Aldesleukina

Aldesleukina jest rekombinowaną postacią ludzkiej interleukiny-2 (IL-2), naturalnej limfokiny wytwarzanej przez limfocyty T. Jest wytwarzana metodą rekombinacji DNA w szczepie Escherichia coli niosącym ludzki gen IL-2, a jej aktywność biologiczna jest porównywalna z aktywnością ludzkiej IL-2. U ludzi i zwierząt wywołuje kilka zależnych od dawki efektów immunologicznych. W mysich modelach nowotworów zmniejsza wzrost i rozsiew nowotworu, jednak według SmPC dokładny mechanizm, w jaki to pobudzenie odpornościowe wywołuje działanie przeciwnowotworowe, nie jest jeszcze poznany.

Mechanizm działania

• Przekazywanie sygnału przez receptor: aldesleukina wiąże się z receptorem IL-2 i zbliża do siebie domeny cytoplazmatyczne jego łańcuchów beta i gamma. Aktywuje to kinazę tyrozynową Jak3 i prowadzi do fosforylacji reszt tyrozyny w łańcuchu beta; aktywowany kompleks receptora przyłącza białka sygnałowe i pobudza wzrost i różnicowanie limfocytów T.
• Efekty immunologiczne: nasila proliferację i cytotoksyczność limfocytów, indukuje aktywność komórek zabójców aktywowanych limfokinami (LAK) i komórek naturalnych zabójców (NK) oraz indukuje produkcję interferonu gamma.
• Działanie przeciwnowotworowe: wykazane w mysich modelach nowotworów; mechanizm u pacjentów nie został ustalony.

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: po krótkim wlewie dożylnym stężenia w osoczu są wysokie, a białko szybko dystrybuuje do przestrzeni pozanaczyniowej. Po wstrzyknięciu podskórnym szczytowe stężenia osiągane są po 2 do 6 godzin, a bezwzględna biodostępność wynosi 31 do 47%.
• Dystrybucja: podczas ciągłego wlewu dożylnego w stałej lub zmniejszającej się dawce średni tmax wynosił 11 godzin i 4,4 godziny, a stężenia w surowicy były 3,20 i 1,95 razy wyższe niż po wstrzyknięciu podskórnym. Stężenia w surowicy po podaniu dożylnym są proporcjonalne do dawki.
• Metabolizm i eliminacja: po dożylnym podaniu w bolusie stężenia w surowicy zmniejszają się dwufazowo, z okresem półtrwania alfa wynoszącym 13 minut i okresem półtrwania beta wynoszącym 85 minut; 87% klirensu bolusa przypada na fazę alfa. Średni klirens u pacjentów z nowotworami wynosi 155 do 420 ml/min; w niedawnym badaniu u pacjentów z nowotworem z przerzutami wynosił 243,2 do 346,3 ml/min, przy końcowym okresie półtrwania 100,4 do 123,9 minuty. Nerka jest główną drogą: białko jest rozkładane do aminokwasów w komórkach cewek proksymalnych, a w moczu pojawia się niewiele aktywnego białka lub nie pojawia się ono wcale.
• Kinetyka podskórna: model jednokompartmentowy, z okresem półtrwania wchłaniania 45 minut i okresem półtrwania eliminacji od 3 do 5 godzin.
• Szczególne grupy pacjentów: żadne formalne badanie nie porównywało farmakokinetyki u osób w podeszłym wieku i u młodszych pacjentów ani nie obejmowało pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

