózgowych i mózgu, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie trzustki, ciężkie skórne działania niepożądane, łuszczyca, choroby liszajowate, zapalenie mięśni, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie nerek, zwiększona aktywność kinazy kreatynowej we krwi.

Rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000): zakażenie wirusem cytomegalii, limfohistiocytoza hemofagocytarna, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, sarkoidoza, zespół miasteniczny, niedowład nerwu twarzowego, zapalenie rdzenia kręgowego, zapalenie mięśnia sercowego, celiakia, pemfigoid.

Częstość nieznana: niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego.

W monoterapii niedoczynność tarczycy wystąpiła u 8,5% pacjentów, zapalenie płuc u 3,0% i zapalenie wątroby u 1,7% (po trzy przypadki zakończone zgonem), nadczynność tarczycy u 2,4% i zapalenie jelita grubego u 1,2%.

W terapii skojarzonej (4535 pacjentów) najczęstszymi działaniami niepożądanymi (20% lub więcej) były niedokrwistość (36,8%), neutropenia (36,6%), nudności, zmęczenie, łysienie, wysypka, biegunka, małopłytkowość, zaparcie, zmniejszony apetyt i neuropatia obwodowa; mogą też wystąpić reakcje związane z lekami stosowanymi w skojarzeniu. W NDRP w leczeniu pierwszego rzutu dodanie bewacyzumabu do atezolizumabu, paklitakselu i karboplatyny zwiększyło częstość zdarzeń stopnia 3–4 (63,6% w porównaniu z 57,5%) i zdarzeń zakończonych zgonem (6,1% w porównaniu z 2,5%), z częstszym krwawieniem z nosa, krwiopluciem i udarem mózgu. Reakcje o podłożu immunologicznym występowały częściej w badaniu adiuwantowym NDRP (51,7%) niż w chorobie zaawansowanej (38,4%).

• Nie oczekuje się interakcji metabolicznych: nie przeprowadzono formalnych badań; atezolizumab jest usuwany drogą katabolizmu, więc metaboliczne interakcje lekowe nie są oczekiwane.
• Ogólnoustrojowe kortykosteroidy i leki immunosupresyjne: należy ich unikać przed rozpoczęciem leczenia, ponieważ mogą zakłócać aktywność farmakodynamiczną i skuteczność atezolizumabu. Po rozpoczęciu leczenia można je stosować w leczeniu reakcji o podłożu immunologicznym.
• Leki stosowane w skojarzeniu: obowiązują również interakcje i ostrzeżenia dotyczące bewacyzumabu, paklitakselu, nab-paklitakselu, karboplatyny i etopozydu (patrz ich SmPC).

Leczenie musi być rozpoczęte i nadzorowane przez lekarza doświadczonego w leczeniu nowotworów, a wlewy podają pracownicy ochrony zdrowia.

Zalecana dawka

• 840 mg co 2 tygodnie, 1200 mg co 3 tygodnie lub 1680 mg co 4 tygodnie we wlewie dożylnym, w monoterapii lub w którymkolwiek ze skojarzeń. Gdy leki podaje się tego samego dnia, atezolizumab podaje się jako pierwszy; leki stosowane w skojarzeniu dawkuje się zgodnie z ich własnymi SmPC.
• Roztwór do wstrzykiwań (podskórnie): 1875 mg co 3 tygodnie we wstrzyknięciu podskórnym, w tych samych wskazaniach, w monoterapii lub z tymi samymi lekami stosowanymi w skojarzeniu. Tak jak we wlewie, atezolizumab podaje się jako pierwszy, gdy leki podaje się tego samego dnia.
• Z bewacyzumabem, paklitakselem i karboplatyną (NDRP): bewacyzumab, paklitaksel, a następnie karboplatyna co 3 tygodnie przez cztery lub sześć cykli indukcji, następnie leczenie podtrzymujące bewacyzumabem co 3 tygodnie.
• Z nab-paklitakselem i karboplatyną (NDRP): oba leki w dniu 1, przy czym nab-paklitaksel także w dniach 8 i 15 każdego 3-tygodniowego cyklu, przez cztery lub sześć cykli indukcji.
• Z karboplatyną i etopozydem (ES-SCLC): oba leki w dniu 1, przy czym etopozyd także w dniach 2 i 3 każdego 3-tygodniowego cyklu, przez cztery cykle indukcji.
• Z nab-paklitakselem (TNBC): nab-paklitaksel 100 mg/m² w dniach 1, 8 i 15 każdego 28-dniowego cyklu.
• Z bewacyzumabem (HCC): bewacyzumab 15 mg/kg masy ciała co 3 tygodnie.

