Lanreotyd

Lanreotyd wytwarza utrzymującą się aktywację receptora somatostatyny z głębokiego depotu podskórnego, hamując hormon wzrostu i szereg hormonów żołądkowo-jelitowo-trzustkowych. Efekty antywydzielnicze leżą u podstaw kontroli objawowej; efekty antyproliferacyjne leżą u podstaw korzyści dotyczącej przeżycia wolnego od progresji w GEP-NET.

Mechanizm działania

• Agonizm SSTR2 i SSTR5: wiązanie z receptorami somatostatyny sprzężonymi z białkiem G sprzęga się przez Gαi/o w celu hamowania cyklazy adenylanowej oraz przez fosfolipazę C i kanały jonowe, hiperpolaryzując komórki docelowe i hamując uwalnianie hormonu.
• Efekty endokrynologiczne: hamowanie GH i IGF-1, glukagonu, insuliny oraz peptydów żołądkowo-jelitowo-trzustkowych.
• Efekty antyproliferacyjne w NET: aktywacja SSTR wywołuje zatrzymanie cyklu komórkowego i apoptozę; zmniejsza angiogenezę nowotworową i cytokiny wspierające wzrost. Wykazano przedłużenie przeżycia wolnego od progresji w badaniu CLARINET w przerzutowych, dobrze/umiarkowanie zróżnicowanych GEP-NET.

Farmakokinetyka

• Wchłanianie: dwufazowe z depotu — początkowe szybkie uwalnianie w ciągu pierwszych kilku dni, następnie powolna, pasywna dyfuzja z wytrąconego rezerwuaru leku przez ~28 dni. Wchłanianie jest niezależne od masy ciała, płci i dawki.
• Objętość dystrybucji: szacowana ~15 L.
• Wiązanie z białkami: dane ograniczone; klinicznie nieistotne dla dawkowania.
• Okres półtrwania: końcowy okres półtrwania około 22 dni dla postaci Autogel — potwierdza dawkowanie raz w miesiącu i wydłużone odstępy u niektórych pacjentów.
• Wydalanie: minimalne wydalanie nerkowe (<5%) i minimalne wydalanie kałowe leku niezmienionego (<0,5%), co sugeruje głównie eliminację żółciową po metabolizmie.
• Klirens: szacowany ~23,1 L/h.

• Akromegalia: długoterminowe leczenie pacjentów z niedostateczną odpowiedzią na operację i/lub radioterapię lub którzy nie mogą być leczeni tymi metodami.
• Nowotwory neuroendokrynne żołądkowo-jelitowo-trzustkowe (GEP-NET): leczenie dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi, dobrze lub umiarkowanie zróżnicowanymi, miejscowo zaawansowanymi lub przerzutowymi GEP-NET pochodzenia jelita środkowego, trzustkowego lub nieznanego w celu poprawy przeżycia wolnego od progresji.
• Zespół rakowiaka: postępowanie z objawami (zaczerwienienie, biegunka) u dorosłych — zmniejsza zapotrzebowanie na ratunkową terapię krótko działającym analogiem somatostatyny.

• Nadwrażliwość na lanreotyd, jakikolwiek analog somatostatyny lub jakąkolwiek substancję pomocniczą.

Bardzo częste (≥1/10): zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, ból brzucha, nudności — zwykle łagodne do umiarkowanych, przemijające i najbardziej nasilone po pierwszych wstrzyknięciach); kamica żółciowa (kamienie żółciowe rozwijają się u do 30% pacjentów na długoterminowej terapii).

Częste (≥1/100 do <1/10): reakcje w miejscu wstrzyknięcia (stwardnienie, guzek, ból, rumień, świąd); wzdęcia, wymioty, wzdęcie brzucha, biegunka tłuszczowa; hiperglikemia, hipoglikemia, cukrzyca; rozszerzenie dróg żółciowych, osad żółciowy; bradykardia zatokowa; osłabienie, zmęczenie; łysienie, hipotrychoza; zapalenie nosogardzieli; niedoczynność tarczycy, zmniejszona wolna tyroksyna.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): uderzenia gorąca, zawroty głowy, ból głowy, bezsenność, letarg; zapalenie trzustki, zwiększenie aktywności transaminaz, zwiększona bilirubina; wysypka, świąd; zmniejszenie objętości końcowo-rozkurczowej i końcowo-skurczowej lewej komory.

Rzadkie (<1/1000): reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja (bardzo rzadko); arytmia.

• Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe: lanreotyd wpływa na homeostazę glukozy — często wymagane są dostosowania terapii przeciwcukrzycowej.
• Cyklosporyna: lanreotyd może zmniejszać jelitowe wchłanianie cyklosporyny — monitorować stężenia i dostosować dawkę.
• Bromokryptyna: lanreotyd może zwiększać dostępność bromokryptyny.
• Substraty CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. chinidyna, terfenadyna): lanreotyd jest słabym inhibitorem CYP3A4 — monitorować.
• Beta-blokery i inne leki wywołujące bradykardię: możliwa addytywna bradykardia — monitorować częstość akcji serca.

Lanreotyd Autogel / Depot podaje się we wstrzyknięciu głęboko podskórnym w górny zewnętrzny kwadrant pośladka (lub inne odpowiednie miejsce zgodnie z oznakowaniem) co 4 tygodnie. Pacjenci lub opiekunowie mogą być przeszkoleni do samodzielnego podawania, gdy jest to odpowiednie.

Akromegalia

• Dawka początkowa: 90 mg głęboko podskórnie co 4 tygodnie; niektóre schematy rozpoczynają od 60 mg u pacjentów wcześniej nieleczonych.
• Titrowanie na podstawie GH/IGF-1: zwiększyć do 120 mg co 4 tygodnie lub wydłużyć odstęp (90 mg co 6–8 tygodni) w przypadku bardzo dobrze kontrolowanej choroby. Moc 60 mg jest opcją do deeskalacji.

Nowotwory neuroendokrynne żołądkowo-jelitowo-trzustkowe

• Dawka standardowa: 120 mg głęboko podskórnie co 4 tygodnie.

Zespół rakowiaka

• Dawka standardowa: 120 mg głęboko podskórnie co 4 tygodnie; titrowanie do kontroli objawowej. Krótko działająca terapia ratunkowa somatostatyną może być stosowana między zaplanowanymi wstrzyknięciami w przypadku objawów przebijających.

Zaburzenia czynności nerek

W ciężkich zaburzeniach czynności nerek ogólnoustrojowa ekspozycja na lanreotyd jest zwiększona; rozważyć rozpoczęcie od 60 mg co 4 tygodnie w akromegalii i titrować ostrożnie. Brak konieczności dostosowania w dawkowaniu w GEP-NET.

Zaburzenia czynności wątroby

Łagodne do umiarkowanych zaburzenia czynności wątroby nie wymagają dostosowania dawki; dane są ograniczone w ciężkich zaburzeniach.

Pominięta dawka

Podać kolejną dawkę jak najszybciej i wznowić harmonogram co 4 tygodnie. Unikać podawania dwóch dawek w krótkim odstępie.

Monitorowanie pęcherzyka żółciowego

Długoterminowa terapia analogiem somatostatyny powoduje bezobjawowe kamienie żółciowe u znacznej mniejszości pacjentów. Zalecane jest wyjściowe USG przed terapią i okresowe monitorowanie (np. co 6–12 miesięcy) następnie.

Metabolizm glukozy

Lanreotyd hamuje zarówno insulinę, jak i glukagon. Monitorować glikemię ściśle na początku leczenia i przy zmianach dawki; wcześniej istniejąca cukrzyca może wymagać dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych.

Funkcja tarczycy

Łagodne obniżenie funkcji tarczycy jest częste; monitorować TSH i wolną T4 co roku.

Monitorowanie kardiologiczne

Może wystąpić bradykardia zatokowa; ostrożność i monitorowanie EKG są zalecane u pacjentów z wcześniej istniejącą chorobą serca, szczególnie tych na lekach towarzyszących wywołujących bradykardię.

Ciąża i karmienie piersią

• Ciąża: ograniczone dane — stosować tylko wtedy, gdy jest to wyraźnie wskazane. Lanreotyd sklasyfikowany jest jako kategoria C ciąży w USA.
• Karmienie piersią: niezalecany — przenikanie do mleka matki i wpływ na niemowlę są nieznane.

Technika wstrzykiwania i miejsce

Wstrzykiwać głęboko do tkanki podskórnej bez aspiracji; zmieniać strony przy każdym podaniu. Doprowadzić strzykawkę do temperatury pokojowej przez 30 minut przed wstrzyknięciem (nadal w zamkniętym worku) dla komfortu i łatwości wstrzyknięcia.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Brak lub znikomy wpływ; doradzać ostrożność w przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub osłabienia.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w 2–8°C (lodówka), chronione przed światłem. Nie zamrażać. Fabrycznie napełnioną strzykawkę można przechowywać w oryginalnym zamkniętym worku poniżej 40°C przez jeden okres do 72 godzin przed podaniem. Wyrzucić, jeśli narażona na odchylenia temperatury poza oznakowaniem.

3 lata od daty produkcji. Nie stosować po upływie daty ważności wydrukowanej na opakowaniu.

Wymagana recepta (Rx).