• Przerzutowy gruczolakorak nerki (rak nerkowokomórkowy): leczenie przerzutowego gruczolakoraka nerki. Dawkowanie w SmPC dotyczy dorosłych pacjentów.
• Czynniki ryzyka słabszej odpowiedzi: trzy czynniki wiążą się z niższym odsetkiem odpowiedzi i krótszą medianą przeżycia, a oba zmniejszają się wraz ze wzrostem liczby czynników: stan sprawności według ECOG równy 1 lub wyższy (0 = normalna aktywność; 1 = objawy, ale chodzący); przerzuty w więcej niż jednym narządzie; oraz mniej niż 24 miesiące między początkowym rozpoznaniem guza pierwotnego a oceną pacjenta pod kątem leczenia. Pacjentów, u których występują wszystkie trzy czynniki, nie wolno leczyć.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
• Stan ogólny: stan sprawności według ECOG równy 2 lub wyższy.
• Stan sprawności według ECOG równy 1 lub wyższy łącznie z przerzutami w więcej niż jednym narządzie i mniej niż 24 miesiącami między początkowym rozpoznaniem guza pierwotnego a oceną pod kątem leczenia (wszystkie trzy czynniki ryzyka).
• Istotny wywiad lub obecność ciężkiej choroby serca (w wątpliwych przypadkach wykonuje się próbę wysiłkową).
• Objawy czynnego zakażenia wymagającego leczenia antybiotykiem.
• PaO2 poniżej 60 mmHg w spoczynku.
• Ciężka niewydolność ważnego narządu.
• Przerzuty do mózgu lub napady drgawkowe, z wyjątkiem skutecznie leczonych przerzutów do mózgu (prawidłowy obraz, stabilny stan neurologiczny).

SmPC zaleca również niestosowanie aldesleukiny w przypadku: liczby leukocytów poniżej 4000/mm³, liczby płytek krwi poniżej 100 000/mm³ lub hematokrytu poniżej 30%; nieprawidłowego stężenia bilirubiny lub kreatyniny w surowicy; przeszczepienia allogenicznego narządu w wywiadzie; pacjentów, u których prawdopodobnie będzie konieczne leczenie kortykosteroidami; oraz wcześniej istniejącej choroby autoimmunologicznej.

Częstość i nasilenie działań niepożądanych zależą od drogi podania, dawki i schematu. Większość z nich jest bezpośrednio związana z produktem i może ustąpić w ciągu 1 do 2 dni po zakończeniu leczenia. Wśród 255 pacjentów z przerzutowym gruczolakorakiem nerki, którym podawano samą aldesleukinę, 4% (11 pacjentów) zmarło z przyczyn związanych z leczeniem; mniej niż 1% pacjentów leczonych podskórnie zmarło z powodu działań niepożądanych.

Bardzo częste (≥1/10): niedokrwistość, małopłytkowość; niedoczynność tarczycy; jadłowstręt; lęk, splątanie, depresja, bezsenność; zawroty głowy, ból głowy, parestezje, senność; tachykardia, arytmia, ból w klatce piersiowej; niedociśnienie; duszność, kaszel; nudności z wymiotami lub bez wymiotów, biegunka, zapalenie jamy ustnej; rumień i wysypka, złuszczające zapalenie skóry, świąd, pocenie się; oliguria, zwiększone stężenie mocznika i kreatyniny we krwi; reakcje, ból i zapalenie w miejscu wstrzyknięcia (rzadsze podczas ciągłego wlewu dożylnego), gorączka z dreszczami lub bez dreszczy, złe samopoczucie, astenia i zmęczenie, ból, obrzęk, zwiększenie masy ciała, zmniejszenie masy ciała.

Częste (≥1/100 do <1/10): zakażenie dróg oddechowych, posocznica; leukopenia, koagulopatia w tym rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, eozynofilia; nadczynność tarczycy; kwasica, hiperglikemia, hipokalcemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, odwodnienie, hiponatremia, hipofosfatemia; drażliwość, pobudzenie, omamy; neuropatia, omdlenie, zaburzenia mowy, utrata smaku, letarg; zapalenie spojówek; sinica, przemijające zmiany w EKG, niedokrwienie mięśnia sercowego, kołatanie serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe w tym niewydolność serca; zapalenie żył, nadciśnienie; obrzęk płuc, wysięk opłucnowy, hipoksja, krwioplucie, krwawienie z nosa, niedrożność nosa, nieżyt nosa; dysfagia, niestrawność, zaparcia, krwawienie z przewodu pokarmowego (w tym krwawienie z odbytnicy i krwawe wymioty), wodobrzusze, zapalenie warg, zapalenie żołądka; zwiększona aktywność aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej i dehydrogenazy mleczanowej, hiperbilirubinemia, powiększenie wątroby lub powiększenie wątroby i śledziony; łysienie, pokrzywka; ból mięśni, ból stawów; krwiomocz, niewydolność nerek, bezmocz; zapalenie błon śluzowych, guzek w miejscu wstrzyknięcia, hipotermia, objawy grypopodobne.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): neutropenia; reakcje nadwrażliwości; hipoglikemia; śpiączka, drgawki, porażenie, miastenia; zapalenie mięśnia sercowego, kardiomiopatia, zatrzymanie akcji serca, wysięk w worku osierdziowym; zakrzepica, zakrzepowe zapalenie żył, krwotok; zapalenie trzustki, niedrożność jelit, perforacja przewodu pokarmowego (w tym martwica lub zgorzel); bielactwo, obrzęk naczynioruchowy; miopatia, zapalenie mięśni.

Rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000): agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, neutropenia z gorączką; anafilaksja; cukrzyca; zaburzenia nerwu wzrokowego w tym zapalenie nerwu wzrokowego; hipokinezja komór serca; zatorowość płucna, zespół ostrej niewydolności oddechowej; aktywacja uśpionej choroby Leśniowskiego-Crohna; zapalenie pęcherzyka żółciowego, śmiertelna niewydolność wątroby; wysypka pęcherzykowo-pęcherzowa, zespół Stevensa-Johnsona; martwica w miejscu wstrzyknięcia.

Częstość nieznana: krwotok śródczaszkowy lub mózgowy, udar mózgu, leukoencefalopatia; tamponada serca; rabdomioliza.

Zespołowi przesiąkania włośniczek mogą towarzyszyć zaburzenia rytmu serca, dusznica bolesna, zawał mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa wymagająca intubacji, krwawienie z przewodu pokarmowego, zawał krezki, niewydolność nerek, obrzęk i zmiany stanu psychicznego; występuje rzadziej i jest mniej nasilony przy podaniu podskórnym niż przy ciągłym podaniu dożylnym. W piśmiennictwie opisano rzadkie przypadki leukoencefalopatii, głównie u pacjentów leczonych z powodu zakażenia HIV, u których występowały również inne czynniki ryzyka.

• Cisplatyna, winblastyna i dakarbazyna: przy jednoczesnym stosowaniu zgłaszano śmiertelny zespół rozpadu guza, dlatego skojarzenie nie jest zalecane.
• Interferon alfa: ciężka rabdomioliza i uszkodzenie serca (zawał mięśnia sercowego, zapalenie mięśnia sercowego, hipokinezja komór serca) wydają się częstsze przy dożylnej aldesleukinie z interferonem alfa. Przy skojarzeniu obserwowano zaostrzenie lub pierwsze wystąpienie chorób autoimmunologicznych i zapalnych (kłębuszkowe zapalenie nerek IgA, ciężka miastenia ocznobulbarna, zapalenie stawów, zapalenie tarczycy, pęcherzyca, zespół Stevensa-Johnsona).
• Glikokortykosteroidy: mogą zmniejszać skuteczność aldesleukiny i należy ich unikać. Jeśli pojawią się zagrażające życiu objawy przedmiotowe lub podmiotowe, można stosować deksametazon do czasu, aż działania toksyczne staną się akceptowalne.
• Leki hepatotoksyczne, nefrotoksyczne, mielotoksyczne lub kardiotoksyczne: mogą nasilać toksyczność aldesleukiny w tych samych narządach. Ponieważ aldesleukina odwracalnie zwiększa aktywność aminotransferaz oraz stężenie bilirubiny, mocznika i kreatyniny, metabolizm wątrobowy lub wydalanie nerkowe innych leków może ulec zmianie; leki o znanej nefrotoksyczności lub hepatotoksyczności należy stosować ostrożnie.
• Leki przeciwnadciśnieniowe, takie jak beta-adrenolityki: mogą nasilać działanie obniżające ciśnienie krwi, dlatego konieczne jest monitorowanie.
• Leki psychotropowe i inne leki działające ośrodkowo: aldesleukina wpływa na ośrodkowy układ nerwowy i może zmieniać odpowiedź na leki psychotropowe; monitorować.
• Środki kontrastowe: stosowane po aldesleukinie mogą wywołać ponownie toksyczność obserwowaną podczas leczenia, najczęściej w ciągu 2 tygodni od ostatniej dawki, ale czasem po kilku miesiącach. Środków kontrastowych nie należy stosować w ciągu 2 tygodni po leczeniu.
• Sekwencyjne podawanie dużych dawek aldesleukiny z chemioterapią: reakcje nadwrażliwości (rumień, świąd, niedociśnienie) w ciągu kilku godzin po chemioterapii zgłaszano w przypadku dakarbazyny, cisplatyny, tamoksyfenu i interferonu alfa, a niektórzy pacjenci wymagali interwencji lekarskiej.

