Epkorytamab

Epkorytamab jest humanizowanym przeciwciałem bispecyficznym IgG1, wytwarzanym w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) metodą rekombinacji DNA, które jednocześnie wiąże się z CD20 na limfocytach B i z CD3 na limfocytach T. Powoduje to kontakt własnych limfocytów T pacjenta z komórkami chłoniaka CD20-dodatnimi i ich aktywację w celu zniszczenia tych komórek.

Mechanizm działania

• Dwa cele: jedno ramię wiąże się ze swoistym zewnątrzkomórkowym epitopem CD20 na limfocytach B (komórkach nowotworowych i zdrowych komórkach linii B), a drugie z CD3 na limfocytach T. Aktywność zależy od jednoczesnego związania obu, co aktywuje limfocyt T i prowadzi do zabicia komórki z ekspresją CD20 przez limfocyty T.
• Wyciszony region Fc: region Fc jest wyciszony, co zapobiega niezależnym od celu działaniom immunologicznym, takim jak cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał (ADCC), cytotoksyczność zależna od dopełniacza (CDC) i fagocytoza komórkowa zależna od przeciwciał (ADCP).
• Z rytuksymabem: w badaniach przedklinicznych epkorytamab i rytuksymab nie zakłócały wzajemnie swojego działania i powodowały uzupełniające się ADCC z udziałem komórek NK oraz cytotoksyczność z udziałem limfocytów T.
• Deplecja limfocytów B: u pacjentów, u których na początku leczenia wykrywano krążące limfocyty B, epkorytamab powodował szybką i trwałą deplecję tych komórek.
• Limfocyty T i cytokiny: liczba krążących limfocytów T przejściowo zmniejsza się zaraz po każdej dawce w cyklu 1, a następnie zwiększa się w kolejnych cyklach. Przejściowe, niewielkie zwiększenia stężenia interferonu-γ, TNF-α, IL-6, IL-2 i IL-10 występują głównie po pierwszej pełnej dawce 48 mg i osiągają szczyt po 1–4 dniach. To uwalnianie cytokin jest podstawą zespołu uwalniania cytokin.

Farmakokinetyka

• Model: farmakokinetykę opisuje dwukompartmentowy model populacyjny z wchłanianiem podskórnym pierwszego rzędu i eliminacją zależną od celu. Zmienność między pacjentami jest umiarkowana do dużej.
• Wchłanianie: po podskórnym wstrzyknięciu dawki 48 mg maksymalne stężenia występują po około 3 do 4 dniach w chłoniaku z dużych komórek B. Pod koniec schematu cotygodniowego średnie geometryczne maksymalne stężenie wynosiło 10,8 µg/ml, a AUC w ciągu 7 dni 68,9 dzień·µg/ml; stężenie minimalne w 12. tygodniu wynosiło 8,4 µg/ml. W stanie stacjonarnym przy schemacie co 4 tygodnie stężenie maksymalne wynosiło 4,76 µg/ml, a minimalne 1,2 µg/ml.
• Dystrybucja: centralna objętość dystrybucji 8,27 l; pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym 25,6 l.
• Metabolizm: nie badano bezpośrednio. Podobnie jak w przypadku innych leków białkowych, oczekuje się, że epkorytamab jest rozkładany do małych peptydów i aminokwasów szlakami katabolicznymi.
• Eliminacja: oczekuje się nasycalnego klirensu zależnego od celu; średni geometryczny klirens 0,441 l/dobę. Okres półtrwania zależy od stężenia i wynosi około 22 dni przy pełnej dawce 48 mg pod koniec trzeciego cyklu.
• Specjalne populacje: ekspozycja w chłoniaku grudkowym jest zgodna z ekspozycją w chłoniaku z dużych komórek B i jest podobna przy schemacie 2-etapowym i 3-etapowym, z wyjątkiem przejściowo niższych stężeń minimalnych w dniu 15. cyklu 1 po dawce 3 mg w schemacie 3-etapowym. U pacjentów w wieku 65 lat i starszych, przy łagodnym do umiarkowanego zaburzeniu czynności nerek oraz przy łagodnym zaburzeniu czynności wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki.