Czas trwania leczenia

• Do progresji choroby lub niemożliwej do opanowania toksyczności: rak urotelialny w pierwszym rzucie, monoterapia NDRP w pierwszym rzucie (w tym pacjenci niekwalifikujący się do leczenia platyną), skojarzenia w NDRP i ES-SCLC oraz TNBC.
• Do utraty korzyści klinicznych lub niemożliwej do opanowania toksyczności: wcześniej leczony rak urotelialny i NDRP oraz HCC.
• Adiuwantowe leczenie NDRP we wczesnym stadium: 1 rok, o ile choroba nie nawróci lub toksyczność nie będzie nie do zaakceptowania; dłuższe leczenie nie było badane.
• W skojarzeniach w NDRP i ES-SCLC obserwowano nietypowe odpowiedzi (początkowa progresja, a następnie zmniejszenie guza), dlatego leczenie po progresji można rozważyć według uznania lekarza.

Zmiany dawki i pominięte dawki

• Nie zaleca się zmniejszania dawki. W zależności od rodzaju i nasilenia działania niepożądanego leczenie wstrzymuje się lub trwale przerywa (tabela 2 w SmPC; patrz Specjalne ostrzeżenia).
• Pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej, a harmonogram dostosować tak, aby zachować właściwy odstęp między dawkami.

Szczególne populacje

• Osoby starsze (65 lat lub więcej): dostosowanie dawki nie jest konieczne.
• Pacjenci rasy azjatyckiej: w schemacie z bewacyzumabem, paklitakselem i karboplatyną zalecana dawka początkowa paklitakselu wynosi 175 mg/m² co 3 tygodnie, ponieważ toksyczność hematologiczna w badaniu IMpower150 była większa.
• Zaburzenia czynności nerek: bez dostosowania w łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach; dane w ciężkich zaburzeniach są zbyt ograniczone.
• Zaburzenia czynności wątroby: bez dostosowania w łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach; nie badano w ciężkich zaburzeniach.
• Stan sprawności według ECOG ≥2: tacy pacjenci zostali wykluczeni z badań w TNBC, ES-SCLC, wcześniej leczonym raku urotelialnym i HCC.
• Dzieci i młodzież: nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności u osób w wieku poniżej 18 lat.

Sposób podawania

Koncentrat podaje się wyłącznie we wlewie dożylnym, po rozcieńczeniu do stężenia końcowego 3,2–16,8 mg/ml, i nigdy w szybkim wstrzyknięciu dożylnym ani bolusie. Pierwszy wlew podaje się w ciągu 60 minut, a jeśli jest dobrze tolerowany, kolejne wlewy w ciągu 30 minut. Koncentrat nie jest przeznaczony do podawania podskórnego.

Roztwór do wstrzykiwań jest przeznaczony wyłącznie do podawania podskórnego i nie wolno go podawać dożylnie. Objętość 15 ml wstrzykuje się w udo przez około 7 minut, najlepiej za pomocą zestawu do infuzji podskórnych (typu motylek ze skrzydełkami); niewielka objętość pozostała w drenie nie jest podawana pacjentowi. Miejsce wstrzyknięcia zmienia się wyłącznie między lewym a prawym udem, każde kolejne wstrzyknięcie wykonuje się w odległości co najmniej 2,5 cm od poprzedniego i nigdy w miejscu, gdzie skóra jest zaczerwieniona, posiniaczona, tkliwa lub stwardniała. W trakcie kuracji inne leki do stosowania podskórnego należy w miarę możliwości wstrzykiwać w innych miejscach.