Aldesleukinę wolno stosować wyłącznie pod nadzorem wykwalifikowanego lekarza, który dobrze zna chemioterapię przeciwnowotworową. Podczas podawania w ciągłym wlewie dożylnym zaleca się hospitalizację w wyspecjalizowanym oddziale dysponującym środkami oddziału intensywnej opieki, aby można było prawidłowo śledzić stan kliniczny i wyniki badań laboratoryjnych. Leczenie podskórne może być podawane w domu przez wykwalifikowanych pracowników ochrony zdrowia. Proszek rekonstytuuje się przed użyciem (1,2 ml wody do wstrzykiwań daje 18 mln j.m./ml; przygotowanie opisano w punkcie 6.6 SmPC).

Zalecana dawka (dorośli)

• Ciągły wlew dożylny: 18 mln j.m./m² przez 24 godziny przez 5 dni, następnie 2 do 6 dni bez aldesleukiny, potem kolejne 5 dni ciągłego wlewu i 3 tygodnie bez aldesleukiny. Stanowi to jeden cykl indukcyjny. Po 3 tygodniach przerwy w leczeniu po pierwszym cyklu należy podać drugi cykl indukcyjny.
• Leczenie podtrzymujące po indukcji dożylnej: jeśli choroba odpowiada na leczenie lub jest stabilna, do 4 cykli podtrzymujących (18 mln j.m./m² w ciągłym wlewie przez 5 dni), z 4 tygodniami przerwy między cyklami.
• Wstrzyknięcie podskórne: 18 mln j.m. na dobę przez 5 dni, następnie 2 dni bez aldesleukiny. W ciągu kolejnych 3 tygodni 18 mln j.m. w pierwsze 2 dni każdego tygodnia i 9 mln j.m. w dniach 3, 4 i 5, bez leczenia w dniach 6 i 7. Po tygodniu bez aldesleukiny 4-tygodniowy cykl się powtarza. Pacjenci, którzy odpowiadają na leczenie lub są stabilni, mogą kontynuować takie cykle jako leczenie podtrzymujące.

Modyfikacje dawki

• Jeśli zalecana dawka nie jest tolerowana, dawkę zmniejsza się lub leczenie przerywa do czasu ustąpienia objawów nietolerancji. Nie wiadomo, w jakim stopniu zmniejszenie dawki zmienia odsetek odpowiedzi i medianę przeżycia.
• Decyzja o wznowieniu uwzględnia nasilenie i charakter toksyczności. Działania niepożądane mogą być ciężkie lub zagrażające życiu, ale są uleczalne i zwykle (choć nie zawsze) ustępują w ciągu 1 do 2 dni po przerwaniu leczenia.

Leki wspomagające

Przy zalecanej dawce gorączka i działania ze strony przewodu pokarmowego są częste. Paracetamol można podawać z aldesleukiną w celu zmniejszenia gorączki, a petydynę można dodać w przypadku towarzyszących jej dreszczy. Leki przeciwwymiotne i przeciwbiegunkowe leczą działania ze strony przewodu pokarmowego, a leki przeciwhistaminowe mogą pomóc w niektórych przypadkach swędzącej wysypki.

Szczególne grupy pacjentów

• Zaburzenia czynności nerek lub wątroby: brak formalnego badania farmakokinetyki, bezpieczeństwa lub tolerancji; pacjenci z istniejącymi zaburzeniami wymagają ścisłego monitorowania.
• Osoby w podeszłym wieku: brak formalnego porównania z młodszymi pacjentami, a badano niewielu pacjentów w wieku 65 lat lub starszych (odsetki odpowiedzi były podobne). Przepisywać ostrożnie, ponieważ czynność nerek i wątroby może z wiekiem słabnąć, a starsi pacjenci mogą być bardziej wrażliwi na działania niepożądane.
• Dzieci i młodzież: nie ustalono bezpieczeństwa ani skuteczności.