Epkorytamab jest stosowany u dorosłych, w monoterapii lub (w chłoniaku grudkowym) w skojarzeniu z lenalidomidem i rytuksymabem.

• Chłoniak rozlany z dużych komórek B (DLBCL): w monoterapii w nawrotowym lub opornym na leczenie DLBCL po dwóch lub więcej liniach leczenia ogólnoustrojowego.
• Chłoniak grudkowy (FL), leczenie skojarzone: w skojarzeniu z lenalidomidem i rytuksymabem w nawrotowym lub opornym na leczenie FL.
• Chłoniak grudkowy (FL), monoterapia: w monoterapii w nawrotowym lub opornym na leczenie FL po dwóch lub więcej liniach leczenia ogólnoustrojowego.

• Nadwrażliwość na epkorytamab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

W głównym badaniu monoterapii (382 pacjentów z chłoniakiem z dużych komórek B lub chłoniakiem grudkowym po dwóch lub więcej liniach leczenia ogólnoustrojowego) najczęstszymi działaniami niepożądanymi (≥20%) były zespół uwalniania cytokin (CRS), reakcje w miejscu wstrzyknięcia, zmęczenie, zakażenie wirusowe, neutropenia, ból mięśniowo-szkieletowy, gorączka i biegunka. Ciężkie reakcje wystąpiły u 50% pacjentów, a najczęstszą z nich był CRS (34%). Reakcje zakończone zgonem wystąpiły u 3,7% (zapalenie płuc 2,4%, zakażenie wirusowe 1,0%, ICANS 0,3%). Reakcje doprowadziły do przerwania leczenia u 6,8% pacjentów i do opóźnienia dawek u 42%. W skojarzeniu z lenalidomidem i rytuksymabem (243 pacjentów) najczęstszymi reakcjami (≥20%) były neutropenia, wysypka, zakażenia górnych dróg oddechowych, zmęczenie, biegunka, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, niedokrwistość, zaparcia, małopłytkowość, CRS, hipogammaglobulinemia, COVID-19, gorączka i zapalenie płuc; ciężkie reakcje wystąpiły u 44%, epkorytamab został trwale odstawiony z powodu reakcji u 6,6%, a dawki opóźniono u 70%.

Bardzo częste (≥1/10): zakażenia: zakażenie wirusowe (w tym COVID-19, półpasiec i zakażenie cytomegalowirusem), zapalenie płuc, zakażenie górnych dróg oddechowych; krew i układ chłonny: neutropenia, niedokrwistość, małopłytkowość, limfopenia; układ immunologiczny: zespół uwalniania cytokin, hipogammaglobulinemia; metabolizm i odżywianie: zmniejszenie apetytu; układ nerwowy: ból głowy; przewód pokarmowy: biegunka, ból brzucha, nudności; skóra: wysypka; układ mięśniowo-szkieletowy: ból mięśniowo-szkieletowy; ogólne: reakcje w miejscu wstrzyknięcia, zmęczenie, gorączka, obrzęk. Bardzo częste także w skojarzeniu z lenalidomidem i rytuksymabem: bezsenność, zmiany neurologiczne (takie jak drżenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia równowagi lub splątanie), zaparcia, małe stężenie potasu we krwi, zwiększona aktywność AlAT i AspAT.

Częste (≥1/100 do <1/10): zakażenia: zakażenie grzybicze, sepsa, zapalenie tkanki łącznej; nowotwory: zaostrzenie nowotworu; krew: neutropenia z gorączką; metabolizm: hipokaliemia, hipofosfatemia, hipomagnezemia, zespół rozpadu guza; układ nerwowy: zespół neurotoksyczności związany z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS); serce: zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia i tachykardia); układ oddechowy: wysięk w jamie opłucnej; przewód pokarmowy: wymioty; skóra: świąd; badania diagnostyczne: zwiększona aktywność AlAT, AspAT i fosfatazy zasadowej, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, małe stężenie sodu we krwi. W skojarzeniu z lenalidomidem i rytuksymabem często występowały także zakażenie cytomegalowirusem, zakażenie wirusem opryszczki i zapalenie błon śluzowych.

Niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100): limfohistiocytoza hemofagocytowa. W skojarzeniu z lenalidomidem i rytuksymabem ICANS również występował niezbyt często (0,8%).

Ważne ciężkie reakcje:

• Zespół uwalniania cytokin: w monoterapii według schematu 2-etapowego CRS dowolnego stopnia wystąpił u 58% pacjentów (stopnia 1 u 35%, stopnia 2 u 21%, stopnia 3 u 2,4%), najczęściej po pierwszej pełnej dawce (51%), ze środkowym czasem do wystąpienia około 19 godzin po tej dawce; ustąpił u 99% pacjentów, a mediana czasu trwania wynosiła 2 dni. Przy schemacie 3-etapowym w chłoniaku grudkowym wystąpił u 49% (bez stopnia 3 lub wyższego), a w skojarzeniu z lenalidomidem i rytuksymabem u 26% (bez stopnia 3 lub wyższego). Najczęstsze objawy to gorączka, niedociśnienie i hipoksja.
• ICANS: wystąpił u 4,7% pacjentów w monoterapii (stopnia 1 u 3,1%, stopnia 2 u 1,3%, jeden przypadek zakończony zgonem); mediana czasu do pierwszego wystąpienia wynosiła 18 dni od rozpoczęcia leczenia, a 94% przypadków ustąpiło po leczeniu wspomagającym.
• Ciężkie zakażenia: 25% pacjentów z chłoniakiem z dużych komórek B i 32% z chłoniakiem grudkowym w monoterapii oraz 33% w leczeniu skojarzonym, głównie COVID-19 i zapalenie płuc; zakażenia zakończone zgonem wystąpiły u 4,2% i 3,7% pacjentów w obu grupach monoterapii.
• Neutropenia: 28% w monoterapii (23% stopnia 3 lub 4) i 74% w leczeniu skojarzonym (27% stopnia 3, 42% stopnia 4).
• Zespół rozpadu guza i zaostrzenie nowotworu: zespół rozpadu guza wystąpił u 1,0%, a zaostrzenie nowotworu u 1,6% pacjentów w monoterapii.

• Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
• Substraty CYP450: przejściowe zwiększenie stężenia cytokin prozapalnych po epkorytamabie może hamować aktywność enzymów CYP450. Rozpoczynając podawanie epkorytamabu u pacjentów przyjmujących substraty CYP450 o wąskim indeksie terapeutycznym, należy rozważyć monitorowanie terapeutyczne.
• Lenalidomid i rytuksymab: informacje dotyczące premedykacji, modyfikacji dawek i interakcji zob. w ich SmPC. W badaniach przedklinicznych rytuksymab nie zakłócał czynnościowo działania epkorytamabu.
• Leki przeciwnadciśnieniowe: w cyklu 1 odstawia się je na 24 godziny przed każdym podaniem epkorytamabu (zob. „Podawanie i dawkowanie”).

Epkorytamab może być podawany wyłącznie pod nadzorem pracownika opieki zdrowotnej wykwalifikowanego w terapii przeciwnowotworowej. Przed podaniem w cyklu 1 musi być dostępna co najmniej jedna dawka tocylizumabu do stosowania w CRS, a dostęp do kolejnej dawki w ciągu 8 godzin od poprzedniej dawki tocylizumabu musi być możliwy. Pacjenci są monitorowani pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych CRS i ICANS po każdym podaniu i leczeni zgodnie z aktualnymi wytycznymi postępowania.

Schemat dawkowania: chłoniak rozlany z dużych komórek B (monoterapia)

Schemat stopniowego zwiększania dawki w 2 etapach w cyklach 28-dniowych:

• Cykl 1 (co tydzień): dzień 1, 0,16 mg (dawka wstępna); dzień 8, 0,8 mg (dawka pośrednia); dzień 15, 48 mg (pierwsza pełna dawka); dzień 22, 48 mg.
• Cykle 2–3 (co tydzień): 48 mg w dniach 1, 8, 15 i 22.
• Cykle 4–9 (co dwa tygodnie): 48 mg w dniach 1 i 15.
• Od cyklu 10 (co cztery tygodnie): 48 mg w dniu 1.
• Leczenie jest kontynuowane do progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności.