Pacjenci mogą przechodzić z wlewu na roztwór do wstrzykiwań i z powrotem, dlatego należy sprawdzić etykietę, aby upewnić się, że podawana jest przepisana postać.

Działania niepożądane o podłożu immunologicznym

Mogą dotyczyć dowolnego narządu, kilku jednocześnie, i występować po ostatniej dawce. Większość ustąpiła po przerwaniu leczenia i zastosowaniu kortykosteroidów i/lub leczenia wspomagającego.

• Podejrzewane reakcje wymagają oceny w celu potwierdzenia przyczyny lub wykluczenia innych. W zależności od ciężkości atezolizumab wstrzymuje się i podaje kortykosteroidy (zwykle prednizon 1–2 mg/kg na dobę lub równoważnik), zmniejszając ich dawkę stopniowo przez co najmniej 1 miesiąc po poprawie reakcji do stopnia 1 lub niższego; w przypadku niepowodzenia kortykosteroidów można rozważyć inne leki immunosupresyjne.
• Leczenie można zwykle wznowić, jeśli reakcja ustąpi do stopnia 1 lub niższego w ciągu 12 tygodni, a dawka kortykosteroidu wynosi 10 mg prednizonu (lub równoważnik) na dobę lub mniej.
• Leczenie przerywa się trwale w przypadku nawrotu reakcji stopnia 3 i w przypadku każdej reakcji stopnia 4, z wyjątkiem endokrynopatii kontrolowanych hormonalną terapią zastępczą.
• Pacjenci otrzymują kartę pacjenta, którą powinni zawsze nosić przy sobie, i powinni niezwłocznie zgłaszać nowe objawy, takie jak kaszel, duszność, biegunka, ból brzucha, zażółcenie skóry, niezwykłe zmęczenie, ból głowy, osłabienie mięśni, ból w klatce piersiowej lub wysypka.

Zapalenie płuc, zapalenie wątroby i zapalenie jelita grubego

• Zapalenie płuc (w tym przypadki zakończone zgonem): wstrzymać w stopniu 2; trwale przerwać w stopniu 3 lub 4.
• Zapalenie wątroby (niektóre przypadki zakończone zgonem): AspAT, AlAT i bilirubinę kontroluje się przed leczeniem i okresowo. Bez HCC wstrzymać, jeśli zdarzenie stopnia 2 (AlAT lub AspAT ponad 3–5 razy powyżej górnej granicy normy lub bilirubina ponad 1,5–3 razy) trwa dłużej niż 5–7 dni, i trwale przerwać w stopniu 3 lub 4 (AlAT lub AspAT ponad 5 razy lub bilirubina ponad 3 razy powyżej górnej granicy). W HCC progi wstrzymania zależą od wartości wyjściowych, a leczenie przerywa się, jeśli AlAT lub AspAT przekracza górną granicę 10-krotnie lub bilirubina 3-krotnie.
• Zapalenie jelita grubego: wstrzymać w przypadku biegunki stopnia 2 lub 3 (4 lub więcej stolców na dobę powyżej wartości wyjściowej) lub objawowego zapalenia jelita grubego, z kortykosteroidami (dożylnie w stopniu 3); trwale przerwać w stopniu 4. Możliwym powikłaniem jest perforacja przewodu pokarmowego.