Zespół przesiąkania włośniczek

Aldesleukina może powodować zespół przesiąkania włośniczek: utratę napięcia naczyń z wyciekiem białek osocza i płynu z naczyń, prowadzącą do niedociśnienia, przyspieszonej akcji serca i słabego ukrwienia narządów. Jeden ciężki przypadek zakończył się zgonem. Zwykle zaczyna się w ciągu kilku godzin od pierwszej dawki, a objawy (niedociśnienie, tachykardia, duszność, obrzęk płuc) zgłaszano po 2 do 12 godzin. Czynność krążenia i oddychania należy ściśle monitorować, zwłaszcza przy podaniu dożylnym. Niedociśnienie czasem ustępuje bez leczenia; w przeciwnym razie ostrożnie podaje się płyny dożylnie, a przypadki oporne wymagają małych dawek katecholamin, których długotrwałe stosowanie lub większe dawki mogą powodować zaburzenia rytmu serca. Korzyść ze zwiększenia objętości krwi należy zestawić z ryzykiem obrzęku płuc, wodobrzusza oraz wysięku opłucnowego lub osierdziowego. Jeśli te środki zawiodą, aldesleukinę się odstawia.

Choroba autoimmunologiczna

Aldesleukina może nasilać istniejącą chorobę autoimmunologiczną z potencjalnie zagrażającymi życiu powikłaniami i może reaktywować uśpioną chorobę Leśniowskiego-Crohna. Ponieważ nie wszyscy pacjenci, u których rozwijają się problemy autoimmunologiczne związane z interleukiną-2, mają je w wywiadzie, należy ściśle monitorować czynność tarczycy i inne możliwe stany autoimmunologiczne.

Ośrodkowy układ nerwowy

Leczenie należy przerwać w przypadku ciężkiego letargu lub senności, ponieważ kontynuowanie może prowadzić do śpiączki. Aldesleukina może nasilać objawy nierozpoznanych lub nieleczonych przerzutów do mózgu, dlatego każdy pacjent wymaga najpierw prawidłowej oceny i leczenia przerzutów do mózgu. Mogą wystąpić zaburzenia psychiczne (drażliwość, splątanie, depresja); zwykle są odwracalne, ale mogą trwać kilka dni. Aldesleukina może zmieniać działanie leków psychotropowych.

Czynność nerek i wątroby

Aldesleukina powoduje odwracalne zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych oraz stężenia bilirubiny, mocznika i kreatyniny i może zmieniać metabolizm wątrobowy lub wydalanie nerkowe innych leków. Leki o znanej nefrotoksyczności lub hepatotoksyczności stosuje się ostrożnie, a pacjentów z istniejącymi zaburzeniami ściśle monitoruje się.

Zakażenia

Każde istniejące zakażenie bakteryjne należy leczyć przed rozpoczęciem terapii, ponieważ może zwiększać toksyczność. Aldesleukina może zwiększać częstość lub ciężkość zakażeń bakteryjnych (posocznica, bakteryjne zapalenie wsierdzia, septyczne zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc), głównie po stosowaniu dożylnym; drobnoustrojami są Staphylococcus aureus lub S. epidermidis, a niekiedy Escherichia coli. Miejscowe zakażenia związane z cewnikiem są częstsze przy ciągłym wlewie dożylnym, a profilaktyczne antybiotyki są niezbędne u pacjentów z cewnikami centralnymi. Wstrzyknięcie podskórne często powoduje odczyny zapalne w miejscu wstrzyknięcia, czasem z martwicą; zmiana miejsc wstrzyknięcia na ciele je zmniejsza.

Wysięki surowicze i metabolizm glukozy

Aldesleukina może nasilać wysięki surowicze, które należy leczyć przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza gdy pogorszenie mogłoby spowodować poważną niewydolność narządu (na przykład wysięk w worku osierdziowym). Może też zaburzać metabolizm glukozy, dlatego monitoruje się stężenie glukozy we krwi, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą.