Schemat dawkowania: chłoniak grudkowy (monoterapia)

Schemat stopniowego zwiększania dawki w 3 etapach w cyklach 28-dniowych:

• Cykl 1 (co tydzień): dzień 1, 0,16 mg (dawka wstępna); dzień 8, 0,8 mg (dawka pośrednia); dzień 15, 3 mg (druga dawka pośrednia); dzień 22, 48 mg (pierwsza pełna dawka).
• Cykle 2–3 (co tydzień): 48 mg w dniach 1, 8, 15 i 22.
• Cykle 4–9 (co dwa tygodnie): 48 mg w dniach 1 i 15.
• Od cyklu 10 (co cztery tygodnie): 48 mg w dniu 1.
• Leczenie jest kontynuowane do progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności.

Schemat dawkowania: chłoniak grudkowy z lenalidomidem i rytuksymabem

Epkorytamab jest podawany łącznie przez 12 cykli po 28 dni lub do progresji choroby albo nieakceptowalnej toksyczności, zależnie od tego, co nastąpi wcześniej:

• Cykl 1 (co tydzień): dzień 1, 0,16 mg; dzień 8, 0,8 mg; dzień 15, 3 mg; dzień 22, 48 mg (pierwsza pełna dawka).
• Cykle 2–3 (co tydzień): 48 mg w dniach 1, 8, 15 i 22.
• Cykle 4–12 (co cztery tygodnie): 48 mg w dniu 1.
• Lenalidomid: 20 mg doustnie raz na dobę w dniach od 1 do 21 cykli 1–12.
• Rytuksymab: 375 mg/m² dożylnie co tydzień w cyklu 1 (dni 1, 8, 15 i 22) oraz co 4 tygodnie w cyklach 2–5 (dzień 1).

Premedykacja, nawodnienie i profilaktyka

• Cykl 1, wszyscy pacjenci: kortykosteroid (deksametazon 15 mg, preferowany wybór, lub prednizolon 100 mg, lub ekwiwalent, doustnie lub dożylnie) od 30 do 120 minut przed każdą cotygodniową dawką oraz w trzech kolejnych dniach po każdej cotygodniowej dawce; ponadto difenhydramina 50 mg (doustnie lub dożylnie) lub ekwiwalent oraz paracetamol od 650 do 1000 mg doustnie, od 30 do 120 minut przed każdą cotygodniową dawką.
• Od cyklu 2: pacjenci, u których przy poprzedniej dawce wystąpił CRS stopnia 2 lub 3, ponownie otrzymują kortykosteroid przed następną dawką i przez trzy kolejne dni po niej, aż do podania dawki bez CRS jakiegokolwiek stopnia. Premedykacja stosowana w przypadku leków skojarzonych może być wykorzystana także dla epkorytamabu, jeśli dawki są co najmniej równoważne.
• Profilaktyka zakażeń: w trakcie leczenia zdecydowanie zaleca się profilaktykę zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii oraz zakażeń wirusem opryszczki.
• Nawodnienie w cyklu 1 (o ile nie jest to medycznie przeciwwskazane): od 2 do 3 l płynów w ciągu 24 godzin przed i w ciągu 24 godzin po każdej dawce; leki przeciwnadciśnieniowe odstawia się na 24 godziny przed każdą dawką; 500 ml izotonicznego płynu dożylnie w dniu każdej dawki przed wstrzyknięciem.
• Ryzyko rozpadu guza: pacjenci z podwyższonym ryzykiem klinicznego zespołu rozpadu guza powinni otrzymywać nawodnienie i lek zmniejszający stężenie kwasu moczowego.

Postępowanie w CRS i ICANS

CRS i ICANS ocenia się według kryteriów konsensusu ASTCT. Najpierw należy wykluczyć inne przyczyny gorączki, hipoksji, niedociśnienia lub objawów neurologicznych.