Zaburzenia endokrynologiczne

Czynność tarczycy kontroluje się przed leczeniem i okresowo w jego trakcie; nieprawidłowe wyniki badań bez objawów nie uniemożliwiają leczenia. Objawową niedoczynność lub nadczynność tarczycy leczy się hormonalną terapią zastępczą lub lekiem przeciwtarczycowym, podczas gdy atezolizumab jest wstrzymany. Niewydolność nadnerczy oraz zapalenie przysadki mózgowej stopnia 2 lub 3 leczy się, wstrzymując leczenie i podając dożylnie kortykosteroidy oraz w razie potrzeby hormonalną terapię zastępczą; zapalenie przysadki mózgowej stopnia 4 wymaga trwałego przerwania leczenia. W cukrzycy typu 1 rozpoczyna się insulinoterapię, a atezolizumab wstrzymuje się w hiperglikemii stopnia 3 lub wyższego (glukoza na czczo powyżej 13,9 mmol/l) do czasu uzyskania kontroli metabolicznej.

Inne reakcje o podłożu immunologicznym

• Trwałe przerwanie: zapalenie opon mózgowych i mózgu, zespół miasteniczny lub zespół Guillaina-Barrégo dowolnego stopnia; zapalenie rdzenia kręgowego stopnia 2–4; zapalenie mięśnia sercowego lub zaburzenia osierdzia stopnia 2 lub wyższego; podejrzewana limfohistiocytoza hemofagocytarna; potwierdzony zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna rozpływna martwica naskórka.
• Najpierw wstrzymanie: zapalenie nerek stopnia 2, zapalenie mięśni stopnia 2 lub 3, zapalenie trzustki stopnia 2 lub 3 (lub amylaza albo lipaza powyżej 2-krotności górnej granicy normy), reakcje skórne stopnia 3 i niedowład nerwu twarzowego stopnia 1 lub 2; wyższe stopnie lub nawrót prowadzą do trwałego przerwania leczenia.
• Zespół nakładania: zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mięśni i miastenia mogą występować razem, czasem ze skutkiem śmiertelnym, dlatego u pacjenta z jednym z tych stanów monitoruje się pozostałe dwa.
• Mogą też wystąpić zapalenie błony naczyniowej oka, niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego i autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna.

Reakcje związane z wlewem

Mogą wystąpić reakcje związane z wlewem, w tym anafilaksja. W reakcjach stopnia 1 lub 2 wlew zwalnia się lub przerywa i można rozważyć premedykację lekiem przeciwgorączkowym i lekami przeciwhistaminowymi; reakcje stopnia 3 lub 4 wymagają trwałego przerwania leczenia.