Monitorowanie przed leczeniem i w trakcie leczenia

• Przed leczeniem i okresowo: standardowa morfologia krwi z rozmazem i liczbą płytek krwi (może wystąpić niedokrwistość i małopłytkowość), badania biochemiczne krwi obejmujące gospodarkę wodno-elektrolitową, glukozę oraz badania czynności nerek i wątroby, oprócz zwykłych badań w przerzutowym gruczolakoraku nerki.
• Przed leczeniem: zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej, EKG (w razie potrzeby z próbą wysiłkową) i gazometria krwi tętniczej. Nieprawidłowości lub objawy niedokrwienia serca wymagają dalszych badań w celu wykluczenia istotnej choroby wieńcowej.
• Podczas leczenia dożylnego: regularny pomiar ciśnienia tętniczego i tętna, czynność innych narządów, w tym stan psychiczny i diureza, z częstszymi pomiarami, jeśli ciśnienie krwi spada. Hipowolemię ocenia się na podstawie ośrodkowego ciśnienia żylnego.
• Objawy ze strony układu oddechowego: pacjenci z rzężeniami, przyspieszonym oddechem lub dusznością wymagają monitorowania czynności płuc, w tym pulsoksymetrii i gazometrii krwi tętniczej.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Antykoncepcja: mężczyźni i kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia.
• Ciąża: brak danych dotyczących kobiet w ciąży, a badania reprodukcji na zwierzętach są niewystarczające. U szczurów aldesleukina powodowała toksyczność dla matki i letalność zarodków. Nie wolno jej stosować w ciąży, chyba że oczekiwana korzyść dla matki uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu.
• Karmienie piersią: nie wiadomo nic o przenikaniu do mleka ludzkiego. Ze względu na nieznane ryzyko poważnych działań niepożądanych u noworodka karmienie piersią nie jest dozwolone podczas leczenia.

Sód

Każdy ml zawiera mniej niż 23 mg sodu, dlatego produkt uznaje się za zasadniczo niezawierający sodu.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Aldesleukina może wpływać na ośrodkowy układ nerwowy. Mogą wystąpić omamy, senność, omdlenia i drgawki, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn. Pacjenci nie mogą prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, dopóki te działania nie ustąpią.

Przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C. Nie zamrażać. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Aldesleukina jest produktem łańcucha chłodniczego: utrzymywać w temperaturze 2–8 °C podczas transportu i przechowywania. Po rekonstytucji zgodnie z instrukcją wykazano fizykochemiczną stabilność podczas stosowania przez 48 godzin w temperaturze 2–30 °C (w lodówce lub w temperaturze pokojowej). Z mikrobiologicznego punktu widzenia zrekonstytuowany produkt należy zużyć natychmiast; jeśli nie zostanie zużyty od razu, czas i warunki przechowywania są odpowiedzialnością użytkownika i zwykle nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że rekonstytucja przebiegała w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych. Postać: jednorazowa fiolka z przezroczystego szkła typu I o pojemności 5 ml z korkiem z kauczuku syntetycznego, w pudełkach po 1 lub 10 fiolek; nie wszystkie wielkości opakowań muszą być wprowadzone do obrotu.

45 miesięcy w stanie nieotwartym. Po rekonstytucji SmPC podaje 24 godziny (punkt 6.3) i stwierdza, że rozcieńczony roztwór należy zużyć w ciągu 48 godzin od rekonstytucji, łącznie z czasem wlewu; warunki opisano w części Warunki przechowywania.

Wyłącznie na receptę (Rx), do stosowania pod nadzorem wykwalifikowanego lekarza doświadczonego w chemioterapii przeciwnowotworowej. Aldesleukinę podają pracownicy ochrony zdrowia: ciągły wlew dożylny podaje się w szpitalu, najlepiej w wyspecjalizowanym oddziale dysponującym zapleczem intensywnej opieki, a kurację podskórną mogą podawać w domu wykwalifikowani pracownicy ochrony zdrowia. Jest dostarczana do szpitala lub kliniki, które ją podają, w warunkach łańcucha chłodniczego (2–8 °C).