• CRS, stopień 1: leczenie wspomagające (leki przeciwgorączkowe, płyny dożylne); można rozpocząć deksametazon; rozważyć tocylizumab u pacjentów w podeszłym wieku, z dużym obciążeniem guzem, krążącymi komórkami nowotworowymi lub gorączką niereagującą na leki przeciwgorączkowe. Wstrzymać podawanie epkorytamabu do ustąpienia zdarzenia.
• CRS, stopień 2: leczenie wspomagające; należy rozważyć deksametazon 10–20 mg na dobę, zalecany jest tocylizumab. Wstrzymać podawanie epkorytamabu do ustąpienia.
• CRS, stopień 3: deksametazon (10–20 mg dożylnie co 6 godzin) i tocylizumab; w razie oporności inne leki immunosupresyjne i metyloprednizolon 1000 mg na dobę. Wstrzymać podawanie epkorytamabu do ustąpienia; odstawić, jeśli CRS stopnia 3 trwa dłużej niż 72 godziny lub jeśli wystąpią więcej niż dwa odrębne zdarzenia stopnia 3.
• CRS, stopień 4: trwałe odstawienie, z takim samym leczeniem jak w stopniu 3.
• Dawka tocylizumabu: 8 mg/kg dożylnie w ciągu 1 godziny (nie więcej niż 800 mg na dawkę), w razie potrzeby powtórzona po co najmniej 8 godzinach, maksymalnie 2 dawki w ciągu 24 godzin.
• ICANS, stopień 1–2: deksametazon (10 mg dożylnie co 12 godzin w stopniu 1; 10–20 mg co 12 godzin w stopniu 2); rozważyć niesedujący lek przeciwdrgawkowy, taki jak lewetyracetam. Wstrzymać podawanie epkorytamabu do ustąpienia.
• ICANS, stopień 3–4: deksametazon 10–20 mg dożylnie co 6 godzin, z metyloprednizolonem 1000 mg na dobę w razie braku odpowiedzi, oraz niesedujący lek przeciwdrgawkowy. Trwale odstawić epkorytamab.
• ICANS z CRS: terapia przeciwcytokinowa nie jest zalecana w ICANS bez CRS; przy współistniejącym CRS, jeśli to możliwe, preferowana jest alternatywa dla tocylizumabu (anakinra lub syltuksymab). W leczeniu skojarzonym rozważyć wstrzymanie lenalidomidu do ustąpienia zdarzenia.

Modyfikacje dawki w przypadku innych działań niepożądanych

• Zakażenia (stopnie 1–4): wstrzymać podawanie epkorytamabu u pacjentów z czynnym zakażeniem do jego ustąpienia; rozważyć trwałe odstawienie w stopniu 4.
• Neutropenia: wstrzymać, jeśli bezwzględna liczba neutrofilów wynosi poniżej 0,5 ×10⁹/l, do czasu, gdy wyniesie 0,5 ×10⁹/l lub więcej. Rozważyć czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) w neutropenii z gorączką i nawracającej neutropenii stopnia 3 lub wyższego.
• Małopłytkowość: wstrzymać, jeśli liczba płytek krwi wynosi poniżej 50 ×10⁹/l, do czasu, gdy wyniesie 50 ×10⁹/l lub więcej.
• Inne działania niepożądane stopnia 3 lub wyższego: wstrzymać do czasu, gdy toksyczność zmniejszy się do stopnia 1 lub do wartości wyjściowej.

Pominięte lub opóźnione dawki

Wymagany jest ponowny cykl dawki wstępnej (identyczny jak cykl 1, ze standardową profilaktyką CRS), po którym leczenie jest wznawiane w dniu 1 następnego planowanego cyklu:

• Chłoniak rozlany z dużych komórek B: ponad 8 dni między dawkami 0,16 mg i 0,8 mg, ponad 14 dni między dawką 0,8 mg a pierwszą dawką 48 mg lub ponad 6 tygodni między dawkami 48 mg.
• Chłoniak grudkowy: ponad 8 dni między dawkami 0,16 mg i 0,8 mg, ponad 8 dni między dawkami 0,8 mg i 3 mg, ponad 14 dni między dawką 3 mg a pierwszą dawką 48 mg lub ponad 6 tygodni między dowolnymi dwiema dawkami 48 mg.