Środki ostrożności w szczególnych sytuacjach

• Z bewacyzumabem, paklitakselem i karboplatyną: należy rozważyć łączne ryzyko schematu czterolekowego. Pacjenci z wyraźnym naciekiem nowotworowym dużych naczyń klatki piersiowej lub wyraźnym rozpadem jamistym zmian w płucach zostali wykluczeni z badania kluczowego po przypadkach śmiertelnego krwotoku płucnego.
• Z bewacyzumabem w HCC: ryzyko krwawienia jest zwiększone, w tym śmiertelnego krwotoku z przewodu pokarmowego, dlatego przed rozpoczęciem leczenia poszukuje się żylaków przełyku i leczy je oraz monitoruje się stężenie glukozy we krwi. Dane dotyczące choroby wątroby w klasie B według Child-Pugh są bardzo ograniczone, a dla klasy C nie ma ich wcale.
• Monoterapia pierwszego rzutu w NDRP: działanie rozpoczyna się z opóźnieniem; w pierwszych 2,5 miesiącach zmarło więcej pacjentów niż w grupie chemioterapii, po czym obserwowano korzyść w zakresie długoterminowego przeżycia.
• Rak urotelialny niekwalifikujący się do cisplatyny: stosować ostrożnie u pacjentów nienadających się do żadnej chemioterapii.
• Choroba autoimmunologiczna: dane obserwacyjne wskazują na większe ryzyko reakcji o podłożu immunologicznym podczas stosowania inhibitorów punktów kontrolnych, a zaostrzenia choroby podstawowej były częste, choć w większości łagodne i możliwe do opanowania. Pacjenci z chorobą autoimmunologiczną, wcześniejszym zapaleniem płuc, aktywnymi przerzutami do mózgu, zakażeniem HIV lub wirusem zapalenia wątroby typu B lub C (poza HCC) albo istotną chorobą układu sercowo-naczyniowego zostali wykluczeni z badań.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Antykoncepcja: kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez 5 miesięcy po jego zakończeniu.
• Ciąża: brak danych u ludzi. W modelach ciąży u myszy blokada szlaku PD-L1/PD-1 powodowała odrzucenie płodu o podłożu immunologicznym i śmierć płodu, a przeciwciała IgG1 przechodzą przez łożysko. Atezolizumab mógłby uszkodzić płód, w tym spowodować poronienie lub urodzenie martwego dziecka, i nie należy go stosować w ciąży, chyba że stan kobiety tego wymaga.
• Karmienie piersią: jako przeciwciało, jest oczekiwany w pierwszym mleku, a później w niewielkich stężeniach; podejmuje się decyzję między przerwaniem karmienia piersią a przerwaniem leczenia.
• Płodność: brak danych klinicznych. W 26-tygodniowym badaniu toksyczności na zwierzętach atezolizumab odwracalnie wpływał na cykle menstruacyjne przy ekspozycji około 6-krotnie większej niż u ludzi; męskie narządy rozrodcze nie zostały zajęte.

Polisorbat 20 i identyfikowalność

Każda fiolka 840 mg zawiera 5,6 mg, a każda fiolka 1200 mg 8 mg polisorbatu 20 (0,4 mg/ml), a każda fiolka 1875 mg roztworu do wstrzykiwań zawiera 9 mg; polisorbat 20 może powodować reakcje alergiczne. Podobnie jak w przypadku wszystkich leków biologicznych, należy zapisać nazwę produktu i numer serii.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Atezolizumab ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci odczuwający zmęczenie nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, dopóki objawy nie ustąpią.

Nieotwarte fiolki Tecentriq (zarówno koncentrat do infuzji, jak i roztwór do wstrzykiwań) przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C, w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Nie zamrażać. Fiolki są transportowane w nieprzerwanym łańcuchu chłodniczym do apteki przygotowującej wlew.

Po rozcieńczeniu wykazano stabilność w trakcie stosowania przez okres do 24 godzin w temperaturze do 30 °C i do 30 dni w temperaturze 2–8 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy zużyć natychmiast; w przeciwnym razie byłby zwykle przechowywany nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2–8 °C lub 8 godzin w temperaturze pokojowej (do 25 °C), chyba że rozcieńczenie wykonano w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

Po pobraniu roztworu do wstrzykiwań z fiolki do strzykawki jest on fizycznie i chemicznie stabilny przez okres do 30 dni w temperaturze 2–8 °C i do 8 godzin w temperaturze do 30 °C w świetle dziennym rozproszonym. Ponieważ nie zawiera środka konserwującego o działaniu przeciwdrobnoustrojowym, należy go zużyć natychmiast; w przeciwnym razie za czas i warunki przechowywania w trakcie stosowania odpowiada użytkownik i zwykle nie przekraczałyby one 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że strzykawkę przygotowano w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

Nieotwarta fiolka: 3 lata (koncentrat i roztwór do wstrzykiwań). Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na pudełku.

Wyłącznie na receptę (Rx). Leczenie jest rozpoczynane i nadzorowane przez lekarza doświadczonego w leczeniu nowotworów. Atezolizumab jest podawany przez pracowników ochrony zdrowia we wlewie dożylnym, dlatego dostarcza się go do szpitala lub kliniki, która go podaje, w łańcuchu chłodniczym (2–8 °C). Każde opakowanie koncentratu zawiera jedną fiolkę 14 ml lub 20 ml.