Specjalne populacje

• Osoby w podeszłym wieku: bez modyfikacji dawki u pacjentów w wieku 65 lat i starszych.
• Zaburzenia czynności nerek: bez modyfikacji przy zaburzeniach łagodnych do umiarkowanych. Nie badano go w ciężkich zaburzeniach aż do schyłkowej choroby nerek, dlatego nie można podać zaleceń dotyczących dawki.
• Zaburzenia czynności wątroby: bez modyfikacji przy zaburzeniach łagodnych. Nie badano go w ciężkich zaburzeniach, a dane przy umiarkowanych zaburzeniach są ograniczone, dlatego nie można podać zaleceń dotyczących dawki przy zaburzeniach umiarkowanych do ciężkich.
• Dzieci i młodzież: nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności u osób w wieku poniżej 18 lat; brak dostępnych danych.

Sposób podawania

Wyłącznie wstrzyknięcie podskórne, najlepiej w dolną część brzucha lub udo. Miejsce wstrzyknięcia należy zmieniać między lewą i prawą stroną, szczególnie podczas schematu cotygodniowego (cykle 1–3). Instrukcje dotyczące rozcieńczania przed podaniem zob. w punkcie 6.6 SmPC.

Identyfikowalność

Aby poprawić identyfikowalność produktów leczniczych biologicznych, należy wyraźnie odnotować nazwę i numer serii podanego produktu.

Zespół uwalniania cytokin

CRS może zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem. Jego najczęstsze objawy to gorączka, niskie ciśnienie krwi i małe stężenie tlenu we krwi; występują też dreszcze, przyspieszone bicie serca, ból głowy i duszność. Większość zdarzeń występuje w cyklu 1 i jest związana z pierwszą pełną dawką. Aby zmniejszyć ryzyko, stosuje się profilaktykę kortykosteroidem, pacjentów monitoruje się po każdym podaniu, a przy pierwszych objawach rozpoczyna się leczenie wspomagające tocylizumabem i/lub kortykosteroidami. Pacjentów informuje się, aby skontaktowali się ze swoim zespołem opieki zdrowotnej i natychmiast zasięgnęli pomocy medycznej, jeśli w dowolnym momencie wystąpią objawy. Postępowanie może wymagać opóźnienia lub odstawienia epkorytamabu.

Limfohistiocytoza hemofagocytowa

Zgłaszano limfohistiocytozę hemofagocytową (HLH), w tym przypadki zakończone zgonem. Jest to zagrażający życiu zespół z gorączką, wysypką skórną, powiększonymi węzłami chłonnymi, powiększoną wątrobą lub śledzioną oraz małymi wartościami morfologii krwi. O HLH należy pomyśleć, gdy CRS wygląda nietypowo lub trwa dłużej niż oczekiwano. W razie podejrzenia podawanie epkorytamabu jest przerywane na czas diagnostyki i leczenia; jeśli HLH zostanie potwierdzona, epkorytamab jest odstawiany.

Zespół neurotoksyczności związany z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS)

Występował ICANS, w tym zdarzenia zakończone zgonem. Może się objawiać afazją, zmianą poziomu świadomości, upośledzeniem funkcji poznawczych, osłabieniem ruchowym, drgawkami i obrzękiem mózgu. Większość przypadków występuje w cyklu 1, ale niektóre zaczynają się później. Pacjentów monitoruje się pod kątem objawów, w razie potrzeby leczy kortykosteroidami i niesedującymi lekami przeciwdrgawkowymi oraz informuje, że początek może być opóźniony i że w razie wystąpienia objawów muszą natychmiast zasięgnąć pomocy medycznej.

Zakażenia i małe wartości morfologii krwi

Epkorytamab zwiększa ryzyko ciężkich i zakończonych zgonem zakażeń. Należy go unikać u pacjentów z klinicznie istotnym czynnym zakażeniem układowym, a w razie potrzeby należy stosować profilaktyczne leki przeciwdrobnoustrojowe (zwłaszcza przeciwko Pneumocystis jirovecii i wirusom opryszczki). Neutropenia, małopłytkowość i hipogammaglobulinemia występują często lub bardzo często, dlatego konieczne jest monitorowanie morfologii krwi, a dawki są wstrzymywane w sposób opisany powyżej.

Zespół rozpadu guza i zaostrzenie nowotworu

Zgłaszano zespół rozpadu guza i zaostrzenie nowotworu. Pacjenci z wyższym ryzykiem klinicznego zespołu rozpadu guza powinni otrzymywać nawodnienie i lek zmniejszający stężenie kwasu moczowego.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

• Test ciążowy i antykoncepcja: u kobiet, które mogą zajść w ciążę, przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy nie są w ciąży. Powinny one stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 4 miesiące po ostatniej dawce.
• Ciąża: na podstawie mechanizmu działania epkorytamab może szkodzić płodowi, w tym powodować deplecję limfocytów B i zmienione odpowiedzi immunologiczne, ponieważ przeciwciała IgG1 przenikają przez łożysko. Nie ma danych dotyczących kobiet w ciąży, a badań reprodukcyjnych na zwierzętach nie przeprowadzono. Nie jest zalecany w czasie ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących antykoncepcji.
• Karmienie piersią: IgG jest obecne w mleku kobiecym, dlatego karmienie piersią należy przerwać na czas leczenia i na co najmniej 4 miesiące po ostatniej dawce.
• Płodność: nie przeprowadzono badań dotyczących płodności, a wpływ na płodność mężczyzn i kobiet jest nieznany.

Substancje pomocnicze

Każda fiolka zawiera 28,8 mg sorbitolu i 0,42 mg polisorbatu 80 (substancje pomocnicze o znanym działaniu); związane z tym środki ostrożności zob. w SmPC.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Epkorytamab ma duży wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Z powodu możliwości wystąpienia ICANS pacjenci są narażeni na zaburzenia świadomości i powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów, jazdy na rowerze lub obsługi ciężkich bądź potencjalnie niebezpiecznych maszyn, a w razie objawów — unikać tych czynności.

Przechowywać i transportować w lodówce w temperaturze 2–8 °C. Nie zamrażać. Fiolkę przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Jest to produkt łańcucha chłodniczego i musi pozostawać w temperaturze 2–8 °C przez cały czas przechowywania i transportu do miejsca podania. Po rozcieńczeniu roztwór należy zużyć natychmiast; w przeciwnym razie wykazano stabilność w trakcie stosowania przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C, w tym do 12 godzin w temperaturze pokojowej (20–25 °C). Należy ograniczyć do minimum narażenie na światło dzienne, pozwolić roztworowi osiągnąć temperaturę pokojową przed podaniem i wyrzucić niewykorzystany roztwór po upływie dozwolonego czasu przechowywania.

Nieotwarta fiolka: 2 lata. Rozcieńczony lub przygotowany epkorytamab: 24 godziny w temperaturze 2–8 °C, w tym do 12 godzin w temperaturze pokojowej (20–25 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast; w przeciwnym razie czas i warunki przechowywania w trakcie stosowania pozostają w gestii użytkownika i zwykle nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że rozcieńczenie przeprowadzono w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

Wyłącznie na receptę (Rx), ograniczone przepisywanie przez lekarza: leczenie jest prowadzone pod nadzorem pracownika opieki zdrowotnej wykwalifikowanego w terapii przeciwnowotworowej. Epkorytamab jest wstrzyknięciem podskórnym podawanym przez pracownika opieki zdrowotnej, dlatego jest dostarczany do szpitala lub kliniki, która go podaje, jako produkt łańcucha chłodniczego w temperaturze 2–8 °C. Miejsce podania musi mieć dostęp do tocylizumabu przed podaniem w cyklu 1.